De van oorsprong controlerende en wetgevende functie is omgeslagen in het ter verantwoording roepen van Kabinetsleden, die stelselmatig worden bedreigd met moties van afkeuring of wantrouwen als er niet snel verandering komt.
De Bewindspersoon belooft verbetering en zet zijn ambtenaren aan tot spoed en wijziging op het gangbare beleid. Door de druk worden er fouten gemaakt en komen er weer Kamervragen.
De Kamer bemoeit zich met van alles, tot aan individuele zaken aan toe. Iedere partij wil bij wetsvoorstellen iets voor de eigen achterban betekenen, wat leidt tot uitzondering op uitzondering.
De roep via de Media en tegenspraak van specialisten in talkshows maakt het systeem ook nog eens enorm complex. En om dit complexe systeem te doorgronden zijn sommige partijen simpelweg te klein. Je hebt dan namelijk echt experts nodig.
In de meeste gevallen ligt er een scoringsdrang aan ten grondslag, gebaseerd op krantenberichten, welke berichten ook nogal eens op basis van scoringsdrang en scoopverliefdheid te snel en op basis van onvoldoende journalistiek werk worden geplaatst.
De druk die het nieuws van de dag oplegt leidt tot een stroom aan moties en spoeddebatten. Zonder dat men precies weet wat het probleem erachter is. Als bewindslieden aangeven dat ze dit willen uitzoeken en daar tijd voor nodig is dan wordt dit botweg niet geaccepteerd. Naast de belasting voor de bewindslieden legt dit een enorme druk op de ambtenaren van de diverse departementen.
Je zou van Kamerleden mogen, nee zelfs moet
en verwachten of eisen, dat zij wel doordacht te werk gaan en zich volledig laten informeren.
en verwachten of eisen, dat zij wel doordacht te werk gaan en zich volledig laten informeren.
Een Tweede Kamer met 4.545 moties, 3.076 schriftelijke vragen, 1.275 aanmeldingen voor mondelinge vragen is als instituut niet meer in control.
