Theodoor Teut- de bardienst

Theodoor keek op zijn horloge, half zes al, hij moest maar eens naar de tennisvereniging gaan. Zijn bardienst partner zou er vast al zijn. In het clubhuis aangekomen zag hij al een hele rits jeugd voor de bar staan, er werd zeker iets verloot. Maar nee hoor, de tennisspeelster die nu de tussen -bardienst vervulde stond het ene glas drinken na het andere uit te schen­ken. Voor het op en neer klapbare blad van de bar stond de andere meute jongeren snoep aan te wijzen en ijs te bestel­len.

Afgemeld
De barjuffrouw, die eigenlijk iets heel anders in het dagelijkse leven is, stond met zweetdruppeltjes op haar hoofd de bestel­lingen te verwerken. Theodoor vroeg aan de eigenaar van de baan, de groundsman, of hij achter de bar mocht lopen, en dat mocht. ”Bent u maar alleen”; vroeg hij aan de juffrouw achter de bar. “Ja, zuchtte ze, de andere bardienst belde me op want ze voelde zich plotseling niet erg lekker en zei; “dat het toch niet druk zou worden.” En ja als iemand ziek is, moet ie niet hier komen sloven, maar lekker in bed kruipen. Maar het is wel druk, ik heb al voor ruim tweehonderd Euro omgezet en dat geld komt grotendeels van de jeugd.

Theodoor herinner­de zich dat, toen hij nog jong was en op de padvinde­rij zat, hij nooit geld bij zich had. Nee, een lekkere boter­ham met kaas in een vetvrij papiertje en een beker met melk. Niet van die dunne melk zoals tegenwoordig maar met van die dikke room erop. Maar ja, de jeugd van tegenwoor­dig was zo lang, al die cola en marsen en ander snoepgoed zou wel goed voor ze zijn. Op de baan deden ze tenminste vaak verwoede pogingen om de ballen stuk te slaan.

De juf­frouw, Ellie heette ze, had haar klanten weggewerkt en was nu druk bezig om de kas te tellen. Al het geld lag op de bar, muntjes links en papier­geld rechts. Dat moest nadat het geteld was in een zakje, vertelde ze en de verschillen moest je op een briefje erbij zetten.

De uitleg
Theodoor hoopte maar dat zijn bardienst maat wist hoe de kassa en de koffieautomaat werkte, want het zag er maar ingewikkeld uit. “Heel eenvou­dig”; zei de groundsman, “ik leg het je wel even uit”. Hij vertelde hoe de koffie­automaat, de kassa, de afwasauto­maat, de frituur, de magnetron en de bakplaat werk­ten. Ook kreeg Theodoor de gele­genheid om de koelkasten en de vriezers in het grote hok te bekijken. Wat zaten er veel vliegjes in die ruimte, zeker een nest. De groundsman wist wel veel van techniek, bedacht Theodoor, tja als eigenaar moet je veel weten, anders had ie het nooit zo ver geschopt.

Theodoor voelde zich ook al groei­en. Straks zou hij tijde­lijk de baas zijn over al deze dingen. Samen met zijn bardienst collega. Waar bleef die eigenlijk, het was al kwart over zes.

In de (S)tennis stond met wie hij bardienst had, Hilde Beker -in de Hand. Mooie naam, ze zou wel getrouwd zijn. Opeens kwam er een knul van ongeveer zestien jaar op hem toegelopen. Ik ben Bram en ik kom je helpen. Nu dat vond Theodoor wel aardig. Samen met Hilde en Bram zou hij het wel rooien. Bram hielp hem uit de droom. “Hilde heeft mij haar bardienst gegeven”. “Ik ben haar buur­jongen”, ging hij verder, Hilde had er niet zo veel zin in, dus vroeg ze het aan mij”. Nou dat vond Theodoor wel sympathiek van die Bram, dat hij zomaar voor zijn buur­vrouw insprong. “Tennis je al lang?”; vroeg hij hem. Nee, ik tennis niet, ik zit op hockey, dat speel je wat lager en zonder net. Het leuke vind ik van zo’n bar­dienst dat je gratis kunt drinken en er nog wat mee ver­dient ook.

