Theodoor Teut - de praktijk

TheodoorTeut- de praktijk
Theodoor kreeg van de tennis trainer een brief in de bus dat hij voortaan op donderdagmiddag van 16.45 uur tot 17.45 uur in een klasje van acht personen tennisles kon genieten. Dat kwam goed uit. Theodoor wist op donderdag niet goed hoe hij de dag moest doorkomen, want hij zat al tijden zonder werk en de biblio­theek was op donderdag de hele dag gesloten. Dat werk was toch wel een probleem, hij had al diverse baantjes gehad maar op de een of andere manier hield hij het nooit lang vol. Zijn bazen vertelden hem dan dat hij veel te goed was voor dit werk en dat hij onder z'n niveau zat te werken. Nu dat was natuurlijk wel een pluim, alleen wist Theodoor niet wat zijn niveau was, maar daar kwam hij nog wel eens achter.

Donderdag
Ondertussen was het donderdag geworden en om 14.00 uur besloot Theodoor om zijn conditie eens wat op te vijzelen. Hij trok zijn soldatenkist­jes aan die hij ooit op de rommelmarkt had gekocht om wat stoerder over te komen en bereid­de zich voor op een lange wandeling door de parken van Huizen. Na een uur lopen had hij al vijf kilometer afgelegd en was drijfnat van het zweet, maar ja nu nog terug naar huis. Gelukkig kwam zus Gertruida langs gefietst en mocht hij bij haar, achterop de bagagedrager naar huis. Snel zijn tenniskleding aangedaan en naar de tennisvereniging gefietst. Bij de vereniging aangekomen be­merkte hij dat hij wat vergeten was.  Namelijk zijn tennisrac­ket, zijn hand­doek, sham­poo en zeep. Vooral die laatste attributen waren erg be­langrijk.

Hygiëne

Theo­door had namelijk van zijn ouders geleerd dat hygiëne heel belang­rijk was en dat vrouwen daar heel gevoelig voor waren als een man zich goed verzorgde. Theo­door wilde toch nog wel eens een keer aan de vrouw en misschien zat er wel eentje naar hem te kijken dus, snel maar weer naar huis. Thuis­gekomen merkte hij dat al dat lopen en fietsen toch wel wat energie had gevergd dus even snel 4 boterhammen met kaas klaargemaakt een beker melk erbij en vlug even naar binnen werken, dat kon nog wel. Goh, het was al bijna tijd voor de tennisles. Snel weer naar de tennisvereniging gefietst en geluk­kig hij was nog net op tijd. Zijn medespelers waren wel wat klein uitgeval­len, maar nu kon hij ze eens tot voorbeeld zijn. Dat zou wat zijn "Theodoor, idool van de Huizer tennis jeugd", hij zag het al voor zich. Eerst maar even een rondje warmlo­pen: zei de tennisle­raar, dat is goed voor de spieren. Poeh, dat viel tegen met die boter­hammen en die melk, het klotste alle­maal in zijn buik. Oei, nu kreeg hij nog steken in zijn zij ook, zou dat zijn blindedarm kunnen zijn? Daarna moesten ze allemaal een paar kniebui­gingen maken en dan weer verder rennen. Toen was het moment gekomen, ze kregen van de tennisleraar allemaal een bal, een nieuwe dit keer en niet een oude van de hond en moesten probe­ren om de bal omhoog te spelen en weer op het racket terug te laten vallen. Dat viel niet mee, die kleine kinderen hadden waarschijn­lijk al geoe­fend want die deden het veel beter, zag Theodoor. Na dit gejongleer moesten ze met z'n tweeën ieder aan een kant van het net gaan staan en de bal over het net slaan.

Pijn

Theodoor slaagde erin om de bal er overheen te krijgen maar wat nu, het kleine jonge­tje mepte de bal weer keihard terug. Ai, dat deed pijn, zo'n bal in je maag. Hoewel het jonge­tje toch wel wat vals grijnsde, ge­loofde Theodoor niet dat hij het expres deed. Waarschijnlijk kwam dit door het verschil in lengte. Eindelijk de les zat erop, dat viel niet mee maar even door­zet­ten  want hij wilde niet als een volslagen leek op de tennis­club aankomen wanneer over een maand het openingstoer­nooi zou zijn. Tja, daar zat hij toch wel wat mee in zijn maag.

