Theodoor Teut- L'ecole Caganer

Theodoor Teut- L'ecole Caganer 

  

 Het is inmiddels 12 jaar geleden dat we iets van Theodoor Teut hebben gehoord...

Teut die in 1997 op 35 jarige leeftijd lid was geworden van de Tennisvereniging Huizen en met zijn eigen aanpak geliefd was bij jong en oud. Een heel gewone ziel met het hart op de goede plek en een beetje goedgelovig, maar altijd respect toonde voor de ander.
Theodoor die met een door zijn zus Gertruida gebreide tennis outfit op de club verscheen. Bandages voor ellebogen, onderarmen, knieën en enkels had en zodra hij ging tennissen een veiligheidsbril op zijn hoofd zette, want de mogelijkheid van een bal op je ogen was immers altijd aanwezig.
Teut die het van assistent groundsman van Jan Bolkestein tot personal manager van Boris Becker had geschopt. Theodoor, die in Monte Carlo zijn eigen wool- imperium was begonnen onder de naam TT en beroemd was geworden met zelfgebreide tennisoutfits.

Parijs
Zou Theodoor nog steeds met zijn echtgenote Beatrice en zoon Tehbe Ce in Monte Carlo wonen? Zou hij überhaupt nog leven? Ik besloot hem eerst via de media op te sporen. Genoeg krantenartikelen met de kop Teut verkoopt Wool-Imperium voor miljarden en Wegen scheiden voor Teut en Becker. Maar ja, deze krantenkoppen waren een beetje gedateerd. Ik kwam niet verder.
De familie maar eens proberen. Neef Zebedeus was helaas vorig jaar bij een fietsongeluk in een coma geraakt en was niet aanspreekbaar. Oom Jacobus leefde nog wel, maar was zwaar dement. Zijn ouders waren 5 jaar geleden kort na elkaar overleden. Opeens zag ik een advertentie van Gertruida Teut Tennis ballen gevraagd en een contactadres in Parijs.
Ik besloot de TGV naar Parijs te nemen en Gertruida daar op te zoeken. Een schitterend 17^de eeuws pand in het 7^de arrondissement. Op de gouden plaat aan de gevel stond L’ecole Caganer. Zodra ik aan de bel had getrokken werd de zware deur opengedaan door een prachtig Frans dienstertje. Geheel in uniform zoals het betaamd.

Gertruida
“Oui monsieur”, vroeg ze op vriendelijke toon. Ik vertelde haar in mijn beste Frans op zoek te zijn naar Gertruida Teut. “Ah madame Gétru, s'il vous plaît suivez-moi”. Ze liep bevallig voor me uit en op dat moment herinnerde ik mij waarom ik toen ik jong was in Frankrijk wilde wonen.
In een prachtig ingerichte kamer zat een goed verzorgde knappe vrouw van tegen de 60. “Gertruida?”, vroeg ik voorzichtig. Er werd bevestigend geknikt. “En wie bent u? Uw gezicht komt me zo bekend voor”. “Ik ben Mac, ken je me nog?” “Maar natuurlijk zei ze, je bent er geen dag ouder op geworden”. Waarna een hartelijke omhelzing volgde. “k was eigenlijk op zoek naar Theodoor en dacht: de enige die weet waar hij kan zijn ben jij”.
Theodoor heeft een andere roeping gevolgd en woont in het naburige pand. Hij reist van tijd tot tijd naar zijn instituten in Nice, Ibiza, Zurich en Wenen. Ik heb mijn breipennen neergelegd en ondersteun Theodoor. Zoals altijd. We hebben deze instituten opgericht om de verwende jeugd - de rijkeluiskinderen en de zogenaamde kakkers - herop te voeden tot sociaal begaafde mensen. “Aha, vandaar de advertentie tennis ballen gevraagd”, bracht ik naar voren. Gertruida knikte en ze zei: “door de welvaart van de ouders zijn er steeds meer asociale jongeren in de leeftijd van 10 tot 25 jaar. Soms zelfs nog ouder”.
Op dat moment kwam Theodoor de kamer binnen lopen. Hij zag er verzorgd uit en was gekleed in een mooi pak. “Welkom Mac”, begroette hij mij en op zijn Frans en ik kreeg twee kussen op de wang.

Apprendre la Vie
“Tja.” zei hij, “je zult wel van Gertruida gehoord hebben dat we aan Apprendre la Vie zijn begonnen. In het Nederlands Het lerend leven
“Veel ouders hebben nauwelijks nog tijd voor hun kinderen. Ze hebben zelf een druk sociaal leven, werken beiden, worden gek gemaakt door de media hoe ze eruit moeten zien en hoe hun leven ingevuld moet zijn. Moeten ook nog eens allerlei hand- en span diensten verrichten op de scholen van hun kroost. Ze zetten zich niet in voor de maatschappij of het verenigingsleven. Normale gesprekken zijn niet meer mogelijk. Zijzelf en hun kinderen zitten de hele dag op hun mobieltje te tikken en te kijken. De kinderen op hun beurt hebben weinig tot geen ontzag voor ouderen of voor de hulpdiensten en leven hun eigen leven. Er zijn gelukkig een heleboel uitzonderingen. ”.
“Je boft dat we elkaar nog treffen in Parijs”, zei Teut, “want vanavond vertrek ik naar Hilversum voor de opening van een nieuw instituut”.