Verdiensten
Dat was nieuw voor Theodoor.” Wat verdienen we er dan mee?” vroeg hij Bram. “Nee, jij niet, maar ik, Hilde heeft me namelijk € 25,= gege­ven voor vanavond, ongeveer €4,= per uur, snel verdient niet?” antwoordde Bram.

Lang had Theodoor niet om er over na te denken, want de eerste avond klanten kwamen er al aan. “Vijf koffie en is t’ie vers” vroeg een bezwete heer met een band om zijn hoofd. Theodoor dacht het wel. Hij berekende aan de hand van het consumptie bord hoe duur het was. “Vijf Euro alstublieft”; zei hij. Och doe er ook nog maar een witte wijn en een AA tje bij; zei de bezwete man en gaf Theodoor een briefje van honderd. Ai, dat betekende op­nieuw rekenen voor Theodoor, had hij vroeger maar wat beter opgelet op school, dan was dat hoofdrekenen wat snel­ler ge­gaan. Moeilijk trouwens, om wisselgeld te vinden in een kassa die net gestart was. “Hebt u misschien een kleiner bil­jet?”vroeg Theodoor de man. “Kleiner, kleiner, dit is al klein “; zei de bezwete heer die trouwens heel wat vrouwen om zich heen had, hij zou wel ont­zettend goed spelen dacht Theo­door. “Weet je wat; zei de verzamelende man, onthoud het maar en als je genoeg wisselgeld hebt, kom ik wel terug” Dat was een goede afspraak vond Theodoor.

Ervaring
Ander­half uur later leek het wel of Theodoor nooit anders had gedaan, de kroketten lagen opengebarsten in het vet, de verkoolde tosti’s sprongen uit het appa­raat, de ham­burgers lagen te kronkelen op de plaat en zijn broek was nat van al het bier, dat te snel in de glazen werd geschonken. Zijn 16 jarige maatje ging al een beetje wazig kijken, maar ja die had ook al aardig wat bier op. Toch had Theodoor zien staan “dat je één consumptie voor jezelf mag nuttigen”. Maar misschien had Bram het wel betaald dus…

Iemand zat al ruim drie kwartier aan de telefoon, raar trou­wens dat je zomaar voor niks mocht bellen. Tenminste niemand gooide een € 0,20 in de bus. De tennisvereniging zou wel genoeg verdienen, of misschien korting krijgen van KPN. Mis­schien kon hij tante Clara in Amerika ook eens bellen, als het toch voor niets was.

Aan de bar zaten al sinds zes uur een paar mannen aardig door te drinken. Die zouden wel alleen zijn bedacht Theodoor, net als ik. Ze zoeken waarschijn­lijk gezel­ligheid bij de andere leden van de vereniging. Af en toe kwam er eens iemand achter de bar en ging de keuken binnen, of de opslagruimte, allemaal heel gemoedelijk. Toch wel mooi, een gezellige bar waar ook nog eens sociaal werk werd gedaan. Hij voelde zich steeds meer thuis bij de club.

Doorwerken
“Hee, schiet eens op, riep een opgeschoten jongeman, Je staat hier niet om te niksen.” Nee dat was waar, hij moest er wel met zijn hoofd bijblijven, gelukkig had de eigenaar niets gehoord, want anders had er wat gezwaaid.

Eindelijk was het half elf, tijd om te sluiten. Nu zou er iemand van het bestuur komen om af te sluiten had Theodoor begrepen, goh het zat nog steeds vol met mensen. Hij begon het geld uit de kassa op het blad achter de bar te leggen. Geef mij nog maar vijf bier, barman, riep een man met een rood aangelopen gezicht. Dat zou wel van alle zon gekomen zijn, opperde Theodoor. De bestellin­gen stroomden nog binnen, en Theodoor kon pas om kwart voor twaalf de kas opma­ken.