Openingstoernooi

Een vriende­lijke meneer die hij tijdens de labeluitrei­king had gesproken ver­telde dat het openingstoernooi voor een ieder erg leuk was en dat het niet uitmaakte hoe goed of slecht je speelde, want het was maar voor de lol. Bovendien leerde je eens wat mensen kennen. Nu dat laat­ste was wel erg fijn, want veel vrienden had Theo­door niet, geen één eigenlijk. Over de labeluitreiking gesproken, Theodoor vond dat festijn toch wel heel erg leuk ge­weest. Er stond een drankje voor de mensen klaar en iedereen was zo vriendelijk, het leek wel een grote familie. Als hij daar eens bij zou mogen horen, maar ja hij was een vreemde eend in de bijt natuurlijk. De man achter de drankjes had hem eerst met grote ogen aange­keken maar daarna geprezen toen hij in plaats van een wijntje een glas melk vroeg. "U drinkt niet meneer", zei hij: "Nou bewon­de­renswaardig hoor, ik wou dat ik dat kon­". Theo­door groeide van trots, zo dat deed hij toch maar even. Mis­schien dat hij door zijn instelling, tijdens zijn bardienst de andere leden ook nog wel kon over­tuigen dat alcohol slecht voor de gezondheid was. Hij had zijn vader om raad gevraagd en die zei; nu Theodoor in godsnaam dan maar, maar houd ze in de gaten. Nou dat zou hij wel doen, reken maar. "Zo Theo­door", zei broer Hendrik, de kenner:" Zater­dag mag je op het heilige der heili­gen spelen, ik wens je veel succes". Zijn moeder glom helemaal en wierp nog eens een blik op de mooie foto die ze van Theo­door had gehad.

Het openingstoernooi

De grote dag van het openingstoernooi was daar en Theodoor voelde zich na 4 tennis­lessen toch al een hele crack. Hij stapte op het grote bord in de gang van het club­huis af en keek waar zijn naam stond. Aha, om 10.00 uur moest hij spelen samen met ene heer Visser. Dromerig keek hij over de gravelbanen, het heilige der heili­gen. In zijn tas had hij een kleine jampot, waar hij straks stiekem wat gravel in zou doen, voor de verzameling. Hij zat nog met een brandende vraag; moest hij het gravel nou kussen of niet? Want zo had zijn broer Hendrik verteld:" Dat deden de cracks ook". Hij zou eens goed naar de andere spelers kijken, hoewel je natuurlijk nooit wist of die wel van deze “crack”gewoonte op de hoogte waren. In de bar zag hij dat iedereen heel beleefd was tegen een niet te grote, maar wel brede man, die niet in tenniskleding was gedost. Goedemor­gen meneer van den Hoek, mooi weer vandaag meneer van den Hoek. Dat zou wel de eigenaar zijn, dacht Theodoor, want tegen alle andere mensen was het jij en jou. En ja hoor, die meneer van den Hoek was de grounds­man, dus degene van wie de grond was. Nu die moest hij te vriend hou­den. Hij zou hem volgende keer eens een glaasje melk of een glas limonade aanbieden.

Barbezetting

Achter de bar stond al een lid koffie uit te schenken, goh wat had die man het druk.

Theodoor hoorde dat er eigenlijk nog iemand zou komen, maar die had gisteren toeval­lig allebei zijn handen verstuikt en kon dus niet komen. Toch wel zielig voor die man, want dan kun je ook niet tennissen, maar ja. Wat zag hij daar nou, daar probeerde iemand een kop koffie met een briefje van vijftig Euro te betalen. Dat zou waarschijnlijk wel een hele rijke man zijn. Nou Theodoor had meestal maar een paar losse Euro’s bij zich, maar zeker niet van dat grote geld, want zijn moeder waarschuwde dat er altijd wel mensen waren, die op een ander­mans geld zaten te spinzen.