Niet bij ons
“Ik vind de term tennis ballen  een beetje denigrerend”; zei ik. “Als je bijvoorbeeld naar onze tennisvereniging - TV Huizen - kijkt dan valt het reuze mee met de asociale jeugd of met hun ouders. Daar wordt gewoon getennist met elkaar. Na afloop wordt er minimaal gedronken en houdt men een levendig gesprek met het andere team. Gsm’s zitten ver weg gestopt in de sporttas en worden pas bij het verlaten van het park weer tevoorschijn gehaald. Er wordt niet geschreeuwd op de baan en de feestjes eindigen steevast om 23:00 uur. Gewoon zoals het hoort. De commissies zijn goed bemenst en de vereniging wordt gedragen door heel veel vrijwilligers- in alle leeftijdsklassen”.
“Dat komt dan ongetwijfeld door de cursussen die Theodoor in het verleden op jullie vereniging heeft gegeven”; zei Gertruida. “Zoals o.a. Hoe gedraag je je in een commissie? en Effectief omgaan met je partner en gastheerschap. Dus wat jij zegt is dat we eigenlijk Tennisvereniging Huizen als voorbeeld kunnen nemen en we via de media bekend kunnen maken dat er in Huizen nog steeds fatsoen en moraal bestaat?”
“Ik zei dat de leden dat wel op prijs zouden stellen. Zeker in een jaar dat Tennisvereniging Huizen 40 jaar bestaat mogen ze trots zijn dat de oude normen en waarden daar nog steeds gehanteerd en nageleefd worden. Kom binnenkort zelf maar eens langs Theodoor, dan kun je je er zelf van vergewissen”.
Theodoor pinkte een traantje weg, trots als hij was op “zijn vereniging”.
Na dit heerlijke weerzien was het tijd om afscheid te nemen. Met een au revoir et à bientôt stapte ik de deur van het instituut uit. Natuurlijk kreeg het lieftallige dienstertje ook nog een afscheidskus. Gewoon op zijn Nederlands. Eén op elke wang en één op de mond. “C'est une coutume aux Pays-Bas”; zei ik haar. Ze keek me met haar prachtige ogen aan en zei “le mieni aussi”.
Ik zou er zeker nog eens terug komen.

Theodoor Teut- Niet slecht, helemaal niet slecht.

De eerste leden hebben al kennis gemaakt met de sessie Gastheerschap, die gegeven wordt door Theodoor Teut. Teut kan heel tevreden terugkijken, alles liep op rolletjes. Ook de leden zelf zijn razend enthousiast, vooral de mannelijke leden doen er werkelijk alles aan om de perfecte gastheer uit te hangen, dat is toch het afgelopen seizoen wel eens anders geweest.

Studentes
Er wordt tijdens deze sessies gewerkt met 2 ingehuurde studentes, één van 24 en één van 25 jaar oud. Jacqueline en Natasha, zo heten de beide meisjes zijn erg geliefd. Beide dames zijn goed geproportioneerd, slank. Blond haar, hemelsblauwe ogen en ca. 1.75 meter lang. Theodoor heeft ze via een speciaal bureau kunnen inhuren. Zo’n bureau dat eigenlijk alleen maar met intelligente mensen werkt, want de meisjes van dit bureau moesten ook wel eens mee naar zakendinertjes en zakenreizen. Hoewel de sessie goed verlopen heeft Teut toch tijdens de gehouden avonden bemerkt dat echtparen eigenlijk niet tegelijkertijd op een avond de cursus moeten volgen. Er blijken nogal eens verschillen in inzicht te zijn, hoe ver je moet gaan als gastheer of gastvrouw. 

Terwijl de mannen het uiterste geven, zijn de vrouwen onvriendelijk en kortaf. Theodoor denkt dat het er waarschijnlijk mee te maken heeft dat de sessies in het najaar en de winter worden gegeven, een periode waarin de meeste vrouwelijke leden liever bij de open haard zitten, dan in een niet al te warm clubhuis. De mannen zijn meer gehard en vragen zelfs of de sessies niet langer mogen duren. Na afloop van de sessies worden de dames weer opgehaald door waarschijnlijk een oom, een boom van een kerel uit een of ander tropisch land, die er, denkt Theodoor, voor moet zorgen dat er onderweg niets met de meisjes gebeurt. Ze zijn nog zo jong en onschuldig en het is immers niet pluis op straat. Bovendien moeten ze helemaal naar Amsterdam.

Visitekaartje
De studentes zitten waarschijnlijk in hun laatste jaar, want ze zijn al druk bezig om een baan te zoeken. Alle mannelijke leden krijgen een visitekaartje, zodat als er een baan voorhanden is, ze de meisjes meteen kunnen bellen. Toch blijkt dat Jacqueline en Natasha onze vrouwelijke leden laag inschatten anders hadden ze hen ook wel een visitekaartje gegeven. Hoeveel vrouwelijke leden van onze vereniging bekleden immers niet belangrijke posities of hebben een eigen bedrijf? Jammer, Theodoor nam zich voor het de studentes toch eens mee te delen.
Het is prettig te weten dat deze sessies zo goed ontvangen worden, want het kost de vereniging allemaal nogal wat. Het budget voor 2000 zal waarschijnlijk wel een fiks tekort laten zien, maar het bestuur heeft gezegd voor kwaliteit te gaan en heeft persoonlijk met de studentes in Amsterdam onderhandeld. Het zal het komende seizoen dan ook wel een hele verandering zijn, te zien hoe er in onze vereniging met nieuwelingen en andere klanten wordt omgegaan. De Kuil en de Bijvanck zijn waarschijnlijk erg jaloers.

Cursus, effectief omgaan met je partner
Nu deze sessies zo’n succes zijn, zal er op vrijwillige basis in april door Theodoor Teut een cursus effectief omgaan met je partner worden gegeven. Tijdens de laatste sessie gingen een aantal vrouwelijke leden met hun mannelijke partners op de vuist. Zomaar, zonder duidelijk aanwijsbare reden.
Ook de beide studentes werden aangevallen, terwijl zij toch hun uiterste best deden om de argeloze klant/ het nieuwe lid uit te hangen. Misschien dat de echtgenotes het verhaal niet begrepen dat Natasha tijdens deze sessie vertelde. Een zeer interessant verhaal ongetwijfeld, want Teut zag dat alle aanwezige mannen aan haar lippen hingen. Toch leuk dat meisjes op deze jeugdige leeftijd al zoveel leuks kunnen vertellen. Theodoor kreeg een wee gevoel in zijn maag en tranen in zijn ogen, toen hij er aan dacht dat hij misschien ook wel 2 dochters van deze leeftijd zou hebben gehad.
Als hij niet gekozen had voor een carrière als tennistrainer van Boris Becker en als textiel magnaat in Nice zou het waarschijnlijk heel anders hebben gelopen. Maar het was nog niet te laat, hij zag er nog aantrekkelijk uit en misschien kwam hij het komende seizoen wel wat gescheiden vrouwtjes tegen. Je weet maar nooit.

Theodoor Teut- de bardienst

Theodoor keek op zijn horloge, half zes al, hij moest maar eens naar de tennisvereniging gaan. Zijn bardienst partner zou er vast al zijn. In het clubhuis aangekomen zag hij al een hele rits jeugd voor de bar staan, er werd zeker iets verloot. Maar nee hoor, de tennisspeelster die nu de tussen -bardienst vervulde stond het ene glas drinken na het andere uit te schen­ken. Voor het op en neer klapbare blad van de bar stond de andere meute jongeren snoep aan te wijzen en ijs te bestel­len.