Tevreden over alle Euro’s die hij voor de club ver­dient had en dolgelukkig over de nieuwe vrien­den die hij vanavond had leren kennen, verliet hij om twaalf uur het clubhuis. Als het hek nog maar open was, want anders moest hij zijn fiets laten staan.

(volgende keer de toernooi commissie)

Theodoor Teut - de commissie

De commissies

Theodoor Teut- de commissie
Theodoor moest er eens over nadenken. Die man had hem wel uitgenodigd om in een commissie plaats te nemen maar welke commis­sie zou nu voor hem het meest geschikt zijn? Wat voor commis­sies waren er eigenlijk en wat zou een commis­sie eigen­lijk zijn. Hij had van zijn Oom Jacobus, die verte­genwoordiger in  damesondergoed was geweest, wel eens gehoord dat, als hij veel had verkocht, hij een commissie kreeg. Niet in ondergoed, want oom Jacobus was niet getrouwd, maar in geld. En verkopen kon zijn oom wel. Hij zag er goed uit en placht de vrouwen die hij tegenkwam altijd te prijzen met hun kleding. " alleen uw ondergoed doet aan uw figuur een beetje afbreuk": zei hij dan. Daarna togen die vrouwen dan naar het achterka­mertje om een van zijn monsters, niet te verwarren met enge beesten, te passen. Als hij daarna met open mond de bewuste vrouw weer tevoorschijn zag komen en haar complimenteus een kushand gaf, dan was ze verkocht. En hij kreeg zijn commissie. Theodoor zou er maar eens met zijn oom over praten, want hij zou niet weten wat hij op de tennisclub zou moeten verkopen om er commissie van te krijgen. Behalve misschien tennisballen, maar daar had meneer Bolkenstijn, de eigenaar, al een handeltje in. "Theo­door": zei oom Jacobus," een commissie is een werkgroep, een aantal mensen, dat bepaalde zaken regelt of organiseert en bij jouw tennis­club zal het wel zo zijn dat een van de leden van het bestuur over het algemeen de voorzitter van die commissie is".

De grijze man

Theodoor toog daarop naar het clubhuis en zag een man met grijs haar staan. Grijs haar, dat betekend dat die man waar­schijnlijk ook heel wijs is, had Theodoor op school geleerd. "Pardon meneer, kunt u mij vertellen wat voor commissies er zijn?" De wijze grijze man greep een clubblad en wees hem op de laatste pagina's, daar stonden ze allemaal; De clubhuis-com­missie, die moesten waarschijnlijk als het clubhuis versleten was een nieuw bouwen. Zoals vroeger Theodoor met zijn vriend, de enige die hij ooit had gehad een clubhuis in de wilgen maakte. De festiviteiten-commis­sie, nu van een feestje hield Theo­door wel, zijn verjaardags­feest­jes waren ook altijd heel gezellig, alle familie kwam dan langs. De jeugdcommis­sie, daar zou hij waarschijnlijk wel te oud voor zijn, daar zitten alleen maar jonge mensen in, dacht ie. De redactiecommissie, "daar ben ik de voorzitter van": zei de grijze wijze man. Nu als je daar in zat en zoveel­ moest opschrij­ven, moest je wel wijs zijn dacht Theodoor in zich zelf. De technische commis­sie, daar was hij nou nooit handig in ge­weest. Een band plak­ken liep altijd uit op een binnenband die aan de buitenband zat vastgeplakt en het ven­tiel kreeg hij ook nooit meer op zijn plaats, dus dat zou wel niets voor hem zijn. De toernooi­com­missie, ha toernooien dat wist hij nog van de televisie. Ivanhoe, de ridder op zijn witte paard met zijn schildknaap Gurth, die deed altijd mee aan toernooien. Nou van vech­ten hield hij niet zo, dus.... De Parkcommissie, dat zag hij wel zitten. Lekker in het park lopen en een beetje de kwajon­gens in de gaten houden of ze geen fikkie zaten te steken.