Wisselen

De per­soon achter de bar deed ondertussen verwoede pogingen om het biljet te kunnen wisselen, maar dat ging mooi niet. Wat een probleem was dat, als hij daar in zijn bardienst maar niet mee te maken kreeg. Daar kwam een man met een baard op hem af: "Bent u Theodoor Teut?", vroeg de man. "Ja dat klopt", zei Theodoor. "Dan wil ik u, als nieuw lid, eens vragen om in een van onze commis­sies zitting te gaan nemen". De schrik sloeg Theodoor om het hart, "Maar.. maar.. dat kan ik helemaal niet", zei hij. "U kunt alles", zei de man:" Als u maar wilt". Nu dat klonk Theodoor bekend in de oren, dat zeiden de leraren op school vroeger ook altijd tegen hem. "Goed", zei hij: " Ik wil het wel eens probe­ren".

(volgende keer de commissie)

Theodoor Teut - Het nieuwe lid

Het nieuwe lid.

 De wachtlijst voor de tennisvereniging is erg lang, maar doordat er jaarlijks een aantal personen bedanken, kunnen er telkens weer nieuwe leden toegelaten worden. Meestal krijgen deze kandi­daat-leden dan tijdig het bericht dat ze het komende seizoen aan de beurt zijn. Zo ook Theodoor, die overigens door zijn familie gewoon Theodoor genoemd werd. Theodoor was 35 jaar en nog steeds vrijgezel. Niet omdat de vrouwtjes hem niet inte­res­seerden, maar hij had gewoon de juiste partner nog niet gevonden. Wel had hij een leuk huisje gekocht en woonde daar zelfstan­dig, want zijn ouders wilden na 35 jaar opvoeden toch ook wel echt eens van het leven gaan genieten.

De secretaresse van de tennisvereniging had, nadat hij jaren op de beruch­te wachtlijst had gestaan, hem de blijde boodschap verkon­digd. Onmiddellijk belde hij de familie rond om het heuglijke nieuws met hen te delen. Zijn broer Hendrik, die al de tennis -wed­strijden op de televi­sie volgt en dus mag spreken als zijnde een auto­riteit op tennisgebied, zei: “Theodoor, dan moet je nu reeds tennis­lessen gaan nemen”. Dat was een wijze opmer­king, vond Theodoor en zocht in de Gouden Gids, die overigens hele­maal niet van goud is, naar "tennisle­raren".

Blessures

Tennisschool de Volley had eventueel nog wel plaats in een klasje beginnelingen, zodat hij op de volgende maand gekleed in tennis outfit in de hal kon verschijnen. Zus Gertruida, die al jaren in de verpleging zat, vertelde Theodoor dat hij goed moest oppassen voor blessures want het ongeluk bij tennis zit in een klein hoekje en zij had er al zovele zien gaan (of komen). Dus toog Theodoor naar de bibliotheek om daar eens in boeken te gaan kijken over het onderwerp "blessures". Ja, daar stond wat over de tenniselleboog en de tennisarm, behandeling: warmte en opbrengen van ontsteking remmende zalf, in ernstige gevallen gipsverband. Dan peesschedenontsteking, ah hier was een infrarode lamp voor nodig plus de zalf. Tenslotte de tennishiel en de kneuzing van de middenhand, pijnstillende middelen en de zalf. Dus ging Theodoor naar de apotheker en schafte zich een rode lamp, ontsteking remmende zalf, gipsver­band en pijnstillers aan, plus natuurlijk bandages voor de ellebogen, de onderarm, de knieën en de enkels. Theodoor was namelijk opgevoed met de gedachte "beter mee verlegen dan om verlegen". Bij de doe-het-zelfzaak een veiligheidsbril gekocht, want hij had ook nog ergens gelezen dat als er een tennisbal op je oog terecht kwam je misschien wel nooit meer kon zien. Ook nog even naar de dokter om zijn lichamelijke gesteld­heid na te laten kijken, want behalve op zondag na de kerk een partijtje dammen had hij niet zoveel beweging gehad.

"Rustig beginnen Theodoor, langzaam opbouwen"; zei de dokter. Nu dat was Theodoor dan ook wel van plan.