Afgemeld
De barjuffrouw, die eigenlijk iets heel anders in het dagelijkse leven is, stond met zweetdruppeltjes op haar hoofd de bestel­lingen te verwerken. Theodoor vroeg aan de eigenaar van de baan, de groundsman, of hij achter de bar mocht lopen, en dat mocht. ”Bent u maar alleen”; vroeg hij aan de juffrouw achter de bar. “Ja, zuchtte ze, de andere bardienst belde me op want ze voelde zich plotseling niet erg lekker en zei; “dat het toch niet druk zou worden.” En ja als iemand ziek is, moet ie niet hier komen sloven, maar lekker in bed kruipen. Maar het is wel druk, ik heb al voor ruim tweehonderd Euro omgezet en dat geld komt grotendeels van de jeugd.

Theodoor herinner­de zich dat, toen hij nog jong was en op de padvinde­rij zat, hij nooit geld bij zich had. Nee, een lekkere boter­ham met kaas in een vetvrij papiertje en een beker met melk. Niet van die dunne melk zoals tegenwoordig maar met van die dikke room erop. Maar ja, de jeugd van tegenwoor­dig was zo lang, al die cola en marsen en ander snoepgoed zou wel goed voor ze zijn. Op de baan deden ze tenminste vaak verwoede pogingen om de ballen stuk te slaan.

De juf­frouw, Ellie heette ze, had haar klanten weggewerkt en was nu druk bezig om de kas te tellen. Al het geld lag op de bar, muntjes links en papier­geld rechts. Dat moest nadat het geteld was in een zakje, vertelde ze en de verschillen moest je op een briefje erbij zetten.

De uitleg
Theodoor hoopte maar dat zijn bardienst maat wist hoe de kassa en de koffieautomaat werkte, want het zag er maar ingewikkeld uit. “Heel eenvou­dig”; zei de groundsman, “ik leg het je wel even uit”. Hij vertelde hoe de koffie­automaat, de kassa, de afwasauto­maat, de frituur, de magnetron en de bakplaat werk­ten. Ook kreeg Theodoor de gele­genheid om de koelkasten en de vriezers in het grote hok te bekijken. Wat zaten er veel vliegjes in die ruimte, zeker een nest. De groundsman wist wel veel van techniek, bedacht Theodoor, tja als eigenaar moet je veel weten, anders had ie het nooit zo ver geschopt.

Theodoor voelde zich ook al groei­en. Straks zou hij tijde­lijk de baas zijn over al deze dingen. Samen met zijn bardienst collega. Waar bleef die eigenlijk, het was al kwart over zes.

In de (S)tennis stond met wie hij bardienst had, Hilde Beker -in de Hand. Mooie naam, ze zou wel getrouwd zijn. Opeens kwam er een knul van ongeveer zestien jaar op hem toegelopen. Ik ben Bram en ik kom je helpen. Nu dat vond Theodoor wel aardig. Samen met Hilde en Bram zou hij het wel rooien. Bram hielp hem uit de droom. “Hilde heeft mij haar bardienst gegeven”. “Ik ben haar buur­jongen”, ging hij verder, Hilde had er niet zo veel zin in, dus vroeg ze het aan mij”. Nou dat vond Theodoor wel sympathiek van die Bram, dat hij zomaar voor zijn buur­vrouw insprong. “Tennis je al lang?”; vroeg hij hem. Nee, ik tennis niet, ik zit op hockey, dat speel je wat lager en zonder net. Het leuke vind ik van zo’n bar­dienst dat je gratis kunt drinken en er nog wat mee ver­dient ook.

Verdiensten
Dat was nieuw voor Theodoor.” Wat verdienen we er dan mee?” vroeg hij Bram. “Nee, jij niet, maar ik, Hilde heeft me namelijk € 25,= gege­ven voor vanavond, ongeveer €4,= per uur, snel verdient niet?” antwoordde Bram.

Lang had Theodoor niet om er over na te denken, want de eerste avond klanten kwamen er al aan. “Vijf koffie en is t’ie vers” vroeg een bezwete heer met een band om zijn hoofd. Theodoor dacht het wel. Hij berekende aan de hand van het consumptie bord hoe duur het was. “Vijf Euro alstublieft”; zei hij. Och doe er ook nog maar een witte wijn en een AA tje bij; zei de bezwete man en gaf Theodoor een briefje van honderd. Ai, dat betekende op­nieuw rekenen voor Theodoor, had hij vroeger maar wat beter opgelet op school, dan was dat hoofdrekenen wat snel­ler ge­gaan. Moeilijk trouwens, om wisselgeld te vinden in een kassa die net gestart was. “Hebt u misschien een kleiner bil­jet?”vroeg Theodoor de man. “Kleiner, kleiner, dit is al klein “; zei de bezwete heer die trouwens heel wat vrouwen om zich heen had, hij zou wel ont­zettend goed spelen dacht Theo­door. “Weet je wat; zei de verzamelende man, onthoud het maar en als je genoeg wisselgeld hebt, kom ik wel terug” Dat was een goede afspraak vond Theodoor.

Ervaring
Ander­half uur later leek het wel of Theodoor nooit anders had gedaan, de kroketten lagen opengebarsten in het vet, de verkoolde tosti’s sprongen uit het appa­raat, de ham­burgers lagen te kronkelen op de plaat en zijn broek was nat van al het bier, dat te snel in de glazen werd geschonken. Zijn 16 jarige maatje ging al een beetje wazig kijken, maar ja die had ook al aardig wat bier op. Toch had Theodoor zien staan “dat je één consumptie voor jezelf mag nuttigen”. Maar misschien had Bram het wel betaald dus…

Iemand zat al ruim drie kwartier aan de telefoon, raar trou­wens dat je zomaar voor niks mocht bellen. Tenminste niemand gooide een € 0,20 in de bus. De tennisvereniging zou wel genoeg verdienen, of misschien korting krijgen van KPN. Mis­schien kon hij tante Clara in Amerika ook eens bellen, als het toch voor niets was.