Afgekeurd

Theodoor wilde vroeger eigenlijk bij de Politie, maar omdat hij zo'n last van platvoeten had en een beetje bijziend was, werd hij afgekeurd. Nu hij zou maar eens beginnen met de clubhuis-com­mis­sie, eerst maar eens iemand gevraagd die er wel iets van zou weten.

Hij zag iemand lopen met grijs haar en met een hele grote stofzui­ger, met Gooisch Stofzuigercentrum erop, achter hem aan. Veel wijze mensen in die vereniging dacht hij. "Par­don meneer, kunt u mij iets meer vertellen over de club­huis-­commissie"? "Dat treft": zei de grijze man met een vriendelijk gezicht," vraagt u maar, ik ben William van Gog en lid van die commissie". "Toch geen familie van de beroemde schilder" opper­de Theo­door? "Nee die had er een h'tje bij": antwoordde Willi­am. Theodoor snapte het niet zo goed maar die William stond zo te lachen dat hij maar meedeed.

Taakverdeling

De taken zijn als volgt verdeeld: Een lid van de commissie zorgt voor de bardien­sten en koopt het snoep in. Een ander lid voor de elektrische apparatuur, zoals de koffiemachine, de vaatwasser, de magne­tron etc. De voorzit­ter van deze commissie, doet de coördinatie.  Een nieuw lid van deze cie.(commis­sie) luistert naar klachten over bedorven voedsel, niet dat dit voorkomt, slecht schoongemaakte ruimten, dat komt ook niet voor, en controleert de schoonmaakploeg. Daarnaast verricht ze hand- en spandiensten. Een ander nieuw commissie­lid, is de notulist. Theodoor keek Wil­liam vragend aan dus legde hij het uit, een notulist schrijft op wat er in de commissievergadering besproken of besloten wordt. En ondergeteken­de, ik dus, zorg voor de drank­voorraad, de diepvriesproducten, de broodjes en verdere le­vensmiddelen. Daar­naast voor de bar, het schoonmaken van de bakplaat en het vet voor de frituur. We vergaderen de eerste maanden van het seizoen zo'n drie keer en daarna om de 5 tot 6 weken. U moet er maar eens bijkomen zitten. Nou dat liet Theodoor zich geen twee keer zeggen. Eerst zou hij vanavond zijn bardienst eens vervullen, dan kon hij ook al eens een beetje achter de scher­men kijken.

(volgende keer de bardienst)

Theodoor Teut - de praktijk

TheodoorTeut- de praktijk
Theodoor kreeg van de tennis trainer een brief in de bus dat hij voortaan op donderdagmiddag van 16.45 uur tot 17.45 uur in een klasje van acht personen tennisles kon genieten. Dat kwam goed uit. Theodoor wist op donderdag niet goed hoe hij de dag moest doorkomen, want hij zat al tijden zonder werk en de biblio­theek was op donderdag de hele dag gesloten. Dat werk was toch wel een probleem, hij had al diverse baantjes gehad maar op de een of andere manier hield hij het nooit lang vol. Zijn bazen vertelden hem dan dat hij veel te goed was voor dit werk en dat hij onder z'n niveau zat te werken. Nu dat was natuurlijk wel een pluim, alleen wist Theodoor niet wat zijn niveau was, maar daar kwam hij nog wel eens achter.