Attributen

Aangezien Theo­door in zijn huisje nog veel ruimte overhad besloot hij een speciale tenniskamer te maken om alles in te stallen. Zijn moeder bood hem aan een tennisbroek, in de echte tennis-crack-wereld tennisshort ge­noemd, een tennis­bloes, ook wel tennis­shirt, sokken en een haarband te breien. En daarop borduur ik je initialen Theo­door; zei ze trots, want dat hebben die echte tennissers ook. Alleen vervolgde ze; valt het mij op dat er zoveel mensen Adidas of Fila heten. Theodoor zag eigen­lijk het belang van een haarband niet zo, want zijn haar lag hoofdzake­lijk in de afvoer van de wastafel, maar ja zijn moeder wist wel wat goed voor hem was. Nu nog een racket, Oom Jacobus had op zolder nog een prima racket liggen. Nog echt hout, jongen en bespannen met kattendarm. Dat vond Theo­door toch wel zielig, maar ja het beestje was toch waarschijn­lijk na deze operatie overleden en het kostte allemaal al genoeg geld. Dus hij nam het racket graag mee naar huis.

Bardienst

Zaterdag moest hij naar het clubhuis om een foto in te leveren en om een bardienst af te spreken. Daar zat hij toch wel wat mee in zijn maag. Hij was principieel tegen alcohol en nu zou hij andere mensen van dit kwaadaardige vocht moeten voorzien.

Daar moest hij toch zijn vader eens om raad vragen, want die had een broer, die ze al jaren niet meer zagen, omdat hij de zwarte bladzij in de familie was. Die broer had namelijk zelf een café. Op welke dag wilt u de bardienst vervullen vroeg een aardig vrouwtje hem vanachter de tafel in het clubhuis? Nu dat maakte Theodoor eigenlijk niet zoveel uit, hij had 's avonds toch niets te doen dus dat kwam mooi uit. Hij leverde zijn foto in bij een andere aardige mevrouw, die hem aankeek en zei: die jeugdpuistjes zijn toch aardig verdwenen, meneer. Tja misschien had hij toch beter een andere foto moeten laten maken, want deze was al 15 jaar oud, bedacht hij zich.

De familie helpt

Zo hij was nu bijna klaar voor de eerste tennisles, alleen de schoe­nen nog. Neef Zebedeus, die een blauwe maandag bij een schoe­nenverko­per op de markt had gewerkt en ook vaak naar Vinger aan de Pols had gekeken, raadde hem aan om hoge gymschoenen te nemen, want dat is beter voor je enkels. Dus vereerde Theodoor de Schoenmarkt met een bezoek en kocht een paar hoge witte gymschoenen. Omdat zijn familie zo veel adviezen had gegeven en zo met hem meeleefde, besloot hij ze een persoonlijk cadeau te geven. Hij bestelde neef Thobias, die altijd pasfoto’s nam bij de plaatselijke fotoshop en dus fotograaf was, kleedde zich in de volledige, pas gebreide tennisoutfit, deed de verschillende bandages om, nam het racket in de hand en was gereed. Alleen nog een bal, waar haalde hij die vandaan? Gelukkig zag hij het buurmeisje met haar hond spelen, die achter een .... tennisbal aanrende, de hond dus en niet het meisje. Toen zij even niet keek pakte hij de snel de bal van de hond af en stak hem in zijn zak. Wel een beetje klef zo'n bal maar even onder de kraan en hij was als nieuw. Toen Thobi­as met zijn camera de tenniskamer binnen­stap­te zag hij Theo­door al in de professionele hou­ding staan. Misschien moeten we toch iets aan die witte onbe­haarde benen van je doen, zei hij, een potje bruine schoen­smeer doet wonde­ren. Zo gezegd zo gedaan en de foto werd genomen. Theo­door nam zich wel voor om nog wel voor het tennisseizoen begon even een kuurtje bij de zonnebankzaak te nemen, want die schoensmeer plakte gemeen.

