De avond voor vertrek was iedereen druk bezig met koffers pakken, elk gezinslid doet dat zelf bij ons. Alleen de hond wordt een handje geholpen. Nu heb ik niet zo’n klein autootje, maar hij zat stampvol.
Tja je weet nooit wat voor weer je krijgt, was de reactie. Om zes uur ’s ochtends was het gezin klaar voor de reis. Twaalfhonderd kilometer dus met een beetje geluk een uurtje of acht rijden en we zouden op de plaats van bestemming aankomen.
Op de plaats aangekomen kregen wij echt dat Zwitserleven gevoel over ons. Eerst een beetje het dorp verkennen daarna een heerlijk avondmaaltijd en een bezoek aan de hotelbar tot we besloten er maar eens vroeg in te duiken.
De volgende morgen werd ik wakker van een hels kabaal Mijn jongste dochter had haar mini-tv meegenomen en lag naar MTV te kijken, de oudste dochter had haar draagbare cd-speler aangesloten op van die kleine doch luide luidsprekerboxjes. Ik holde naar mijn laptop want er kwam net een bericht voor mij binnen, je moet toch voeling houden met de achterban nietwaar? Mijn vrouw pakte het doosje Valdispert en dreigde de inhoud in een keer in te nemen als we nu niet snel al die elektronische troep achter slot en grendel zouden zetten. De situatie in het oog nemend leek ons dat ook het verstandigste.
Na het rustgevende ontbijt besloten wij een mooie bergwandeling te maken. Een kletterende waterval was het einddoel. Rugzakken op, broodjes, limonade en wijn mee en op weg. Na anderhalf uur werd de eerste stop gehouden. Versnaperingen uit de rugzak en op ons rug liggend naar de lucht kijken, heerlijk.
Plotseling sprong mijn vrouw overeind, we hoorden een vreselijk geluid en waren bang dat de hond gewond was geraakt. Het bleek echter de Nintendo van de jongste dochter te zijn. Net toen dat ding opgeborgen was in de rugzak kwam er een brommend geluid uit een van de rugzakken. We dachten even aan een Frelon, een geweldig grote wesp in Nederland bekend als de Hoornaar. Het bleek echter de buzzer van mijn oudste dochter te zijn. Ze moest even haar vriendje bellen en pakte mijn GSM uit de rugtas. Ik herinnerde me opeens dat ik nog een relatie moest bellen en pakte mijn Psion organizer uit mijn binnenzak.
Gegil en gebonk weerklonk door de Alpen, een geluid dat uit de Nintendo leek te komen maar het was mijn echtgenote die met haar hoofd op een boomstam aan het bonken was. Sociaal voelend als we zijn vroegen we bezorgd of er wat aan de hand was. Als we niet onmiddellijk die troep, stel je voor zo noemde zij onze hoogwaardige elektronische speeltjes, in de rugzakken zouden stoppen en ze erin lieten zitten tot het eind van de vakantie, zou zij de eerste trein naar huis pakken. Natuurlijk waren we daartoe bereid, wie maakt anders het eten klaar nietwaar. De rest van de vakantie verliep uiterst prettig. Wij werden alleen nog gestoord door mijn Timex polscomputer die me eraan herinnerde dat mijn vrouw jarig was. En dat hebben we gevierd.