Donderdag
Ondertussen was het donderdag geworden en om 14.00 uur besloot Theodoor om zijn conditie eens wat op te vijzelen. Hij trok zijn soldatenkist­jes aan die hij ooit op de rommelmarkt had gekocht om wat stoerder over te komen en bereid­de zich voor op een lange wandeling door de parken van Huizen. Na een uur lopen had hij al vijf kilometer afgelegd en was drijfnat van het zweet, maar ja nu nog terug naar huis. Gelukkig kwam zus Gertruida langs gefietst en mocht hij bij haar, achterop de bagagedrager naar huis. Snel zijn tenniskleding aangedaan en naar de tennisvereniging gefietst. Bij de vereniging aangekomen be­merkte hij dat hij wat vergeten was.  Namelijk zijn tennisrac­ket, zijn hand­doek, sham­poo en zeep. Vooral die laatste attributen waren erg be­langrijk.

Hygiëne

Theo­door had namelijk van zijn ouders geleerd dat hygiëne heel belang­rijk was en dat vrouwen daar heel gevoelig voor waren als een man zich goed verzorgde. Theo­door wilde toch nog wel eens een keer aan de vrouw en misschien zat er wel eentje naar hem te kijken dus, snel maar weer naar huis. Thuis­gekomen merkte hij dat al dat lopen en fietsen toch wel wat energie had gevergd dus even snel 4 boterhammen met kaas klaargemaakt een beker melk erbij en vlug even naar binnen werken, dat kon nog wel. Goh, het was al bijna tijd voor de tennisles. Snel weer naar de tennisvereniging gefietst en geluk­kig hij was nog net op tijd. Zijn medespelers waren wel wat klein uitgeval­len, maar nu kon hij ze eens tot voorbeeld zijn. Dat zou wat zijn "Theodoor, idool van de Huizer tennis jeugd", hij zag het al voor zich. Eerst maar even een rondje warmlo­pen: zei de tennisle­raar, dat is goed voor de spieren. Poeh, dat viel tegen met die boter­hammen en die melk, het klotste alle­maal in zijn buik. Oei, nu kreeg hij nog steken in zijn zij ook, zou dat zijn blindedarm kunnen zijn? Daarna moesten ze allemaal een paar kniebui­gingen maken en dan weer verder rennen. Toen was het moment gekomen, ze kregen van de tennisleraar allemaal een bal, een nieuwe dit keer en niet een oude van de hond en moesten probe­ren om de bal omhoog te spelen en weer op het racket terug te laten vallen. Dat viel niet mee, die kleine kinderen hadden waarschijn­lijk al geoe­fend want die deden het veel beter, zag Theodoor. Na dit gejongleer moesten ze met z'n tweeën ieder aan een kant van het net gaan staan en de bal over het net slaan.

Pijn

Theodoor slaagde erin om de bal er overheen te krijgen maar wat nu, het kleine jonge­tje mepte de bal weer keihard terug. Ai, dat deed pijn, zo'n bal in je maag. Hoewel het jonge­tje toch wel wat vals grijnsde, ge­loofde Theodoor niet dat hij het expres deed. Waarschijnlijk kwam dit door het verschil in lengte. Eindelijk de les zat erop, dat viel niet mee maar even door­zet­ten  want hij wilde niet als een volslagen leek op de tennis­club aankomen wanneer over een maand het openingstoer­nooi zou zijn. Tja, daar zat hij toch wel wat mee in zijn maag.