Aan de bar zaten al sinds zes uur een paar mannen aardig door te drinken. Die zouden wel alleen zijn bedacht Theodoor, net als ik. Ze zoeken waarschijn­lijk gezel­ligheid bij de andere leden van de vereniging. Af en toe kwam er eens iemand achter de bar en ging de keuken binnen, of de opslagruimte, allemaal heel gemoedelijk. Toch wel mooi, een gezellige bar waar ook nog eens sociaal werk werd gedaan. Hij voelde zich steeds meer thuis bij de club.

Doorwerken
“Hee, schiet eens op, riep een opgeschoten jongeman, Je staat hier niet om te niksen.” Nee dat was waar, hij moest er wel met zijn hoofd bijblijven, gelukkig had de eigenaar niets gehoord, want anders had er wat gezwaaid.

Eindelijk was het half elf, tijd om te sluiten. Nu zou er iemand van het bestuur komen om af te sluiten had Theodoor begrepen, goh het zat nog steeds vol met mensen. Hij begon het geld uit de kassa op het blad achter de bar te leggen. Geef mij nog maar vijf bier, barman, riep een man met een rood aangelopen gezicht. Dat zou wel van alle zon gekomen zijn, opperde Theodoor. De bestellin­gen stroomden nog binnen, en Theodoor kon pas om kwart voor twaalf de kas opma­ken.

Tevreden over alle Euro’s die hij voor de club ver­dient had en dolgelukkig over de nieuwe vrien­den die hij vanavond had leren kennen, verliet hij om twaalf uur het clubhuis. Als het hek nog maar open was, want anders moest hij zijn fiets laten staan.

(volgende keer de toernooi commissie)

Theodoor Teut - de commissie

De commissies

Theodoor Teut- de commissie
Theodoor moest er eens over nadenken. Die man had hem wel uitgenodigd om in een commissie plaats te nemen maar welke commis­sie zou nu voor hem het meest geschikt zijn? Wat voor commis­sies waren er eigenlijk en wat zou een commis­sie eigen­lijk zijn. Hij had van zijn Oom Jacobus, die verte­genwoordiger in  damesondergoed was geweest, wel eens gehoord dat, als hij veel had verkocht, hij een commissie kreeg. Niet in ondergoed, want oom Jacobus was niet getrouwd, maar in geld. En verkopen kon zijn oom wel. Hij zag er goed uit en placht de vrouwen die hij tegenkwam altijd te prijzen met hun kleding. " alleen uw ondergoed doet aan uw figuur een beetje afbreuk": zei hij dan. Daarna togen die vrouwen dan naar het achterka­mertje om een van zijn monsters, niet te verwarren met enge beesten, te passen. Als hij daarna met open mond de bewuste vrouw weer tevoorschijn zag komen en haar complimenteus een kushand gaf, dan was ze verkocht. En hij kreeg zijn commissie. Theodoor zou er maar eens met zijn oom over praten, want hij zou niet weten wat hij op de tennisclub zou moeten verkopen om er commissie van te krijgen. Behalve misschien tennisballen, maar daar had meneer Bolkenstijn, de eigenaar, al een handeltje in. "Theo­door": zei oom Jacobus," een commissie is een werkgroep, een aantal mensen, dat bepaalde zaken regelt of organiseert en bij jouw tennis­club zal het wel zo zijn dat een van de leden van het bestuur over het algemeen de voorzitter van die commissie is".

De grijze man

Theodoor toog daarop naar het clubhuis en zag een man met grijs haar staan. Grijs haar, dat betekend dat die man waar­schijnlijk ook heel wijs is, had Theodoor op school geleerd. "Pardon meneer, kunt u mij vertellen wat voor commissies er zijn?" De wijze grijze man greep een clubblad en wees hem op de laatste pagina's, daar stonden ze allemaal; De clubhuis-com­missie, die moesten waarschijnlijk als het clubhuis versleten was een nieuw bouwen. Zoals vroeger Theodoor met zijn vriend, de enige die hij ooit had gehad een clubhuis in de wilgen maakte. De festiviteiten-commis­sie, nu van een feestje hield Theo­door wel, zijn verjaardags­feest­jes waren ook altijd heel gezellig, alle familie kwam dan langs. De jeugdcommis­sie, daar zou hij waarschijnlijk wel te oud voor zijn, daar zitten alleen maar jonge mensen in, dacht ie. De redactiecommissie, "daar ben ik de voorzitter van": zei de grijze wijze man. Nu als je daar in zat en zoveel­ moest opschrij­ven, moest je wel wijs zijn dacht Theodoor in zich zelf. De technische commis­sie, daar was hij nou nooit handig in ge­weest. Een band plak­ken liep altijd uit op een binnenband die aan de buitenband zat vastgeplakt en het ven­tiel kreeg hij ook nooit meer op zijn plaats, dus dat zou wel niets voor hem zijn. De toernooi­com­missie, ha toernooien dat wist hij nog van de televisie. Ivanhoe, de ridder op zijn witte paard met zijn schildknaap Gurth, die deed altijd mee aan toernooien. Nou van vech­ten hield hij niet zo, dus.... De Parkcommissie, dat zag hij wel zitten. Lekker in het park lopen en een beetje de kwajon­gens in de gaten houden of ze geen fikkie zaten te steken.

Afgekeurd

Theodoor wilde vroeger eigenlijk bij de Politie, maar omdat hij zo'n last van platvoeten had en een beetje bijziend was, werd hij afgekeurd. Nu hij zou maar eens beginnen met de clubhuis-com­mis­sie, eerst maar eens iemand gevraagd die er wel iets van zou weten.

Hij zag iemand lopen met grijs haar en met een hele grote stofzui­ger, met Gooisch Stofzuigercentrum erop, achter hem aan. Veel wijze mensen in die vereniging dacht hij. "Par­don meneer, kunt u mij iets meer vertellen over de club­huis-­commissie"? "Dat treft": zei de grijze man met een vriendelijk gezicht," vraagt u maar, ik ben William van Gog en lid van die commissie". "Toch geen familie van de beroemde schilder" opper­de Theo­door? "Nee die had er een h'tje bij": antwoordde Willi­am. Theodoor snapte het niet zo goed maar die William stond zo te lachen dat hij maar meedeed.

