Volmaakt

U kunt zich waarschijnlijk nog de verbouwing bij ons thuis herinneren. Om nu helemaal van alle overbodige papier rommel af te zijn hebben we besloten alle bladen-abonnementen op te zeggen en de boeken de deur uit te doen. U zult zeggen waar haal je dan alle informatie vandaan? Ik zal het u vertellen.Uit de computer. Voor ik verder ga, wil ik even de inrichting en de hardwa­re in onze woning met u bespre­ken

De inrichting

Ons hele huis is gecomputeriseerd. In de keuken een Pc, in de woonka­mer een Laptop, in de toilet een E reader.  Ja, ook op het toi­let, want er wordt nergens zo veel gelezen als juist daar. Op de slaapka­mer een Pc,in de hobbyruimte een Wii en op de studeer­kamer (juist ja, die ver­bouwd is) een Pc, een server, de centrale scanner en de cen­trale printer. Gaan we naar buiten dan is er in de garage ook een Pc en in de auto een boordcomputer met email, internet en een telefoonaan­sluiting.
Binnens­huis is alles aangeslo­ten op het Wireless LAN. Mijn vrouw heeft in haar handtas nog een E-reader en ikzelf  bezit een Ipad en een mobiele telefoon.

Verkoper

U zult ongetwijfeld zeggen dat kost toch een vermogen? Dat kost het ook, maar ik heb mij laten voorlichten door een ontzettend betrouwbare verkoper, die ik via het Internet heb leren kennen en daarna heb ontmoet in het plaatselijk dorpscafé. Hij kon mij het hele zwikje leveren met een fikse korting van € 3.500,= . Ja, u leest het goed op het totaal van € 70.000 toch maar mooi 5% korting. Na een kwartier onderhandelen had ik dit voor elkaar, dus u ziet als ik geen verhalen had geschreven, was ik waarschijnlijk de handel ingegaan. De verkoper vertelde mij dat ik de hele aanschaf er in drie jaar uit zou hebben, want alle kranten, weekbla­den, vakbladen, TV gidsen en agenda's, lidmaatschappen van sportverenigingen etc. konden de deur uit.

Alles gaat automatisch

De computer zorgt ervoor dat we 's - ochtends gewekt worden? Daarna wordt de espressomachine automatisch aangezet, de warmwaterkraan voor de douche gaat lopen, de cornflakes rollen uit het pak en het glaasje melk voor de kinde­ren stroomt uit de machine.

De krant staat automatisch op de voorpagina van alle schermen. Met dien verstande, dat ik al het slechte nieuws heb laten filteren. Het grote voordeel is dat je niet wordt gecon­fron­teerd met die afschuwelijke koppen over moord en doodslag. Natuurlijk lees ik, nou ja eigenlijk mijn vrouw, wel al het nieuws over onze sterren. Niet de sterren aan de hemel, maar die personen waar­over eigenlijk geen mens leest, maar waar wel iedereen de mond over vol heeft. Ik lees dus eigen­lijk selec­tief. Dat­zelf­de gebeurt ook met de tv- en radiopro­gram­ma's, quizzen en praat­programma's komen mijn net­werk niet in. Ik ben in een heel ander soort programma's geïnteresseerd.

De hond

Nadat we gegeten hebben, dat doen we nog steeds zelf, moet de hond uitgelaten worden. Wat heb ik nu bedacht? Hij heeft in zijn halsband een minicomputer, die met een soort prikkel aangeeft welke kant hij op moet gaan. Ook de achterdeur reageert op zijn computer en opent zich vanzelf. Natuurlijk zijn wel de vaste uitlaattijden voorgeprogrammeerd, want anders zou het een zootje worden. Na het ontbijt speel ik een potje tennis op de Wii, mijn vrouw vindt dat te vermoeiend en speelt een partij golf. Dat gaat heel aardig en haar handicap bedraagt 30. Nadat wij aldus onze conditie  weer helemaal opgevijzeld hebben is het tijd om naar het werk te gaan.

Naar het werk

De boordcomputer in de auto heeft de garagedeur al geopend en de motor ge­start, vooral in de winter is dit fijn want dan is het niet zo koud achter het stuur. Als ik het openstaande autoportier binnen­stap roept de computerstem: "goede morgen baas, goed geslapen, ik sta hele­maal tot uw dienst". Dat doet mij zo goed hè, te horen dat in ieder geval iemand je baas noemt.
Natuurlijk rijd ik mijn auto nog wel zelf, maar de boordcomputer weet automa­tisch welke weg hij moet nemen en welke hindernissen hierbij kunnen optre­den. Ook signaleert hij welke afstand er tussen mijn auto en zijn voorganger moet zijn. De boordcomputer heeft alle files via TMC opge­slagen in zijn geheugen en geeft mij de alter­natieve routes aan, men noemt dat ook wel sluipwegen. De Stinger detector zorgt ervoor dat mijn snelheid op gepaste tijden netjes wordt gere­geld en zo kom ik op mijn werk aan.