Openingstoernooi

Een vriende­lijke meneer die hij tijdens de labeluitrei­king had gesproken ver­telde dat het openingstoernooi voor een ieder erg leuk was en dat het niet uitmaakte hoe goed of slecht je speelde, want het was maar voor de lol. Bovendien leerde je eens wat mensen kennen. Nu dat laat­ste was wel erg fijn, want veel vrienden had Theo­door niet, geen één eigenlijk. Over de labeluitreiking gesproken, Theodoor vond dat festijn toch wel heel erg leuk ge­weest. Er stond een drankje voor de mensen klaar en iedereen was zo vriendelijk, het leek wel een grote familie. Als hij daar eens bij zou mogen horen, maar ja hij was een vreemde eend in de bijt natuurlijk. De man achter de drankjes had hem eerst met grote ogen aange­keken maar daarna geprezen toen hij in plaats van een wijntje een glas melk vroeg. "U drinkt niet meneer", zei hij: "Nou bewon­de­renswaardig hoor, ik wou dat ik dat kon­". Theo­door groeide van trots, zo dat deed hij toch maar even. Mis­schien dat hij door zijn instelling, tijdens zijn bardienst de andere leden ook nog wel kon over­tuigen dat alcohol slecht voor de gezondheid was. Hij had zijn vader om raad gevraagd en die zei; nu Theodoor in godsnaam dan maar, maar houd ze in de gaten. Nou dat zou hij wel doen, reken maar. "Zo Theo­door", zei broer Hendrik, de kenner:" Zater­dag mag je op het heilige der heili­gen spelen, ik wens je veel succes". Zijn moeder glom helemaal en wierp nog eens een blik op de mooie foto die ze van Theo­door had gehad.

Het openingstoernooi

De grote dag van het openingstoernooi was daar en Theodoor voelde zich na 4 tennis­lessen toch al een hele crack. Hij stapte op het grote bord in de gang van het club­huis af en keek waar zijn naam stond. Aha, om 10.00 uur moest hij spelen samen met ene heer Visser. Dromerig keek hij over de gravelbanen, het heilige der heili­gen. In zijn tas had hij een kleine jampot, waar hij straks stiekem wat gravel in zou doen, voor de verzameling. Hij zat nog met een brandende vraag; moest hij het gravel nou kussen of niet? Want zo had zijn broer Hendrik verteld:" Dat deden de cracks ook". Hij zou eens goed naar de andere spelers kijken, hoewel je natuurlijk nooit wist of die wel van deze “crack”gewoonte op de hoogte waren. In de bar zag hij dat iedereen heel beleefd was tegen een niet te grote, maar wel brede man, die niet in tenniskleding was gedost. Goedemor­gen meneer van den Hoek, mooi weer vandaag meneer van den Hoek. Dat zou wel de eigenaar zijn, dacht Theodoor, want tegen alle andere mensen was het jij en jou. En ja hoor, die meneer van den Hoek was de grounds­man, dus degene van wie de grond was. Nu die moest hij te vriend hou­den. Hij zou hem volgende keer eens een glaasje melk of een glas limonade aanbieden.

Barbezetting

Achter de bar stond al een lid koffie uit te schenken, goh wat had die man het druk.

Theodoor hoorde dat er eigenlijk nog iemand zou komen, maar die had gisteren toeval­lig allebei zijn handen verstuikt en kon dus niet komen. Toch wel zielig voor die man, want dan kun je ook niet tennissen, maar ja. Wat zag hij daar nou, daar probeerde iemand een kop koffie met een briefje van vijftig Euro te betalen. Dat zou waarschijnlijk wel een hele rijke man zijn. Nou Theodoor had meestal maar een paar losse Euro’s bij zich, maar zeker niet van dat grote geld, want zijn moeder waarschuwde dat er altijd wel mensen waren, die op een ander­mans geld zaten te spinzen.

Wisselen

De per­soon achter de bar deed ondertussen verwoede pogingen om het biljet te kunnen wisselen, maar dat ging mooi niet. Wat een probleem was dat, als hij daar in zijn bardienst maar niet mee te maken kreeg. Daar kwam een man met een baard op hem af: "Bent u Theodoor Teut?", vroeg de man. "Ja dat klopt", zei Theodoor. "Dan wil ik u, als nieuw lid, eens vragen om in een van onze commis­sies zitting te gaan nemen". De schrik sloeg Theodoor om het hart, "Maar.. maar.. dat kan ik helemaal niet", zei hij. "U kunt alles", zei de man:" Als u maar wilt". Nu dat klonk Theodoor bekend in de oren, dat zeiden de leraren op school vroeger ook altijd tegen hem. "Goed", zei hij: " Ik wil het wel eens probe­ren".

(volgende keer de commissie)