Taakverdeling

De taken zijn als volgt verdeeld: Een lid van de commissie zorgt voor de bardien­sten en koopt het snoep in. Een ander lid voor de elektrische apparatuur, zoals de koffiemachine, de vaatwasser, de magne­tron etc. De voorzit­ter van deze commissie, doet de coördinatie.  Een nieuw lid van deze cie.(commis­sie) luistert naar klachten over bedorven voedsel, niet dat dit voorkomt, slecht schoongemaakte ruimten, dat komt ook niet voor, en controleert de schoonmaakploeg. Daarnaast verricht ze hand- en spandiensten. Een ander nieuw commissie­lid, is de notulist. Theodoor keek Wil­liam vragend aan dus legde hij het uit, een notulist schrijft op wat er in de commissievergadering besproken of besloten wordt. En ondergeteken­de, ik dus, zorg voor de drank­voorraad, de diepvriesproducten, de broodjes en verdere le­vensmiddelen. Daar­naast voor de bar, het schoonmaken van de bakplaat en het vet voor de frituur. We vergaderen de eerste maanden van het seizoen zo'n drie keer en daarna om de 5 tot 6 weken. U moet er maar eens bijkomen zitten. Nou dat liet Theodoor zich geen twee keer zeggen. Eerst zou hij vanavond zijn bardienst eens vervullen, dan kon hij ook al eens een beetje achter de scher­men kijken.

(volgende keer de bardienst)

Theodoor Teut - de praktijk

TheodoorTeut- de praktijk
Theodoor kreeg van de tennis trainer een brief in de bus dat hij voortaan op donderdagmiddag van 16.45 uur tot 17.45 uur in een klasje van acht personen tennisles kon genieten. Dat kwam goed uit. Theodoor wist op donderdag niet goed hoe hij de dag moest doorkomen, want hij zat al tijden zonder werk en de biblio­theek was op donderdag de hele dag gesloten. Dat werk was toch wel een probleem, hij had al diverse baantjes gehad maar op de een of andere manier hield hij het nooit lang vol. Zijn bazen vertelden hem dan dat hij veel te goed was voor dit werk en dat hij onder z'n niveau zat te werken. Nu dat was natuurlijk wel een pluim, alleen wist Theodoor niet wat zijn niveau was, maar daar kwam hij nog wel eens achter.

Donderdag
Ondertussen was het donderdag geworden en om 14.00 uur besloot Theodoor om zijn conditie eens wat op te vijzelen. Hij trok zijn soldatenkist­jes aan die hij ooit op de rommelmarkt had gekocht om wat stoerder over te komen en bereid­de zich voor op een lange wandeling door de parken van Huizen. Na een uur lopen had hij al vijf kilometer afgelegd en was drijfnat van het zweet, maar ja nu nog terug naar huis. Gelukkig kwam zus Gertruida langs gefietst en mocht hij bij haar, achterop de bagagedrager naar huis. Snel zijn tenniskleding aangedaan en naar de tennisvereniging gefietst. Bij de vereniging aangekomen be­merkte hij dat hij wat vergeten was.  Namelijk zijn tennisrac­ket, zijn hand­doek, sham­poo en zeep. Vooral die laatste attributen waren erg be­langrijk.

Hygiëne

Theo­door had namelijk van zijn ouders geleerd dat hygiëne heel belang­rijk was en dat vrouwen daar heel gevoelig voor waren als een man zich goed verzorgde. Theo­door wilde toch nog wel eens een keer aan de vrouw en misschien zat er wel eentje naar hem te kijken dus, snel maar weer naar huis. Thuis­gekomen merkte hij dat al dat lopen en fietsen toch wel wat energie had gevergd dus even snel 4 boterhammen met kaas klaargemaakt een beker melk erbij en vlug even naar binnen werken, dat kon nog wel. Goh, het was al bijna tijd voor de tennisles. Snel weer naar de tennisvereniging gefietst en geluk­kig hij was nog net op tijd. Zijn medespelers waren wel wat klein uitgeval­len, maar nu kon hij ze eens tot voorbeeld zijn. Dat zou wat zijn "Theodoor, idool van de Huizer tennis jeugd", hij zag het al voor zich. Eerst maar even een rondje warmlo­pen: zei de tennisle­raar, dat is goed voor de spieren. Poeh, dat viel tegen met die boter­hammen en die melk, het klotste alle­maal in zijn buik. Oei, nu kreeg hij nog steken in zijn zij ook, zou dat zijn blindedarm kunnen zijn? Daarna moesten ze allemaal een paar kniebui­gingen maken en dan weer verder rennen. Toen was het moment gekomen, ze kregen van de tennisleraar allemaal een bal, een nieuwe dit keer en niet een oude van de hond en moesten probe­ren om de bal omhoog te spelen en weer op het racket terug te laten vallen. Dat viel niet mee, die kleine kinderen hadden waarschijn­lijk al geoe­fend want die deden het veel beter, zag Theodoor. Na dit gejongleer moesten ze met z'n tweeën ieder aan een kant van het net gaan staan en de bal over het net slaan.

Pijn

Theodoor slaagde erin om de bal er overheen te krijgen maar wat nu, het kleine jonge­tje mepte de bal weer keihard terug. Ai, dat deed pijn, zo'n bal in je maag. Hoewel het jonge­tje toch wel wat vals grijnsde, ge­loofde Theodoor niet dat hij het expres deed. Waarschijnlijk kwam dit door het verschil in lengte. Eindelijk de les zat erop, dat viel niet mee maar even door­zet­ten  want hij wilde niet als een volslagen leek op de tennis­club aankomen wanneer over een maand het openingstoer­nooi zou zijn. Tja, daar zat hij toch wel wat mee in zijn maag.

Openingstoernooi

Een vriende­lijke meneer die hij tijdens de labeluitrei­king had gesproken ver­telde dat het openingstoernooi voor een ieder erg leuk was en dat het niet uitmaakte hoe goed of slecht je speelde, want het was maar voor de lol. Bovendien leerde je eens wat mensen kennen. Nu dat laat­ste was wel erg fijn, want veel vrienden had Theo­door niet, geen één eigenlijk. Over de labeluitreiking gesproken, Theodoor vond dat festijn toch wel heel erg leuk ge­weest. Er stond een drankje voor de mensen klaar en iedereen was zo vriendelijk, het leek wel een grote familie. Als hij daar eens bij zou mogen horen, maar ja hij was een vreemde eend in de bijt natuurlijk. De man achter de drankjes had hem eerst met grote ogen aange­keken maar daarna geprezen toen hij in plaats van een wijntje een glas melk vroeg. "U drinkt niet meneer", zei hij: "Nou bewon­de­renswaardig hoor, ik wou dat ik dat kon­". Theo­door groeide van trots, zo dat deed hij toch maar even. Mis­schien dat hij door zijn instelling, tijdens zijn bardienst de andere leden ook nog wel kon over­tuigen dat alcohol slecht voor de gezondheid was. Hij had zijn vader om raad gevraagd en die zei; nu Theodoor in godsnaam dan maar, maar houd ze in de gaten. Nou dat zou hij wel doen, reken maar. "Zo Theo­door", zei broer Hendrik, de kenner:" Zater­dag mag je op het heilige der heili­gen spelen, ik wens je veel succes". Zijn moeder glom helemaal en wierp nog eens een blik op de mooie foto die ze van Theo­door had gehad.