Daar staat mijn kopje thee al te wachten en hier roept niet een computer goedemorgen, maar wordt ik door mijn collega's liefdevol verwelkomt. Mijn elektronische apparaten zijn natuurlijk al opgestart zodat ik meteen kan beginnen. Tussen de middag speel ik een ontspan­nend partijtje biljart met de collega's op de computer. Na een hele dag hard werken zegt de computer; "tijd om naar huis te gaan" en daar begint het geautomatiseerde leven weer.

Geen gram te veel

Thuis gekomen heeft de keukencomputer de boodschappen al besteld, de oven is aangesprongen en de baklucht komt mij tegemoet. Natuurlijk eten wij alleen wat door de computer is geselecteerd. Alle maten en gewichten worden nauwkeurig bijge­houden en ons voedsel wordt daarop afgestemd. Dus u kunt zich mijn figuur wel voorstellen, geen gram te veel hoor.

Mijn vrouw heeft ondertussen via de computer gehoord welke planten en struiken in de tuin gesnoeid moeten worden. Dat moet helaas nog met de hand, maar ik ben al iets aan het voorbereiden. Het sproeien gebeurt al elektronisch. De kinde­ren hebben hun huiswerk via de school­computer vernomen, en schakelen voor het maakwerk juist.....de  computer in. Na het eten spelen we gezellig met zijn allen een potje “computer -mens erger je niet” en de kinderen gaan op hun voorgeprogrammeerde tijd naar bed. Natuurlijk speelt ook hier leeftijd, gewicht en dagelijkse bezigheden een grote rol.

Welterusten

Nadat de computer een lullabye heeft gespeeld en gezon­gen en ik de boodschap, “slaap lekker kinderen”  via het netwerk heb geroepen, gaat automa­tisch bij hen het licht uit.

Ik ga daarna via de MIDI wat fijne muziek spelen en mijn vrouw leest een spannend boek op haar E Reader. Terwijl de computer een prachtig open haardvuur laat zien, de hond zichzelf uitlaat voor de laatste ronde, drin­ken wij een goed glas wijn vanuit de gecomputeriseerde wijn-au­tomaat. Natuurlijk binnen het redelijke, want boven het toege­stane promillage, kijkt de computer naar mijn te verwach­ten werkzaamheden en stopt indien nodig de kraan.

Na een hele gezellige avond te hebben doorgebracht gaan mijn vrouw en ik naar boven. Mijn programma voor de volgende dag staat al in mijn elektronische agenda en ik leg mij vol vertrouwen in bed.  Mijn bed is volledig voorgeprogrammeerd op de houding die ik pleeg in te nemen. Deze gegevens heeft de computer in de loop der tijd verzameld. Nadat ik mijn elektro­nische dromen-koptele­foon heb aange­slo­ten val ik in slaap. Ik word  's nachts diverse malen omgerold, zodat mijn wervels de volgende morgen allen keurig op zijn plaats zitten. Ik kan het me voor­stellen als u zegt dit is pas volmaakt, maar troost u, dit is ook uw toekomst.

(dit verhaal is geschreven voor PC- Prive Info nr: 12- 1992)

Mijn Aziatische Schone

Beste lezers,

Ik wil u deelgenoot maken van een belangrijke gebeurtenis in mijn leven.

Nog niet zo lang geleden was ik in de gezegende omstandigheid dat ik tijd genoeg had. Het gras werd gemaaid, ik stond samen met mijn vrouw in de keuken om van haar kookkunst te genieten en de kinderen hadden een trouwe speelkameraad aan mij. Ook de hond werd nog trouw door uitgelaten. Je spreekt in een dergelijk geval over huiselijk geluk. Ons gezin was zelfs een voorbeeld voor de buurt (Ik woon in het Gooi en daar is dit een zeldzaamheid).

Verliefd

Toen op een gedenkwaardige (noodlottige)dag gebeurde er iets waar iedere man of vrouw vroeg of laat wel eens mee te maken krijgt……… ik werd opnieuw verliefd. Ik kreeg haar als het ware aangeboden en daar kan zelfs de meest geharde man niet tegenop, ik was verkocht. Zij was van Aziatische komaf en als ik haar zachtjes beroerde deed zij alles wat ik maar van haar vroeg. Mijn liefde voor haar ging zelfs zo ver, dat ik een eigen boudoir voor haar inrichtte. Elke vrije minuut die ik had, besteedde ik aan haar. Ik liet mijn vrienden met haar kennismaken en ook die werden door mijn liefdeskoorts besmet. Ik ging laat naar bed en verwaarloosde mijzelf.

Collega's die lucht kregen van het feit dat ik zo geïnspireerd was door deze Aziatische schone, vroegen mij of ik niet zitting wilde nemen in een nieuw op te zetten blad, om mannen en vrouwen die deze vorm van overspel eveneens hadden moeten ondergaan te hulp te zijn. Hiertoe was ik natuurlijk maar al te graag bereid.

Ik wisselde ook kleine wetenswaardigheden en ervaringen uit. Ik wilde steeds meer perfectie naar voren brengen, bang als ik was om voor onervaren versleten te worden.

