Bart
Zo ook een week of twee geleden. Ik stond met Barbara van Veen, nog steeds een heerlijke vrouw, aan de bar toen Bart op me af kwam. Bart, 1.90 meter lang 120 kilo zwaar en de lucht van een nest jonge katten om zich heen. Een zoon van gescheiden ouders, altijd in om een ander onderuit te halen en om de leraren te pesten. Door zijn gewelddadige houding vroegtijdig van school gestuurd. Vijfentwintig jaar niet gezien, maar wel redelijk zijn ‘loopbaan’ gevolgd. Vele arrestaties wegens openbare dronkenschap, geweldpleging, roof- en zedendelicten.
U kunt zich indenken dat ik niet echt blij was hem te zien, maar ja wat doe je. Hoi Bart, hoe gaat het ermee leek mij de beste oplossing. Na een vriendelijke klop op mijn schouder, tenminste ik neem aan dat t’ie vriendelijk bedoeld was, het leek meer op een poging tot doodslag, begon Bart te vertellen dat hij ‘bevrijdt’ was. Na enige jaren in de gevangenis te hebben gezeten, getrouwd en gescheiden te zijn, zijn kinderen mishandeld te hebben en zichzelf bijna voor de trein te hebben gegooid, had hij een oplossing gevonden. Hij was sinds enige tijd in het bezit van een Multi Media Personal Computer en erg bevangen door Virtual Reality. (Voor degenen die niet weten wat dat is, via een speciale bril en geluidsapparatuur een denkbeeldige wereld binnengaan en alles life meemaken).
Computer
“Hij had altijd van die rare nijgingen, zo vertelde hij. Het ging dan troebel worden in zijn hoofd en hij wist niet goed meer wat hij deed. Zijn psychiater, toegewezen door het Pieter Baan centrum, had hem aangeraden een computer aan te schaffen. Dan kon hij zijn gedachten een verzetten”. Dat was geen kunst voor Bart, een kraak was gauw gezet en met de nieuwste programmatuur en software in zijn bestelbusje, -waarin hij rondreed zonder rijbewijs, verzekering of belasting - ging hij naar huis.
Het eerste wat hij deed was foto’s van zijn familie scannen. Hij liet ze via de maker van een softwareprogramma verwerken in een fighter programma en kon ze, zodra hij behoefte daartoe voelde, helemaal in elkaar slaan. Het virtuele bloed droop van het beeldscherm af. Daarna kreeg hij een programma in handen waar hij als chauffeur van een bus, andere weggebruikers moest ontwijken. Hij raakte ze allemaal en de ledematen spatten alle kanten op. Toen vond hij op het World Wide Web een site waar allerlei dames ter beschikking stonden en bracht daar vele uren op door. Af en toe begaf hij zich onder de supporters van een club, dan zocht hij virtuele andere supporters op en ging eens flink. Hij bezocht een virtuele disco en schoot een paar mensen overhoop. Hij overviel virtuele villa’s en vermoordde en beroofde de bewoners. Het leven was heerlijk, dankzij de PC. Als hij het echt niet meer zag zitten sprong hij van een virtueel perron voor een virtuele rijdende sneltrein.
Geur van spanning
Barbara en ik keken hem met grote ogen aan. “Jij bent op je PC met al dat soort zaken bezig “; vroeg ik hem. “Ja, vind je het niet geweldig, nu hoef ik tenminste de straat niet meer op,” antwoordde Bart. “Een ding;” zei hij, “mis ik wel, dat is de geur van spanning, van angst. Daar heeft de PC nog geen antwoord op.”
Ik vroeg hem een redelijk benepen stem wat zijn psychiater daar van vond en wat hij daar dan aan deed..
“Och: zei Bart, “ik heb nu een virtuele psychiater, die volledig ingesteld is op mijn behoeften, als het advies me niet bevalt, vermoord ik hem en anders mag hij blijven. En om de geur weer op te snuiven, ga ik af en toe gewapend met bril en oorwarmers de straat op en leef me nog eens uit in de realiteit.”
(dit verhaal is geschreven voor PC- Prive Info nr: 20 (15 maart 1997)