Het openingstoernooi

De grote dag van het openingstoernooi was daar en Theodoor voelde zich na 4 tennis­lessen toch al een hele crack. Hij stapte op het grote bord in de gang van het club­huis af en keek waar zijn naam stond. Aha, om 10.00 uur moest hij spelen samen met ene heer Visser. Dromerig keek hij over de gravelbanen, het heilige der heili­gen. In zijn tas had hij een kleine jampot, waar hij straks stiekem wat gravel in zou doen, voor de verzameling. Hij zat nog met een brandende vraag; moest hij het gravel nou kussen of niet? Want zo had zijn broer Hendrik verteld:" Dat deden de cracks ook". Hij zou eens goed naar de andere spelers kijken, hoewel je natuurlijk nooit wist of die wel van deze “crack”gewoonte op de hoogte waren. In de bar zag hij dat iedereen heel beleefd was tegen een niet te grote, maar wel brede man, die niet in tenniskleding was gedost. Goedemor­gen meneer van den Hoek, mooi weer vandaag meneer van den Hoek. Dat zou wel de eigenaar zijn, dacht Theodoor, want tegen alle andere mensen was het jij en jou. En ja hoor, die meneer van den Hoek was de grounds­man, dus degene van wie de grond was. Nu die moest hij te vriend hou­den. Hij zou hem volgende keer eens een glaasje melk of een glas limonade aanbieden.

Barbezetting

Achter de bar stond al een lid koffie uit te schenken, goh wat had die man het druk.

Theodoor hoorde dat er eigenlijk nog iemand zou komen, maar die had gisteren toeval­lig allebei zijn handen verstuikt en kon dus niet komen. Toch wel zielig voor die man, want dan kun je ook niet tennissen, maar ja. Wat zag hij daar nou, daar probeerde iemand een kop koffie met een briefje van vijftig Euro te betalen. Dat zou waarschijnlijk wel een hele rijke man zijn. Nou Theodoor had meestal maar een paar losse Euro’s bij zich, maar zeker niet van dat grote geld, want zijn moeder waarschuwde dat er altijd wel mensen waren, die op een ander­mans geld zaten te spinzen.

Wisselen

De per­soon achter de bar deed ondertussen verwoede pogingen om het biljet te kunnen wisselen, maar dat ging mooi niet. Wat een probleem was dat, als hij daar in zijn bardienst maar niet mee te maken kreeg. Daar kwam een man met een baard op hem af: "Bent u Theodoor Teut?", vroeg de man. "Ja dat klopt", zei Theodoor. "Dan wil ik u, als nieuw lid, eens vragen om in een van onze commis­sies zitting te gaan nemen". De schrik sloeg Theodoor om het hart, "Maar.. maar.. dat kan ik helemaal niet", zei hij. "U kunt alles", zei de man:" Als u maar wilt". Nu dat klonk Theodoor bekend in de oren, dat zeiden de leraren op school vroeger ook altijd tegen hem. "Goed", zei hij: " Ik wil het wel eens probe­ren".

(volgende keer de commissie)

Theodoor Teut - Het nieuwe lid

Het nieuwe lid.

 De wachtlijst voor de tennisvereniging is erg lang, maar doordat er jaarlijks een aantal personen bedanken, kunnen er telkens weer nieuwe leden toegelaten worden. Meestal krijgen deze kandi­daat-leden dan tijdig het bericht dat ze het komende seizoen aan de beurt zijn. Zo ook Theodoor, die overigens door zijn familie gewoon Theodoor genoemd werd. Theodoor was 35 jaar en nog steeds vrijgezel. Niet omdat de vrouwtjes hem niet inte­res­seerden, maar hij had gewoon de juiste partner nog niet gevonden. Wel had hij een leuk huisje gekocht en woonde daar zelfstan­dig, want zijn ouders wilden na 35 jaar opvoeden toch ook wel echt eens van het leven gaan genieten.

De secretaresse van de tennisvereniging had, nadat hij jaren op de beruch­te wachtlijst had gestaan, hem de blijde boodschap verkon­digd. Onmiddellijk belde hij de familie rond om het heuglijke nieuws met hen te delen. Zijn broer Hendrik, die al de tennis -wed­strijden op de televi­sie volgt en dus mag spreken als zijnde een auto­riteit op tennisgebied, zei: “Theodoor, dan moet je nu reeds tennis­lessen gaan nemen”. Dat was een wijze opmer­king, vond Theodoor en zocht in de Gouden Gids, die overigens hele­maal niet van goud is, naar "tennisle­raren".

Blessures

Tennisschool de Volley had eventueel nog wel plaats in een klasje beginnelingen, zodat hij op de volgende maand gekleed in tennis outfit in de hal kon verschijnen. Zus Gertruida, die al jaren in de verpleging zat, vertelde Theodoor dat hij goed moest oppassen voor blessures want het ongeluk bij tennis zit in een klein hoekje en zij had er al zovele zien gaan (of komen). Dus toog Theodoor naar de bibliotheek om daar eens in boeken te gaan kijken over het onderwerp "blessures". Ja, daar stond wat over de tenniselleboog en de tennisarm, behandeling: warmte en opbrengen van ontsteking remmende zalf, in ernstige gevallen gipsverband. Dan peesschedenontsteking, ah hier was een infrarode lamp voor nodig plus de zalf. Tenslotte de tennishiel en de kneuzing van de middenhand, pijnstillende middelen en de zalf. Dus ging Theodoor naar de apotheker en schafte zich een rode lamp, ontsteking remmende zalf, gipsver­band en pijnstillers aan, plus natuurlijk bandages voor de ellebogen, de onderarm, de knieën en de enkels. Theodoor was namelijk opgevoed met de gedachte "beter mee verlegen dan om verlegen". Bij de doe-het-zelfzaak een veiligheidsbril gekocht, want hij had ook nog ergens gelezen dat als er een tennisbal op je oog terecht kwam je misschien wel nooit meer kon zien. Ook nog even naar de dokter om zijn lichamelijke gesteld­heid na te laten kijken, want behalve op zondag na de kerk een partijtje dammen had hij niet zoveel beweging gehad.