Zoals zij  mij die eerste tijd benaderde was zij nogal naakt, zodat het mij beter leek - ook met het oog op mijn vrienden - om haar maar eens aan te kleden. Men zou eens kunnen denken. Heeft u enig idee, hoeveel geld mij dit heeft gekost? Ik kan er alleen maar naar raden.

U begrijpt, voor vrouw en kinderen was er geen minuut vrije tijd meer over. Eten deed ik tussen de bedrijven door, de kinderen vonden in een therapeut de beste vervanger voor mij, de hond werd aan haar lot overgelaten en het gras groeide over de schutting heen, De buurt sprak er schande van en vrienden en kennissen, die totaal geen begrip voor mijn verhouding konden opbrengen, verdwenen uit ons leven.

De psychiater

Mijn vrouw toch een ruim denkend modern mens, dreigde eveneens uit mijn leven te verdwijnen zodat ik besloot om eens met mijzelf in het reine te komen. Ik werd via de vertrouwensarts naar een goede psychiater verwezen, die mij na enkele tientallen sessies deed inzien "dat ik afstand zou moeten doen van mijn Aziatische". Dit was een hard gelag. Ik maakte met mijn vrouw een afspraak dat ik mijn Aziatische schone nog maar twee uur per dag zou ontmoeten en dat zij bij deze ontmoetingen aanwezig zou zijn.

Toen ik deze twee, in die gezamenlijke ontmoetingen heimelijk met elkaar vergeleek, viel het mij op dat ik eigenlijk niet goed wijs was om overspelig te zijn. Mijn Aziatische kon niet koken, wist het altijd beter dan ik en was minder gauw tevreden met een simpel woord dan mijn eigen vrouw. Bovendien had zij altijd haar mond vol en nam zij steeds meer ruimte in beslag.

Ter overdenking

Daarom beste lezers, na deze ontboezeming een laatste woord van een door ervaring rijp geworden man:

"Wordt u een buitenlandse schone in de schoot geworpen, behandel haar uiterst koel en afstandelijk en gooi uw familiegeluk niet in de waagschaal".

Bijgaand een afbeelding van mijn Aziatische.

(dit verhaal is geschreven voor PC- Prive Info nr: 8)

De verbouwing

De verbouwing

We, dat wil zeggen mijn vrouw en ik, zijn aan het verbouwen geslagen.

De kinderen en de hond zijn zolang uit logeren bij Opa en Oma. Dat zal ongetwijfeld weer een hoop problemen geven wanneer ze terugkomen. De meeste Opa's en Oma's denken dat de kleinkinderen het best rustig gehouden kunnen worden met snoep, taartjes en videofilms.

Ook de hond zal na afloop van het logeerpartijtje weer op dieet moeten. Maar goed we hebben het over de verbouwing. Het zit namelijk zo ik heb ruimte tekort. In de loop der jaren ben ik een verwoed verzamelaar geweest van alles wat maar enigszins te maken had met: pennen, aanstekers, petten, stropdassen en postzegels. Ook literatuur "probeerde" ik netjes gerangschikt op onderwerp te bewaren. Zo heb ik gegevens over wijnen, kaas, stropdassen, financiële achtergronden, het dorp waar ik woon, de stad waar ik geboren ben, eten, en de bijzondere evenementen in mijn leven. Daarnaast bewaar ik alle bladen over computers en software en heb ik nogal wat boeken over mijn hobby's. Ook de print-out uit mijn computer bewaarde ik, want je kunt nooit weten of je iets verkeerds weggooit, wat je de volgende dag weer nodig hebt.

Geen tijd

Het enige probleem dat ik met al deze verzamelde zaken heb, is dat ik nog geen tijd heb om alles te lezen, te rangschikken en op te bergen. Totdat mijn vrouw dan ook op een mooie zondagochtend na vruchteloos lang roepen, naar boven kwam, door alle, volgens haar, troep waadde en mij daaronder vond. Toen zei ze "Dit gaat niet meer". Dat vond ik ook en dacht dat ze bedoelde dat ik er een kamer bij kreeg en dat de kinderen maar bij elkaar moesten gaan slapen. Maar later onder het genot van een kopje thee vertelde ze me op rustige toon, wat ze daarmee bedoelde. Ze zei: we gaan verbouwen. Op dat moment had ik het nog niet helemaal door, ik zat eigenlijk nog te piekeren hoe ik het de kinderen moest vertellen. Enfin, de kinderen en de hond weg en wij in de oude kleren. Die oude kleren bewaren we meestal voor dit soort speciale gelegenheden. Die zijn er gelukkig zelden, daar ik vrij lui ben aangelegd.

Kilootje erbij

Het enige probleem is dat er in de loop der jaren wat kilootjes bijkomen, zodat we er tamelijk idioot uitzagen in die oude kleren. Toen ik aldus gehesen in die oude kleren, voorzichtig vanwege het gevaar van een scheurbroek probeerde te lopen, en mijn beginnend buikje mij het voortdurende idee gaf afgekneld te zijn, ging de bel. Het was de buurvrouw, een 22‑jarige pas gescheiden blondine, die langs kwam om met mijn vrouw een kopje koffie te doen. Met dat doen zeggen ze in ons dorp een kopje koffie drinken. Aangezien ik mij hoogst ongelukkig voelde in die oude kleren bleef ik maar stilletjes boven zitten. Toen de buurvrouw weer weg was, vertelde mijn vrouw dat de buurvrouw een paar uitsteken­de ideeën had gehad. Op haar advies had mijn vrouw gebeld met een expert, zei ze, die ons wel eens wat zou helpen. Ik moest mijn kamer maar eerst eens helemaal leeg maken en alles opslaan in een grote ijzeren kist die in de tuin stond. Raar, zeg ik dat die buurvrouw eigenlijk gescheiden is, ze ziet er knap uit, weet jij de reden?