Volmaakt

U kunt zich waarschijnlijk nog de verbouwing bij ons thuis herinneren. Om nu helemaal van alle overbodige papier rommel af te zijn hebben we besloten alle bladen-abonnementen op te zeggen en de boeken de deur uit te doen. U zult zeggen waar haal je dan alle informatie vandaan? Ik zal het u vertellen.Uit de computer. Voor ik verder ga, wil ik even de inrichting en de hardwa­re in onze woning met u bespre­ken

De inrichting

Ons hele huis is gecomputeriseerd. In de keuken een Pc, in de woonka­mer een Laptop, in de toilet een E reader.  Ja, ook op het toi­let, want er wordt nergens zo veel gelezen als juist daar. Op de slaapka­mer een Pc,in de hobbyruimte een Wii en op de studeer­kamer (juist ja, die ver­bouwd is) een Pc, een server, de centrale scanner en de cen­trale printer. Gaan we naar buiten dan is er in de garage ook een Pc en in de auto een boordcomputer met email, internet en een telefoonaan­sluiting.
Binnens­huis is alles aangeslo­ten op het Wireless LAN. Mijn vrouw heeft in haar handtas nog een E-reader en ikzelf  bezit een Ipad en een mobiele telefoon.

Verkoper

U zult ongetwijfeld zeggen dat kost toch een vermogen? Dat kost het ook, maar ik heb mij laten voorlichten door een ontzettend betrouwbare verkoper, die ik via het Internet heb leren kennen en daarna heb ontmoet in het plaatselijk dorpscafé. Hij kon mij het hele zwikje leveren met een fikse korting van € 3.500,= . Ja, u leest het goed op het totaal van € 70.000 toch maar mooi 5% korting. Na een kwartier onderhandelen had ik dit voor elkaar, dus u ziet als ik geen verhalen had geschreven, was ik waarschijnlijk de handel ingegaan. De verkoper vertelde mij dat ik de hele aanschaf er in drie jaar uit zou hebben, want alle kranten, weekbla­den, vakbladen, TV gidsen en agenda's, lidmaatschappen van sportverenigingen etc. konden de deur uit.

Alles gaat automatisch

De computer zorgt ervoor dat we 's - ochtends gewekt worden? Daarna wordt de espressomachine automatisch aangezet, de warmwaterkraan voor de douche gaat lopen, de cornflakes rollen uit het pak en het glaasje melk voor de kinde­ren stroomt uit de machine.

De krant staat automatisch op de voorpagina van alle schermen. Met dien verstande, dat ik al het slechte nieuws heb laten filteren. Het grote voordeel is dat je niet wordt gecon­fron­teerd met die afschuwelijke koppen over moord en doodslag. Natuurlijk lees ik, nou ja eigenlijk mijn vrouw, wel al het nieuws over onze sterren. Niet de sterren aan de hemel, maar die personen waar­over eigenlijk geen mens leest, maar waar wel iedereen de mond over vol heeft. Ik lees dus eigen­lijk selec­tief. Dat­zelf­de gebeurt ook met de tv- en radiopro­gram­ma's, quizzen en praat­programma's komen mijn net­werk niet in. Ik ben in een heel ander soort programma's geïnteresseerd.

De hond

Nadat we gegeten hebben, dat doen we nog steeds zelf, moet de hond uitgelaten worden. Wat heb ik nu bedacht? Hij heeft in zijn halsband een minicomputer, die met een soort prikkel aangeeft welke kant hij op moet gaan. Ook de achterdeur reageert op zijn computer en opent zich vanzelf. Natuurlijk zijn wel de vaste uitlaattijden voorgeprogrammeerd, want anders zou het een zootje worden. Na het ontbijt speel ik een potje tennis op de Wii, mijn vrouw vindt dat te vermoeiend en speelt een partij golf. Dat gaat heel aardig en haar handicap bedraagt 30. Nadat wij aldus onze conditie  weer helemaal opgevijzeld hebben is het tijd om naar het werk te gaan.

Naar het werk

De boordcomputer in de auto heeft de garagedeur al geopend en de motor ge­start, vooral in de winter is dit fijn want dan is het niet zo koud achter het stuur. Als ik het openstaande autoportier binnen­stap roept de computerstem: "goede morgen baas, goed geslapen, ik sta hele­maal tot uw dienst". Dat doet mij zo goed hè, te horen dat in ieder geval iemand je baas noemt.
Natuurlijk rijd ik mijn auto nog wel zelf, maar de boordcomputer weet automa­tisch welke weg hij moet nemen en welke hindernissen hierbij kunnen optre­den. Ook signaleert hij welke afstand er tussen mijn auto en zijn voorganger moet zijn. De boordcomputer heeft alle files via TMC opge­slagen in zijn geheugen en geeft mij de alter­natieve routes aan, men noemt dat ook wel sluipwegen. De Stinger detector zorgt ervoor dat mijn snelheid op gepaste tijden netjes wordt gere­geld en zo kom ik op mijn werk aan.