"Rustig beginnen Theodoor, langzaam opbouwen"; zei de dokter. Nu dat was Theodoor dan ook wel van plan.

Attributen

Aangezien Theo­door in zijn huisje nog veel ruimte overhad besloot hij een speciale tenniskamer te maken om alles in te stallen. Zijn moeder bood hem aan een tennisbroek, in de echte tennis-crack-wereld tennisshort ge­noemd, een tennis­bloes, ook wel tennis­shirt, sokken en een haarband te breien. En daarop borduur ik je initialen Theo­door; zei ze trots, want dat hebben die echte tennissers ook. Alleen vervolgde ze; valt het mij op dat er zoveel mensen Adidas of Fila heten. Theodoor zag eigen­lijk het belang van een haarband niet zo, want zijn haar lag hoofdzake­lijk in de afvoer van de wastafel, maar ja zijn moeder wist wel wat goed voor hem was. Nu nog een racket, Oom Jacobus had op zolder nog een prima racket liggen. Nog echt hout, jongen en bespannen met kattendarm. Dat vond Theo­door toch wel zielig, maar ja het beestje was toch waarschijn­lijk na deze operatie overleden en het kostte allemaal al genoeg geld. Dus hij nam het racket graag mee naar huis.

Bardienst

Zaterdag moest hij naar het clubhuis om een foto in te leveren en om een bardienst af te spreken. Daar zat hij toch wel wat mee in zijn maag. Hij was principieel tegen alcohol en nu zou hij andere mensen van dit kwaadaardige vocht moeten voorzien.

Daar moest hij toch zijn vader eens om raad vragen, want die had een broer, die ze al jaren niet meer zagen, omdat hij de zwarte bladzij in de familie was. Die broer had namelijk zelf een café. Op welke dag wilt u de bardienst vervullen vroeg een aardig vrouwtje hem vanachter de tafel in het clubhuis? Nu dat maakte Theodoor eigenlijk niet zoveel uit, hij had 's avonds toch niets te doen dus dat kwam mooi uit. Hij leverde zijn foto in bij een andere aardige mevrouw, die hem aankeek en zei: die jeugdpuistjes zijn toch aardig verdwenen, meneer. Tja misschien had hij toch beter een andere foto moeten laten maken, want deze was al 15 jaar oud, bedacht hij zich.

De familie helpt

Zo hij was nu bijna klaar voor de eerste tennisles, alleen de schoe­nen nog. Neef Zebedeus, die een blauwe maandag bij een schoe­nenverko­per op de markt had gewerkt en ook vaak naar Vinger aan de Pols had gekeken, raadde hem aan om hoge gymschoenen te nemen, want dat is beter voor je enkels. Dus vereerde Theodoor de Schoenmarkt met een bezoek en kocht een paar hoge witte gymschoenen. Omdat zijn familie zo veel adviezen had gegeven en zo met hem meeleefde, besloot hij ze een persoonlijk cadeau te geven. Hij bestelde neef Thobias, die altijd pasfoto’s nam bij de plaatselijke fotoshop en dus fotograaf was, kleedde zich in de volledige, pas gebreide tennisoutfit, deed de verschillende bandages om, nam het racket in de hand en was gereed. Alleen nog een bal, waar haalde hij die vandaan? Gelukkig zag hij het buurmeisje met haar hond spelen, die achter een .... tennisbal aanrende, de hond dus en niet het meisje. Toen zij even niet keek pakte hij de snel de bal van de hond af en stak hem in zijn zak. Wel een beetje klef zo'n bal maar even onder de kraan en hij was als nieuw. Toen Thobi­as met zijn camera de tenniskamer binnen­stap­te zag hij Theo­door al in de professionele hou­ding staan. Misschien moeten we toch iets aan die witte onbe­haarde benen van je doen, zei hij, een potje bruine schoen­smeer doet wonde­ren. Zo gezegd zo gedaan en de foto werd genomen. Theo­door nam zich wel voor om nog wel voor het tennisseizoen begon even een kuurtje bij de zonnebankzaak te nemen, want die schoensmeer plakte gemeen.

Theodoor Teut- Even terug

Theodoor Teut- even terug
Het is al weer enige jaren geleden dat ons aller Theodoor Teut zijn gezicht heeft laten zien.

Nu de sneeuw echter in dikke vlokken naar beneden valt is het voor Theodoor en zijn familie lucratief om de lage landen weer eens aan te doen. Niet alleen is Theodoor Teut nog steeds de persoonlijke manager van Boris Becker, maar daarnaast heeft hij ook nog zijn wool-imperium. En wie het niet koud wil hebben, draagt juist ja……….wol, jazeker. Nu heeft Teut het natuurlijk niet nodig om daarvoor zijn riante villa in Monte Carlo te verlaten. Zijn marketting afdeling doet al dit werk voor hem, maar toch wil je af en toe met eigen ogen gaan zien het het nou precies in dat land toegaat.

Daarnaast wil hij zijn vrinden bij de tennisvereniging ook weer eens zien.

Dus op een mooie zaterdagochtend in februari komt Theodoor Teut in hoogsteigen persoon aanbellen aan de voordeur van  het verenigingspand.

Nieuwe voorzitter

De deur wordt opengedaan door een enigszins licht gebogen jongmens die Theodoor beleefd vraagt; “Wat kom je doen”? Teut legt uit dat hij graag zijn vrienden weer eens wil zien, en vraagt meteen wie hij voor zich heeft. “Ik ben de nieuwe voorzitter”, legt de jongeman uit. “Leo van Sunder is mijn naam”. Teut weet zich vaag iets te herinneren bij het noemen van deze naam, maar het schiet hem niet te binnen. “Waar is die gezellige oudere man, die altijd zo’n moeite moest doen om goed op de foto te komen, gebleven”, vraagt hij de voorzitter. Van Sunder wijst naar de banen, waar gestoken in overall de oud voorzitter druk bezig is alles in gereedheid te brengen voor het nieuwe seizoen. “Hebben jullie dan geen groundsman meer, dat meneer Baar al dat werk moet doen”; vraagt hij bezorgd? “Jawel” komt het antwoord, “maar je moet zo’n oud-bestuurslid toch bezig houden, anders loopt hij maar met zijn ziel onder de arm. Als je goed kijkt, zie je nog een paar van die oude jongens rond lopen”.