Nou zei mijn vrouw, dat zal ik je morgen wel vertellen.

Leeg

Na een dag sjouwen was het zover, de kamer was leeg. Natuurlijk had ik mijn computer op een veilige plaats gezet, want je kunt nooit weten. Nu vroeg ik mijn vrouw, welke muur moet er het eerst uit? U zult misschien denken, die kerel zit onder de plak, maar dat ziet u toch verkeerd, hoor. Mijn vrouw heeft namelijk een ontzettend goed bouwkundig inzicht. Dat bleek dan ook wel want er hoefde geen muur uit. Toen we 's avonds naar bed gingen was er nog een klein probleempje, de computer lag tussen mijn vrouw en mij in en zij wilde niet tijdelijk naast het bed slapen. Maar na enig overleg was ook dit weer opgelost. De volgende dag vroeg mijn vrouw of ik even een boodschapje wilde doen bij de Doe –Het ‑Zelf in het dorp. Toen ik op de terugweg onze straat inreed, zag ik een vrachtauto langsrijden, met net zo'n kist als bij ons in de tuin stond. Wat grappig dacht ik, er zijn meer mensen op het idee gekomen om te gaan verbouwen. Toen ik echter de oprit opreed zag ik dat onze, mijn kist, was verdwenen.

Sterk zijn

Enigszins wantrouwig vroeg ik mijn vrouw "Waar is onze kist"? Mijn vrouw, lief als ze is zei: ga eens rustig zitten. Ze vertelde me dat ik heel sterk moest zijn, ik dacht nog steeds dat moet je wel zijn om een muur uit te breken. Het was toch wat anders, onze gedachten lagen niet helemaal op een lijn, want de man, de zogenaamde expert, die ons zou komen helpen was in werkelijkheid een chauffeur van een containerbedrijf geweest voor groot afval en die had ons van al mijn verzamelingen afgeholpen.

Langzaam drong tot mij door, dat ik geen verzameling meer had en dat ik daarom zo sterk moest zijn, om dat verlies te dragen. Mijn vrouw vertelde me trots dat de man heel royaal €.100, = had gegeven voor die troep, dus dat we heel blij mochten zijn. Toen ik mijn vrouw voorzichtig vroeg waarom de buurvrouw nu dan eigenlijk gescheiden was, vertelde ze mij dat de buurman ook zo'n verzamelaar was geweest en ..........................Het is nog niet helemaal goed gekomen tussen mijn vrouw en mij, maar de therapeuten geloven dat binnen het jaar alles weer koek en ei is. Ik heb ondertussen in de Dikke van Dale ontdekt dat verbouwen, meerdere betekenissen heeft.

 

PC Info 11-1991 

Jeroen

Wie kent Jeroen niet. Jeroen een jonge knul van 22 jaar. Prima opleiding, van goede komaf, een knap uiterlijk en ziet er uit om door een ringetje te halen. Elke vrouw kijkt nog eens extra om als Jeroen passeert.

Het was een tijd geleden, dat we elkaar tegenkwamen op de Computerbeurs in Utrecht. Hij liep te sjouwen met een paar grote dozen en zijn vriendin Joke, waar hij sinds een half jaar mee samenwoonde, liep achter hem aan. Ook een heel mooi meisje om te zien. Toen ik hem vroeg wat hij had gekocht, kreeg ik als antwoord: " Een computer, een beeldscherm en een printer". Zijn vriendin voegde er aan toe, "dat hij nu tenminste elke avond thuis zou zijn".

Hoe gaat het
Vorige week, ik zat in de wachtkamer van de huisarts, kwam ik Jeroen weer eens tegen. Ik schrok me helemaal wild. Hij zat in een rolstoel en werd voortgeduwd door een onaantrekkelijk uitziende dame. "Ha, die Jeroen, begroette ik hem, hoe gaat het ermee?" Jeroen hief zijn hoofd iets omhoog alsof hij naar iets luisterde. Hij zei nog steeds niets. Ik herhaalde mijn woorden, zachtjes zei hij; " ben jij dat Ron?" Het leek wel of hij me niet kon zien, alsof hij blind was. Het viel me opeens op dat hij ondanks het feit dat de zon niet scheen, een donkere zonnebril ophad. Ik stak mijn hand uit, maar hij accepteerde hem niet.
"Wat is er aan de hand Jeroen, wil je me niet zien en wil je een oude vriend de hand niet meer schudden? Waar is trouwens Joke gebleven?". Jeroen vertelde me dat hij bijna blind was en zijn armen en handen niet meer kon bewegen. Ook zijn rug was naar de knoppen en hij zat gegord in een harnas in de rolstoel. Joke was van hem weggelopen. Ik kon mijn oren niet geloven, dit was Jeroen, de Jeroen waar ik heimelijk altijd jaloers op was geweest, mooie vrouwen om hem heen, goed stel hersens, uiterlijk........

