Het is al weer enige jaren geleden dat ons aller Theodoor Teut zijn gezicht heeft laten zien.
Nu de sneeuw echter in dikke vlokken naar beneden valt is het voor Theodoor en zijn familie lucratief om de lage landen weer eens aan te doen. Niet alleen is Theodoor Teut nog steeds de persoonlijke manager van Boris Becker, maar daarnaast heeft hij ook nog zijn wool-imperium. En wie het niet koud wil hebben, draagt juist ja……….wol, jazeker. Nu heeft Teut het natuurlijk niet nodig om daarvoor zijn riante villa in Monte Carlo te verlaten. Zijn marketting afdeling doet al dit werk voor hem, maar toch wil je af en toe met eigen ogen gaan zien het het nou precies in dat land toegaat.
Daarnaast wil hij zijn vrinden bij de tennisvereniging ook weer eens zien.
Dus op een mooie zaterdagochtend in februari komt Theodoor Teut in hoogsteigen persoon aanbellen aan de voordeur van het verenigingspand.
Nieuwe voorzitter
De deur wordt opengedaan door een enigszins licht gebogen jongmens die Theodoor beleefd vraagt; “Wat kom je doen”? Teut legt uit dat hij graag zijn vrienden weer eens wil zien, en vraagt meteen wie hij voor zich heeft. “Ik ben de nieuwe voorzitter”, legt de jongeman uit. “Leo van Sunder is mijn naam”. Teut weet zich vaag iets te herinneren bij het noemen van deze naam, maar het schiet hem niet te binnen. “Waar is die gezellige oudere man, die altijd zo’n moeite moest doen om goed op de foto te komen, gebleven”, vraagt hij de voorzitter. Van Sunder wijst naar de banen, waar gestoken in overall de oud voorzitter druk bezig is alles in gereedheid te brengen voor het nieuwe seizoen. “Hebben jullie dan geen groundsman meer, dat meneer Baar al dat werk moet doen”; vraagt hij bezorgd? “Jawel” komt het antwoord, “maar je moet zo’n oud-bestuurslid toch bezig houden, anders loopt hij maar met zijn ziel onder de arm. Als je goed kijkt, zie je nog een paar van die oude jongens rond lopen”.
Inderdaad zo’n man of vijf, in de leeftijd variërend van 50 tot 65 is druk aan het sjouwen.
Wie ben jij?
“Wie ben jij eigenlijk”, vraagt de naar het schijnt nieuwe voorzitter? Theodoor legt uit dat hij de assistent was van de eigenaar van het park, Jan Bolkestein en daarna naar Frankrijk was vertrokken om Boris Becker te trainen. “Ik heb hier heel wat jaren rond gelopen hoor, maar u heb ik nog nooit gezien. Ik heb volgens mij wel wat verhalen over u gehoord”. Op datzelfde moment komt een zenuwachtig jong ventje op van Sunder afgelopen, vraagt meteen aan Teut of hij lid is en in een commissie wil komen.
“Wie bent u dan wel”; vraagt Theodoor, beleefd als hij is. “Ik ben de regelneef, penningmeester en bestuurslid communicatieve zaken a.i., Fred Welboren”. Zonder op een antwoord te wachten stevent hij weer weg en gaat naar de bar waar een paar mensen gebogen achter een biertje druk aan het discussiëren zijn. “Kom op mensen doorwerken, tijd is geld”; roept hij
Die bar komt Theodoor wel bekend voor, daar zat zijn maat Jan altijd op de hoek van de bar te wachten tot hij weer kon sproeien. “Mag ik eens vragen”, probeert Teut de regelneef te interrumperen; “Wat is er gebeurd met die grote forse man, die allerlei verschillende auto’s reed en met die ietwat gezette man met die baard, die meer met de vereniging bezig was dan dat hij tenniste en dan hebben we ook nog die grijze lange man, die altijd met een sigaret in zin mond liep en op de centjes paste”? “Die”; antwoord Fred, “hebben het te druk met hun eigen liefhebberijen en nu zit ik met de gebakken peren. Maar ik heb gezorgd voor opvolging. Er staat nu een fantastisch team klaar, die het komende seizoen de leden tot ongekende prestaties zal brengen”. Terwijl hij snel een pilletje wegslikt, staan de personen aan de bar op om zich voor te stellen. “Ik ben Ronald van Sunder”, zegt er een. “Ik ben het nieuwe bestuurslid, belast met de bar en ik ben die autocoureur opgevolgd die mijn broer is. De voorzitter is toevallig ook een broer, maar iedere schijn van een familiebedrijf moet u uitsluiten. Onze echtgenotes zitten trouwens ook in allerlei commissies”.