Inderdaad zo’n man of vijf, in de leeftijd variërend van 50 tot 65 is druk aan het sjouwen.

Wie ben jij?

“Wie ben jij eigenlijk”, vraagt de naar het schijnt nieuwe voorzitter? Theodoor legt uit dat hij de assistent was van de eigenaar van het park, Jan Bolkestein en daarna naar Frankrijk was vertrokken om Boris Becker te trainen. “Ik heb hier heel wat jaren rond gelopen hoor, maar u heb ik nog nooit gezien. Ik heb volgens mij wel wat verhalen over u gehoord”. Op datzelfde moment komt een zenuwachtig jong ventje op van Sunder afgelopen, vraagt meteen aan Teut of hij lid is en in een commissie wil komen. 

“Wie bent u dan wel”; vraagt Theodoor, beleefd als hij is. “Ik ben de regelneef, penningmeester en bestuurslid communicatieve zaken a.i., Fred Welboren”. Zonder op een antwoord te wachten stevent hij weer weg en gaat naar de bar waar een paar mensen gebogen achter een biertje druk aan het discussiëren zijn. “Kom op mensen doorwerken, tijd is geld”; roept hij

Die bar komt Theodoor wel bekend voor, daar zat zijn maat Jan altijd op de hoek van de bar te wachten tot hij weer kon sproeien. “Mag ik eens vragen”, probeert Teut de regelneef  te interrumperen; “Wat is er gebeurd met die grote forse man, die allerlei verschillende auto’s reed en met die ietwat gezette man met die baard, die meer met de vereniging bezig was dan dat hij tenniste en dan hebben we ook nog die grijze lange man, die altijd met een sigaret in zin mond liep en op de centjes paste”? “Die”; antwoord Fred, “hebben het te druk met hun eigen liefhebberijen en nu zit ik met de gebakken peren. Maar ik heb gezorgd voor opvolging. Er staat nu een fantastisch team klaar, die het komende seizoen de leden tot ongekende prestaties zal brengen”. Terwijl hij snel een pilletje wegslikt, staan de personen aan de bar op om zich voor te stellen. “Ik ben Ronald van Sunder”, zegt er een. “Ik ben het nieuwe bestuurslid, belast met de bar en ik ben die autocoureur opgevolgd die mijn broer is. De voorzitter is toevallig ook een broer, maar iedere schijn van een familiebedrijf moet u uitsluiten. Onze echtgenotes zitten trouwens ook  in allerlei commissies”.

All in the Family

“U boft maar met zo’n familie, die zich voor de vereniging wil inzetten”, zegt Teut licht geroerd tegen de broer van de barman, aan uw familie moet men een voorbeeld nemen” . Een jonge, ietwat zware man stelt zich voor en zegt: “Ik ben de groundsman, Hans, en ik ben Jan opgevolgd. Zijn taken zijn nu mijn taken en zijn plaats is mijn plaats”.  “Aha”, zegt Theodoor, “de groundsman. Dus u bent nu eigenaar van dit park. Tenminste Jan Bolkestein was altijd die mening toegedaan. Groundsman, de man van de grond, toch”? Hans lacht besmuikt. Een bescheiden blonde man met een baardje stelt zich voor als Jan Hoogendoorn. “Ik zorg voor de jeugd”; vertelt hij. “Een hele opgaaf hoor, maar Fred heeft gezorgd voor een grote commissie”. Teut, met zijn ervaring als coach, prijst deze man voor zijn moed. “Het zal inderdaad niet meevallen”, zegt hij. “De jeugd is niet meer zoals ik vroeger was. Ze willen allemaal A of B speler worden, maar helaas altijd bij een andere club als waar ze worden opgeleid. Tja, dat ligt waarschijnlijk aan de ouders, denkt u niet”? De jeugdleider moet daar nog eens over nadenken. Een charmante vrouw met blond haar, schudt Teut de hand en stelt zich voor als het nieuwe bestuurslid communicatieve zaken. “Ik ben Ellen Meulenhof”; zegt ze.” Ik ben die man met die baard opgevolgd, die moest zo nodig in België gaan werken, maar Fred heeft mij verteld dat het werk wel meevalt en dat het niet zoveel tijd kost”. Theodoor kreeg op dat moment een vreselijke hoestbui en kreeg beleefd een glaasje bier aangeboden. Met een schuin oog naar de prijslijst, hij is tenslotte een zakenman, zag hij dat de prijs van het bier nog steeds zo laag was.

Loes

“Waar is dat kleine vrouwtje met die zachte stem toch gebleven, is zij ook al weg”: vraagt hij aan de aanwezigen. “Ah, je bedoelt Loes, mijn secretaresse; antwoord de nieuwe voorzitter. “Nee, die blijft nog wel een jaartje, maar zij houdt niet zo van bier”.

“Nou; zegt Teut, “er is me wel wat gebeurd, ik hoop dat u net zo’n hecht clubje bent als ik me van het vorige bestuur kan herinneren. Maar als ik u allen zo bezig zie, zal dat wel lukken denk ik. Ik kom volgende week nog maar eens terug. Deze ontwikkelingen moet ik even verwerken. Ik groet u allen en laat het bier goed smaken”.

Op de terugweg naar zijn cabriolet, ziet hij de ex-voorzitter in zijn overall het voorhoofd afvegen. Deze heer Baar zwaait met een blik van ‘ken ik jou niet ergens van’ naar Theodoor. Maar voor hij iets kan zeggen, wordt hij weer tot doorwerken gemaand door de opzichter. Een kalende man, die alles nauwlettend in de gaten houdt.

“Adrie, schreeuwt Teut over het park, “tijd voor een pilsje”.  Meteen wordt door een ieder het werk stilgelegd en gaat oud naar nieuw om de ‘gedachten’ weer eens op te frissen.

Dit heb ik het meest gemist, denkt Theodoor Teut. Dit is het verenigingsleven. Al mijn geld kan dit gemis niet goedmaken. Ik word maar weer eens lid en ga lekker in een commissie. Dan heeft Fred ook weer een goede dag.