Daar staat mijn kopje thee al te wachten en hier roept niet een computer goedemorgen, maar wordt ik door mijn collega's liefdevol verwelkomt. Mijn elektronische apparaten zijn natuurlijk al opgestart zodat ik meteen kan beginnen. Tussen de middag speel ik een ontspan­nend partijtje biljart met de collega's op de computer. Na een hele dag hard werken zegt de computer; "tijd om naar huis te gaan" en daar begint het geautomatiseerde leven weer.

Geen gram te veel

Thuis gekomen heeft de keukencomputer de boodschappen al besteld, de oven is aangesprongen en de baklucht komt mij tegemoet. Natuurlijk eten wij alleen wat door de computer is geselecteerd. Alle maten en gewichten worden nauwkeurig bijge­houden en ons voedsel wordt daarop afgestemd. Dus u kunt zich mijn figuur wel voorstellen, geen gram te veel hoor.

Mijn vrouw heeft ondertussen via de computer gehoord welke planten en struiken in de tuin gesnoeid moeten worden. Dat moet helaas nog met de hand, maar ik ben al iets aan het voorbereiden. Het sproeien gebeurt al elektronisch. De kinde­ren hebben hun huiswerk via de school­computer vernomen, en schakelen voor het maakwerk juist.....de  computer in. Na het eten spelen we gezellig met zijn allen een potje “computer -mens erger je niet” en de kinderen gaan op hun voorgeprogrammeerde tijd naar bed. Natuurlijk speelt ook hier leeftijd, gewicht en dagelijkse bezigheden een grote rol.

Welterusten

Nadat de computer een lullabye heeft gespeeld en gezon­gen en ik de boodschap, “slaap lekker kinderen”  via het netwerk heb geroepen, gaat automa­tisch bij hen het licht uit.

Ik ga daarna via de MIDI wat fijne muziek spelen en mijn vrouw leest een spannend boek op haar E Reader. Terwijl de computer een prachtig open haardvuur laat zien, de hond zichzelf uitlaat voor de laatste ronde, drin­ken wij een goed glas wijn vanuit de gecomputeriseerde wijn-au­tomaat. Natuurlijk binnen het redelijke, want boven het toege­stane promillage, kijkt de computer naar mijn te verwach­ten werkzaamheden en stopt indien nodig de kraan.

Na een hele gezellige avond te hebben doorgebracht gaan mijn vrouw en ik naar boven. Mijn programma voor de volgende dag staat al in mijn elektronische agenda en ik leg mij vol vertrouwen in bed.  Mijn bed is volledig voorgeprogrammeerd op de houding die ik pleeg in te nemen. Deze gegevens heeft de computer in de loop der tijd verzameld. Nadat ik mijn elektro­nische dromen-koptele­foon heb aange­slo­ten val ik in slaap. Ik word  's nachts diverse malen omgerold, zodat mijn wervels de volgende morgen allen keurig op zijn plaats zitten. Ik kan het me voor­stellen als u zegt dit is pas volmaakt, maar troost u, dit is ook uw toekomst.

(dit verhaal is geschreven voor PC- Prive Info nr: 12- 1992)

Mijn Aziatische Schone

Beste lezers,

Ik wil u deelgenoot maken van een belangrijke gebeurtenis in mijn leven.

Nog niet zo lang geleden was ik in de gezegende omstandigheid dat ik tijd genoeg had. Het gras werd gemaaid, ik stond samen met mijn vrouw in de keuken om van haar kookkunst te genieten en de kinderen hadden een trouwe speelkameraad aan mij. Ook de hond werd nog trouw door uitgelaten. Je spreekt in een dergelijk geval over huiselijk geluk. Ons gezin was zelfs een voorbeeld voor de buurt (Ik woon in het Gooi en daar is dit een zeldzaamheid).