Syndroom
"Welke afschuwelijk ziekte heb je dan, beste vrind"; vroeg ik hem. "Het computer-syndroom"; antwoordde hij mij," sinds de dag dat wij elkaar in Utrecht zagen, zat ik dag en nacht achter die computer, elke website in Nederland kende mij. Ik sliep niet meer, verwaarloosde Joke, dus die liep weg. Van het turen op het beeldscherm kreeg ik lasogen, ze holden achteruit. Van het gedoe met muis en keyboard kreeg ik RSI, en door alle erotische Gif en JPEG -plaatjes kreeg ik het in mijn rug. Nee, het is niet wat jij nu denkt, maar doordat mijn ogen steeds slechter werden en ik vooral die naakte vrouwen goed wilde zien, moest ik steeds meer voorover naar het beeldscherm leunen".
Ik maakte hem duidelijk dat ik diep medelijden met hem had en vroeg hem of ik iets voor hem kon doen. "Ja; zei hij, heb je nog nieuwe software voor me en vertel eens, hoe ziet die vrouw achter mijn rolstoel er eigenlijk uit"?

(dit verhaal is geschreven voor PC- Prive Info nr: 16 -1995)

Vakantie

Ook ik heb dit jaar weer mogen genieten van een zogenaamde zomervakantie. Voor vakantie heb je talloze benamingen als carnaval-vakantie, voorjaarsvakantie, meivakantie, zomervakantie, herfstvakantie, wintervakantie, kerstvakantie en skivakantie. Ik beperk me meestal tot een late zomervakantie. De maand september is over het algemeen wat rustiger dan de voorgaande maanden. Eigenlijk is zo’n late zomervakantie net zo iets als een brunch, het is geen ontbijt en het is geen lunch. Er vindt vast wel iemand een geschikte naam voor.

Medereizigers
Ja, vakantie. Voor de een kan het niet vaak genoeg zijn, zoals bijvoorbeeld voor mijn vrouw. Voor de ander, zoals ondergetekende, is het een noodzakelijk iets. Gewoon een periode om de batterij weer even bij te laden.   Dat bijladen geld echter niet alleen voor mij, maar ook voor mijn medereizigers. Dan heb ik het niet over mijn kinderen, want die wonen op zichzelf en kiezen hun eigen vakantieperiode. Nee, met medereizigers bedoel  ik alle elektronische apparatuur die ik mee op reis neem. Ter informatie, ik ben een kleine zelfstandige, heb  meerdere opdrachtgevers en nog veel meer vaste klanten.  Met de ervaring uit voorgaande vakanties, waarin ik werd gebeld voor een snelle offerte en deze misliep omdat ik geen computer bij de hand had, sleep ik nu altijd een notebook mee. Nu is zo’n notebook niet zo zwaar als mijn eerste laptop, monochroom beeld en ruim 5 kilo, maar je moet de batterij van het apparaat ook nog eens kunnen opladen. Dus gaan de kabels ook mee. Daarnaast is er niet overal WIFI beschikbaar, dus een Lan kabel en een Dongel  gaan ook in de koffer.

De voorbereiding
Voor ik op vakantie kan gaan ben ik dagen in de weer om alle laatste relevante informatie van mijn andere laptops, ik heb er 2, over te brengen naar de vaste schijf van mijn notebook. Je kunt immers niet weten of iemand op een offerte terugkomt en deze aangepast wil zien. Een geheugenstick is ook altijd wel handig, als je echt geen verbinding kunt krijgen, kun je misschien de gegevens via de hotelcomputer laten verzenden. Dus 2 sticks mee in de koffer.

Natuurlijk wil ik van tijd tot tijd bereikbaar zijn, dus sjouw ik 2 Blackberry´s mee, met de benodigde oplaadkabels en stekkers. Ik hoor de kenners al zeggen, je kunt ook via je Blackberry email verzenden en documenten maken, maar ik geef het u te doen om 3 pagina´s A4 op een klein toetsenbordje te schrijven. 

Fotootje
Ook de fotocamera gaat in de koffer. Ik heb zo´n kleine camera gekocht, handig om in je broekzak te steken. Mijn vorige camera was wel erg goed, maar zo groot dat hij altijd in een tas om mijn nek of voor mijn buik hing.  Niet erg onopvallend dus zo´n puist op je buik, echt het prototype toerist. Maar ook de kleine handzame broekzakcamera moet opgeladen worden en wil ik tussentijds de gemaakte foto´s veilig stellen, door ze naar mijn notebook over te brengen. U snapt het al, ook hier gaan weer een aantal kabels mee.

Al met al is het, kan ik u verzekeren een kleine koffer vol met elektronica. Nu nog maar eens kijken, wat ik aan kleding en schoenen mee zal nemen.

