De verbouwing
De kinderen en de hond zijn zolang uit logeren bij Opa en Oma. Dat zal ongetwijfeld weer een hoop problemen geven wanneer ze terugkomen. De meeste Opa's en Oma's denken dat de kleinkinderen het best rustig gehouden kunnen worden met snoep, taartjes en videofilms.
Ook de hond zal na afloop van het logeerpartijtje weer op dieet moeten. Maar goed we hebben het over de verbouwing. Het zit namelijk zo ik heb ruimte tekort. In de loop der jaren ben ik een verwoed verzamelaar geweest van alles wat maar enigszins te maken had met: pennen, aanstekers, petten, stropdassen en postzegels. Ook literatuur "probeerde" ik netjes gerangschikt op onderwerp te bewaren. Zo heb ik gegevens over wijnen, kaas, stropdassen, financiële achtergronden, het dorp waar ik woon, de stad waar ik geboren ben, eten, en de bijzondere evenementen in mijn leven. Daarnaast bewaar ik alle bladen over computers en software en heb ik nogal wat boeken over mijn hobby's. Ook de print-out uit mijn computer bewaarde ik, want je kunt nooit weten of je iets verkeerds weggooit, wat je de volgende dag weer nodig hebt.
Geen tijd
Het enige probleem dat ik met al deze verzamelde zaken heb, is dat ik nog geen tijd heb om alles te lezen, te rangschikken en op te bergen. Totdat mijn vrouw dan ook op een mooie zondagochtend na vruchteloos lang roepen, naar boven kwam, door alle, volgens haar, troep waadde en mij daaronder vond. Toen zei ze "Dit gaat niet meer". Dat vond ik ook en dacht dat ze bedoelde dat ik er een kamer bij kreeg en dat de kinderen maar bij elkaar moesten gaan slapen. Maar later onder het genot van een kopje thee vertelde ze me op rustige toon, wat ze daarmee bedoelde. Ze zei: we gaan verbouwen. Op dat moment had ik het nog niet helemaal door, ik zat eigenlijk nog te piekeren hoe ik het de kinderen moest vertellen. Enfin, de kinderen en de hond weg en wij in de oude kleren. Die oude kleren bewaren we meestal voor dit soort speciale gelegenheden. Die zijn er gelukkig zelden, daar ik vrij lui ben aangelegd.
Kilootje erbij
Het enige probleem is dat er in de loop der jaren wat kilootjes bijkomen, zodat we er tamelijk idioot uitzagen in die oude kleren. Toen ik aldus gehesen in die oude kleren, voorzichtig vanwege het gevaar van een scheurbroek probeerde te lopen, en mijn beginnend buikje mij het voortdurende idee gaf afgekneld te zijn, ging de bel. Het was de buurvrouw, een 22‑jarige pas gescheiden blondine, die langs kwam om met mijn vrouw een kopje koffie te doen. Met dat doen zeggen ze in ons dorp een kopje koffie drinken. Aangezien ik mij hoogst ongelukkig voelde in die oude kleren bleef ik maar stilletjes boven zitten. Toen de buurvrouw weer weg was, vertelde mijn vrouw dat de buurvrouw een paar uitstekende ideeën had gehad. Op haar advies had mijn vrouw gebeld met een expert, zei ze, die ons wel eens wat zou helpen. Ik moest mijn kamer maar eerst eens helemaal leeg maken en alles opslaan in een grote ijzeren kist die in de tuin stond. Raar, zeg ik dat die buurvrouw eigenlijk gescheiden is, ze ziet er knap uit, weet jij de reden?
Nou zei mijn vrouw, dat zal ik je morgen wel vertellen.
Leeg
Na een dag sjouwen was het zover, de kamer was leeg. Natuurlijk had ik mijn computer op een veilige plaats gezet, want je kunt nooit weten. Nu vroeg ik mijn vrouw, welke muur moet er het eerst uit? U zult misschien denken, die kerel zit onder de plak, maar dat ziet u toch verkeerd, hoor. Mijn vrouw heeft namelijk een ontzettend goed bouwkundig inzicht. Dat bleek dan ook wel want er hoefde geen muur uit. Toen we 's avonds naar bed gingen was er nog een klein probleempje, de computer lag tussen mijn vrouw en mij in en zij wilde niet tijdelijk naast het bed slapen. Maar na enig overleg was ook dit weer opgelost. De volgende dag vroeg mijn vrouw of ik even een boodschapje wilde doen bij de Doe –Het ‑Zelf in het dorp. Toen ik op de terugweg onze straat inreed, zag ik een vrachtauto langsrijden, met net zo'n kist als bij ons in de tuin stond. Wat grappig dacht ik, er zijn meer mensen op het idee gekomen om te gaan verbouwen. Toen ik echter de oprit opreed zag ik dat onze, mijn kist, was verdwenen.
Sterk zijn
Enigszins wantrouwig vroeg ik mijn vrouw "Waar is onze kist"? Mijn vrouw, lief als ze is zei: ga eens rustig zitten. Ze vertelde me dat ik heel sterk moest zijn, ik dacht nog steeds dat moet je wel zijn om een muur uit te breken. Het was toch wat anders, onze gedachten lagen niet helemaal op een lijn, want de man, de zogenaamde expert, die ons zou komen helpen was in werkelijkheid een chauffeur van een containerbedrijf geweest voor groot afval en die had ons van al mijn verzamelingen afgeholpen.
Langzaam drong tot mij door, dat ik geen verzameling meer had en dat ik daarom zo sterk moest zijn, om dat verlies te dragen. Mijn vrouw vertelde me trots dat de man heel royaal €.100, = had gegeven voor die troep, dus dat we heel blij mochten zijn. Toen ik mijn vrouw voorzichtig vroeg waarom de buurvrouw nu dan eigenlijk gescheiden was, vertelde ze mij dat de buurman ook zo'n verzamelaar was geweest en ..........................Het is nog niet helemaal goed gekomen tussen mijn vrouw en mij, maar de therapeuten geloven dat binnen het jaar alles weer koek en ei is. Ik heb ondertussen in de Dikke van Dale ontdekt dat verbouwen, meerdere betekenissen heeft.
PC Info 11-1991