Verliefd

Toen op een gedenkwaardige (noodlottige)dag gebeurde er iets waar iedere man of vrouw vroeg of laat wel eens mee te maken krijgt……… ik werd opnieuw verliefd. Ik kreeg haar als het ware aangeboden en daar kan zelfs de meest geharde man niet tegenop, ik was verkocht. Zij was van Aziatische komaf en als ik haar zachtjes beroerde deed zij alles wat ik maar van haar vroeg. Mijn liefde voor haar ging zelfs zo ver, dat ik een eigen boudoir voor haar inrichtte. Elke vrije minuut die ik had, besteedde ik aan haar. Ik liet mijn vrienden met haar kennismaken en ook die werden door mijn liefdeskoorts besmet. Ik ging laat naar bed en verwaarloosde mijzelf.

Collega's die lucht kregen van het feit dat ik zo geïnspireerd was door deze Aziatische schone, vroegen mij of ik niet zitting wilde nemen in een nieuw op te zetten blad, om mannen en vrouwen die deze vorm van overspel eveneens hadden moeten ondergaan te hulp te zijn. Hiertoe was ik natuurlijk maar al te graag bereid.

Ik wisselde ook kleine wetenswaardigheden en ervaringen uit. Ik wilde steeds meer perfectie naar voren brengen, bang als ik was om voor onervaren versleten te worden.

Zoals zij  mij die eerste tijd benaderde was zij nogal naakt, zodat het mij beter leek - ook met het oog op mijn vrienden - om haar maar eens aan te kleden. Men zou eens kunnen denken. Heeft u enig idee, hoeveel geld mij dit heeft gekost? Ik kan er alleen maar naar raden.

U begrijpt, voor vrouw en kinderen was er geen minuut vrije tijd meer over. Eten deed ik tussen de bedrijven door, de kinderen vonden in een therapeut de beste vervanger voor mij, de hond werd aan haar lot overgelaten en het gras groeide over de schutting heen, De buurt sprak er schande van en vrienden en kennissen, die totaal geen begrip voor mijn verhouding konden opbrengen, verdwenen uit ons leven.

De psychiater

Mijn vrouw toch een ruim denkend modern mens, dreigde eveneens uit mijn leven te verdwijnen zodat ik besloot om eens met mijzelf in het reine te komen. Ik werd via de vertrouwensarts naar een goede psychiater verwezen, die mij na enkele tientallen sessies deed inzien "dat ik afstand zou moeten doen van mijn Aziatische". Dit was een hard gelag. Ik maakte met mijn vrouw een afspraak dat ik mijn Aziatische schone nog maar twee uur per dag zou ontmoeten en dat zij bij deze ontmoetingen aanwezig zou zijn.

Toen ik deze twee, in die gezamenlijke ontmoetingen heimelijk met elkaar vergeleek, viel het mij op dat ik eigenlijk niet goed wijs was om overspelig te zijn. Mijn Aziatische kon niet koken, wist het altijd beter dan ik en was minder gauw tevreden met een simpel woord dan mijn eigen vrouw. Bovendien had zij altijd haar mond vol en nam zij steeds meer ruimte in beslag.

Ter overdenking

Daarom beste lezers, na deze ontboezeming een laatste woord van een door ervaring rijp geworden man:

"Wordt u een buitenlandse schone in de schoot geworpen, behandel haar uiterst koel en afstandelijk en gooi uw familiegeluk niet in de waagschaal".

Bijgaand een afbeelding van mijn Aziatische.

(dit verhaal is geschreven voor PC- Prive Info nr: 8)

De verbouwing

De verbouwing

We, dat wil zeggen mijn vrouw en ik, zijn aan het verbouwen geslagen.

De kinderen en de hond zijn zolang uit logeren bij Opa en Oma. Dat zal ongetwijfeld weer een hoop problemen geven wanneer ze terugkomen. De meeste Opa's en Oma's denken dat de kleinkinderen het best rustig gehouden kunnen worden met snoep, taartjes en videofilms.