(dit verhaal is geschreven voor PC- Prive Info nr: 17)

Theodoor Teut- Even terug

Theodoor Teut- even terug
Het is al weer enige jaren geleden dat ons aller Theodoor Teut zijn gezicht heeft laten zien.

Nu de sneeuw echter in dikke vlokken naar beneden valt is het voor Theodoor en zijn familie lucratief om de lage landen weer eens aan te doen. Niet alleen is Theodoor Teut nog steeds de persoonlijke manager van Boris Becker, maar daarnaast heeft hij ook nog zijn wool-imperium. En wie het niet koud wil hebben, draagt juist ja……….wol, jazeker. Nu heeft Teut het natuurlijk niet nodig om daarvoor zijn riante villa in Monte Carlo te verlaten. Zijn marketting afdeling doet al dit werk voor hem, maar toch wil je af en toe met eigen ogen gaan zien het het nou precies in dat land toegaat.

Daarnaast wil hij zijn vrinden bij de tennisvereniging ook weer eens zien.

Dus op een mooie zaterdagochtend in februari komt Theodoor Teut in hoogsteigen persoon aanbellen aan de voordeur van  het verenigingspand.

Nieuwe voorzitter

De deur wordt opengedaan door een enigszins licht gebogen jongmens die Theodoor beleefd vraagt; “Wat kom je doen”? Teut legt uit dat hij graag zijn vrienden weer eens wil zien, en vraagt meteen wie hij voor zich heeft. “Ik ben de nieuwe voorzitter”, legt de jongeman uit. “Leo van Sunder is mijn naam”. Teut weet zich vaag iets te herinneren bij het noemen van deze naam, maar het schiet hem niet te binnen. “Waar is die gezellige oudere man, die altijd zo’n moeite moest doen om goed op de foto te komen, gebleven”, vraagt hij de voorzitter. Van Sunder wijst naar de banen, waar gestoken in overall de oud voorzitter druk bezig is alles in gereedheid te brengen voor het nieuwe seizoen. “Hebben jullie dan geen groundsman meer, dat meneer Baar al dat werk moet doen”; vraagt hij bezorgd? “Jawel” komt het antwoord, “maar je moet zo’n oud-bestuurslid toch bezig houden, anders loopt hij maar met zijn ziel onder de arm. Als je goed kijkt, zie je nog een paar van die oude jongens rond lopen”.

Inderdaad zo’n man of vijf, in de leeftijd variërend van 50 tot 65 is druk aan het sjouwen.

Wie ben jij?

“Wie ben jij eigenlijk”, vraagt de naar het schijnt nieuwe voorzitter? Theodoor legt uit dat hij de assistent was van de eigenaar van het park, Jan Bolkestein en daarna naar Frankrijk was vertrokken om Boris Becker te trainen. “Ik heb hier heel wat jaren rond gelopen hoor, maar u heb ik nog nooit gezien. Ik heb volgens mij wel wat verhalen over u gehoord”. Op datzelfde moment komt een zenuwachtig jong ventje op van Sunder afgelopen, vraagt meteen aan Teut of hij lid is en in een commissie wil komen. 

“Wie bent u dan wel”; vraagt Theodoor, beleefd als hij is. “Ik ben de regelneef, penningmeester en bestuurslid communicatieve zaken a.i., Fred Welboren”. Zonder op een antwoord te wachten stevent hij weer weg en gaat naar de bar waar een paar mensen gebogen achter een biertje druk aan het discussiëren zijn. “Kom op mensen doorwerken, tijd is geld”; roept hij

Die bar komt Theodoor wel bekend voor, daar zat zijn maat Jan altijd op de hoek van de bar te wachten tot hij weer kon sproeien. “Mag ik eens vragen”, probeert Teut de regelneef  te interrumperen; “Wat is er gebeurd met die grote forse man, die allerlei verschillende auto’s reed en met die ietwat gezette man met die baard, die meer met de vereniging bezig was dan dat hij tenniste en dan hebben we ook nog die grijze lange man, die altijd met een sigaret in zin mond liep en op de centjes paste”? “Die”; antwoord Fred, “hebben het te druk met hun eigen liefhebberijen en nu zit ik met de gebakken peren. Maar ik heb gezorgd voor opvolging. Er staat nu een fantastisch team klaar, die het komende seizoen de leden tot ongekende prestaties zal brengen”. Terwijl hij snel een pilletje wegslikt, staan de personen aan de bar op om zich voor te stellen. “Ik ben Ronald van Sunder”, zegt er een. “Ik ben het nieuwe bestuurslid, belast met de bar en ik ben die autocoureur opgevolgd die mijn broer is. De voorzitter is toevallig ook een broer, maar iedere schijn van een familiebedrijf moet u uitsluiten. Onze echtgenotes zitten trouwens ook  in allerlei commissies”.