All in the Family
“U boft maar met zo’n familie, die zich voor de vereniging wil inzetten”, zegt Teut licht geroerd tegen de broer van de barman, aan uw familie moet men een voorbeeld nemen” . Een jonge, ietwat zware man stelt zich voor en zegt: “Ik ben de groundsman, Hans, en ik ben Jan opgevolgd. Zijn taken zijn nu mijn taken en zijn plaats is mijn plaats”. “Aha”, zegt Theodoor, “de groundsman. Dus u bent nu eigenaar van dit park. Tenminste Jan Bolkestein was altijd die mening toegedaan. Groundsman, de man van de grond, toch”? Hans lacht besmuikt. Een bescheiden blonde man met een baardje stelt zich voor als Jan Hoogendoorn. “Ik zorg voor de jeugd”; vertelt hij. “Een hele opgaaf hoor, maar Fred heeft gezorgd voor een grote commissie”. Teut, met zijn ervaring als coach, prijst deze man voor zijn moed. “Het zal inderdaad niet meevallen”, zegt hij. “De jeugd is niet meer zoals ik vroeger was. Ze willen allemaal A of B speler worden, maar helaas altijd bij een andere club als waar ze worden opgeleid. Tja, dat ligt waarschijnlijk aan de ouders, denkt u niet”? De jeugdleider moet daar nog eens over nadenken. Een charmante vrouw met blond haar, schudt Teut de hand en stelt zich voor als het nieuwe bestuurslid communicatieve zaken. “Ik ben Ellen Meulenhof”; zegt ze.” Ik ben die man met die baard opgevolgd, die moest zo nodig in België gaan werken, maar Fred heeft mij verteld dat het werk wel meevalt en dat het niet zoveel tijd kost”. Theodoor kreeg op dat moment een vreselijke hoestbui en kreeg beleefd een glaasje bier aangeboden. Met een schuin oog naar de prijslijst, hij is tenslotte een zakenman, zag hij dat de prijs van het bier nog steeds zo laag was.
Loes
“Waar is dat kleine vrouwtje met die zachte stem toch gebleven, is zij ook al weg”: vraagt hij aan de aanwezigen. “Ah, je bedoelt Loes, mijn secretaresse; antwoord de nieuwe voorzitter. “Nee, die blijft nog wel een jaartje, maar zij houdt niet zo van bier”.
“Nou; zegt Teut, “er is me wel wat gebeurd, ik hoop dat u net zo’n hecht clubje bent als ik me van het vorige bestuur kan herinneren. Maar als ik u allen zo bezig zie, zal dat wel lukken denk ik. Ik kom volgende week nog maar eens terug. Deze ontwikkelingen moet ik even verwerken. Ik groet u allen en laat het bier goed smaken”.
Op de terugweg naar zijn cabriolet, ziet hij de ex-voorzitter in zijn overall het voorhoofd afvegen. Deze heer Baar zwaait met een blik van ‘ken ik jou niet ergens van’ naar Theodoor. Maar voor hij iets kan zeggen, wordt hij weer tot doorwerken gemaand door de opzichter. Een kalende man, die alles nauwlettend in de gaten houdt.
“Adrie, schreeuwt Teut over het park, “tijd voor een pilsje”. Meteen wordt door een ieder het werk stilgelegd en gaat oud naar nieuw om de ‘gedachten’ weer eens op te frissen.
Dit heb ik het meest gemist, denkt Theodoor Teut. Dit is het verenigingsleven. Al mijn geld kan dit gemis niet goedmaken. Ik word maar weer eens lid en ga lekker in een commissie. Dan heeft Fred ook weer een goede dag.