All in the Family

“U boft maar met zo’n familie, die zich voor de vereniging wil inzetten”, zegt Teut licht geroerd tegen de broer van de barman, aan uw familie moet men een voorbeeld nemen” . Een jonge, ietwat zware man stelt zich voor en zegt: “Ik ben de groundsman, Hans, en ik ben Jan opgevolgd. Zijn taken zijn nu mijn taken en zijn plaats is mijn plaats”.  “Aha”, zegt Theodoor, “de groundsman. Dus u bent nu eigenaar van dit park. Tenminste Jan Bolkestein was altijd die mening toegedaan. Groundsman, de man van de grond, toch”? Hans lacht besmuikt. Een bescheiden blonde man met een baardje stelt zich voor als Jan Hoogendoorn. “Ik zorg voor de jeugd”; vertelt hij. “Een hele opgaaf hoor, maar Fred heeft gezorgd voor een grote commissie”. Teut, met zijn ervaring als coach, prijst deze man voor zijn moed. “Het zal inderdaad niet meevallen”, zegt hij. “De jeugd is niet meer zoals ik vroeger was. Ze willen allemaal A of B speler worden, maar helaas altijd bij een andere club als waar ze worden opgeleid. Tja, dat ligt waarschijnlijk aan de ouders, denkt u niet”? De jeugdleider moet daar nog eens over nadenken. Een charmante vrouw met blond haar, schudt Teut de hand en stelt zich voor als het nieuwe bestuurslid communicatieve zaken. “Ik ben Ellen Meulenhof”; zegt ze.” Ik ben die man met die baard opgevolgd, die moest zo nodig in België gaan werken, maar Fred heeft mij verteld dat het werk wel meevalt en dat het niet zoveel tijd kost”. Theodoor kreeg op dat moment een vreselijke hoestbui en kreeg beleefd een glaasje bier aangeboden. Met een schuin oog naar de prijslijst, hij is tenslotte een zakenman, zag hij dat de prijs van het bier nog steeds zo laag was.

Loes

“Waar is dat kleine vrouwtje met die zachte stem toch gebleven, is zij ook al weg”: vraagt hij aan de aanwezigen. “Ah, je bedoelt Loes, mijn secretaresse; antwoord de nieuwe voorzitter. “Nee, die blijft nog wel een jaartje, maar zij houdt niet zo van bier”.

“Nou; zegt Teut, “er is me wel wat gebeurd, ik hoop dat u net zo’n hecht clubje bent als ik me van het vorige bestuur kan herinneren. Maar als ik u allen zo bezig zie, zal dat wel lukken denk ik. Ik kom volgende week nog maar eens terug. Deze ontwikkelingen moet ik even verwerken. Ik groet u allen en laat het bier goed smaken”.

Op de terugweg naar zijn cabriolet, ziet hij de ex-voorzitter in zijn overall het voorhoofd afvegen. Deze heer Baar zwaait met een blik van ‘ken ik jou niet ergens van’ naar Theodoor. Maar voor hij iets kan zeggen, wordt hij weer tot doorwerken gemaand door de opzichter. Een kalende man, die alles nauwlettend in de gaten houdt.

“Adrie, schreeuwt Teut over het park, “tijd voor een pilsje”.  Meteen wordt door een ieder het werk stilgelegd en gaat oud naar nieuw om de ‘gedachten’ weer eens op te frissen.

Dit heb ik het meest gemist, denkt Theodoor Teut. Dit is het verenigingsleven. Al mijn geld kan dit gemis niet goedmaken. Ik word maar weer eens lid en ga lekker in een commissie. Dan heeft Fred ook weer een goede dag.

Theodoor Teut- een dag op de baan

Zoals alle leden van de tennisvereniging Huizen gaat ook Teut wel eens een dag gewoon het veld in, met andere woorden hij betreedt het slagveld, met andere woorden hij gaat tennissen.

Zondagmorgen om 9.00 uur was zijn afspraak om te singelen met zijn neef Zebedeus. Dus klokslag 08.50 parkeerde Theodoor zijn cabriolet op het parkeerterrein van de tennisvereniging en ging het clubhuis binnen om zijn label vast af te hangen. Hij had geluk want er waren al 6 banen volgehangen met een bordje competitie en een vrije baan hing ook al vol.

Nog even snel een kopje koffie en wachten op zijn neef. Het werd gezellig druk want er kwam een groepje mensen het park op met waarschijnlijk hetzelfde idee. Ze hingen ook hun labels in en kwamen aan de bar om eveneens een kopje koffie te pakken. Theodoor’s  neef kwam gelukkig op tijd binnen, zodat ze meteen om 09.00 uur konden spelen. Teut vertelde Zebedeus maar bij te hangen op baan 2, zijn label hing er al in. Wat een verrassing, zijn bordje lag op de grond en anderen hadden op baan 2 afgehangen. Het groepje dat nog steeds koffie zat te drinken. Theodoor, niet op zijn mondje gevallen, stevende op de heren af en vroeg of er misschien een vergissing was gemaakt. Dit bleek niet het geval te zijn want zij hadden voorrang, zij speelden immers elke zondag en bovendien mag je niet alleen afhangen. Theodoor maakte zijn excuses en hing zijn label maar in op een baan, waar om 10.00 uur de competitie zou starten. Dat mocht, had iemand hem eens verteld. Een oudere man kwam kwaad op Teut af en vroeg waar Theodoor in godsnaam mee bezig was. Hij had zondagdienst en was de gehele zondag de baas op het park. Hij vertelde Teut dat op 6 banen de competitie wordt gespeeld. Het feit dat er nog niemand van de competitieteams aanwezig was maakte niets uit. Besproken is besproken.

Theodoor besloot maar achter de heren op baan 2 in te hangen. Om 09.45 was het zover en hij en zijn maatje togen naar de baan. Foutje van hem, want de spelers op baan 2 mochten tot 10.15 spelen. Teut keek op het labelbord en inderdaad, ze hingen in vanaf 09.30 uur en mochten dus drie kwartier spelen. Eindelijk om 10.15 uur was het zover en kon hij op de baan, De heren waren echter nog druk bezig met de laatste set. “Nog even deze set afmaken”: zei de grootste van het stel. Daar kon Teut wel inkomen,  zodat hij maar besloot te wachten. Half elf hadden ze hun set beëindigd, dus na alle rek- en strekoefeningen gingen Teut en Zebedeus de baan op, echter niet voor lang want een kwartier later kwamen de heren weer terug en vroegen dringend doch beleefd of Teut van de baan af wilde gaan want zijn tijd was om, helaas.

Koffietijd

De 2 neven gingen, nadat ze de ballen uit de bosjes hadden gezocht en onder de brandnetelprikken zaten, maar gezellig een kopje koffie drinken. Intussen waren de competitieteams binnengekomen, het was ook al 10.45 uur. Teut werd verteld ‘dat de competitieteams erg belangrijk waren en dat ze van hun tafeltje af moesten’, Ze moesten maar buiten gaan zitten’. Daar kon Teut inkomen en zodoende verhuisden de neven maar naar buiten. In het clubhuis gingen de teams gezellig bij elkaar zitten en de meegebrachte taarten en koeken kwamen op tafel. Messen en vorken werden geleend uit de keuken en een ieder van de teams kreeg een stukje taart. Dat zag er goed uit, vond Teut. Aangezien hij nog niet had gegeten en het inmiddels al 11.30 uur was, kreeg  hij trek in een patatje. Lekkerbek als hij was, had hij al gezien dat je die aan de bar kon krijgen. “Mag ik een patat van u”, vroeg aan de het dienstdoende bardienst -lid, “en graag niet teveel zout want dat is slecht voor mij”. De vrouw keek hem minachtend aan en vertelde hem er niet aan te denken om patat te bakken. “Daar ben ik niet voor ingehuurd en bovendien gaan mijn kleren en mijn haar stinken. Daarnaast kun je pas patat krijgen na 14.00 uur”. Theodoor probeerde het nog eens beleefd en vertelde de vrouw dat patat wel op het bord aangeprezen stond en dat de tijd er toch niet toe deed. Een grijze man, die eveneens bardienst had, stevende op hem af en vertelde Teut niet zo brutaal te zijn, anders zou hij wel eens als lid geroyeerd kunnen worden.

Dat ging Teut te ver. Hij was het wel eens met die fijne mevrouw, want ze rook erg lekker en had haar goede kleren aan, dus besloot hij maar een broodje kaas te nemen.

“Jij bent wel een lastig mannetje, hè; zei de grote man. Nu opdonderen, anders gooi ik je van het park af”. Gelukkig had Henk nog een boterhammetje van de dag ervoor in zijn tennistas, dus kreeg Teut toch nog iets naar binnen. Bovendien zat er cervelaat worst op en dat was zijn lievelingsbeleg.

Stress.

“Zullen we nog een bal gaan slaan?”: vroeg hij zijn neef. Helaas, alle 2 vrije banen waren voor de rest van de dag bezet. Ze besloten nog maar even naar het spel van de competitieteams te kijken.

Het bleek dat de stress om de eer te verdedigen toch wel erg groot was, want er werd met termen gegooid, die in Teut zijn vocabulaire niet voorkwamen. Ook werd er herhaaldelijk met een racket tegen de grond geslagen en werden ballen hard over de hekken gemept. ” Ze hebben het maar moeilijk, verzuchte Theodoor, het is ook niet niets om zulke belangrijke wedstrijden te moeten spelen en dan met zulke slechte rackets en met zulke slechte ballen.”  Zebedeus stelde voor om dan maar naar huis te gaan. Op de parkeerplaats aangekomen, ontdekte Teut dat er iemand tegen zijn wagen was gereden. Een fikse deuk in de achterklep was het bewijs. Iemand met een rode wagen, tenminste de rode verf zat er nog op, had hem waarschijnlijk geraakt. Helaas was er geen rode wagen te bekennen. Theodoor ging terug naar de bar en vroeg aan de dienstdoende bardienst -leden of zij misschien iemand kenden met een rode wagen die vandaag getennist had. “Wij hebben geen leden met rode wagens”: vertelde de zondagsdienst, ” en zeker geen leden die zonder iets te zeggen tegen een ander aan rijden”. Dat moest Theodoor beamen, dat is niets voor leden van deze fijne tennisvereniging. Die bestaat alleen maar uit fijne mensen, heel sociaal en heel fijngevoelig. Hij was toch niet voor niets lid van Tennisvereniging Huizen geworden.