Ook de hond zal na afloop van het logeerpartijtje weer op dieet moeten. Maar goed we hebben het over de verbouwing. Het zit namelijk zo ik heb ruimte tekort. In de loop der jaren ben ik een verwoed verzamelaar geweest van alles wat maar enigszins te maken had met: pennen, aanstekers, petten, stropdassen en postzegels. Ook literatuur "probeerde" ik netjes gerangschikt op onderwerp te bewaren. Zo heb ik gegevens over wijnen, kaas, stropdassen, financiële achtergronden, het dorp waar ik woon, de stad waar ik geboren ben, eten, en de bijzondere evenementen in mijn leven. Daarnaast bewaar ik alle bladen over computers en software en heb ik nogal wat boeken over mijn hobby's. Ook de print-out uit mijn computer bewaarde ik, want je kunt nooit weten of je iets verkeerds weggooit, wat je de volgende dag weer nodig hebt.

Geen tijd

Het enige probleem dat ik met al deze verzamelde zaken heb, is dat ik nog geen tijd heb om alles te lezen, te rangschikken en op te bergen. Totdat mijn vrouw dan ook op een mooie zondagochtend na vruchteloos lang roepen, naar boven kwam, door alle, volgens haar, troep waadde en mij daaronder vond. Toen zei ze "Dit gaat niet meer". Dat vond ik ook en dacht dat ze bedoelde dat ik er een kamer bij kreeg en dat de kinderen maar bij elkaar moesten gaan slapen. Maar later onder het genot van een kopje thee vertelde ze me op rustige toon, wat ze daarmee bedoelde. Ze zei: we gaan verbouwen. Op dat moment had ik het nog niet helemaal door, ik zat eigenlijk nog te piekeren hoe ik het de kinderen moest vertellen. Enfin, de kinderen en de hond weg en wij in de oude kleren. Die oude kleren bewaren we meestal voor dit soort speciale gelegenheden. Die zijn er gelukkig zelden, daar ik vrij lui ben aangelegd.

Kilootje erbij

Het enige probleem is dat er in de loop der jaren wat kilootjes bijkomen, zodat we er tamelijk idioot uitzagen in die oude kleren. Toen ik aldus gehesen in die oude kleren, voorzichtig vanwege het gevaar van een scheurbroek probeerde te lopen, en mijn beginnend buikje mij het voortdurende idee gaf afgekneld te zijn, ging de bel. Het was de buurvrouw, een 22‑jarige pas gescheiden blondine, die langs kwam om met mijn vrouw een kopje koffie te doen. Met dat doen zeggen ze in ons dorp een kopje koffie drinken. Aangezien ik mij hoogst ongelukkig voelde in die oude kleren bleef ik maar stilletjes boven zitten. Toen de buurvrouw weer weg was, vertelde mijn vrouw dat de buurvrouw een paar uitsteken­de ideeën had gehad. Op haar advies had mijn vrouw gebeld met een expert, zei ze, die ons wel eens wat zou helpen. Ik moest mijn kamer maar eerst eens helemaal leeg maken en alles opslaan in een grote ijzeren kist die in de tuin stond. Raar, zeg ik dat die buurvrouw eigenlijk gescheiden is, ze ziet er knap uit, weet jij de reden?

Nou zei mijn vrouw, dat zal ik je morgen wel vertellen.

Leeg

Na een dag sjouwen was het zover, de kamer was leeg. Natuurlijk had ik mijn computer op een veilige plaats gezet, want je kunt nooit weten. Nu vroeg ik mijn vrouw, welke muur moet er het eerst uit? U zult misschien denken, die kerel zit onder de plak, maar dat ziet u toch verkeerd, hoor. Mijn vrouw heeft namelijk een ontzettend goed bouwkundig inzicht. Dat bleek dan ook wel want er hoefde geen muur uit. Toen we 's avonds naar bed gingen was er nog een klein probleempje, de computer lag tussen mijn vrouw en mij in en zij wilde niet tijdelijk naast het bed slapen. Maar na enig overleg was ook dit weer opgelost. De volgende dag vroeg mijn vrouw of ik even een boodschapje wilde doen bij de Doe –Het ‑Zelf in het dorp. Toen ik op de terugweg onze straat inreed, zag ik een vrachtauto langsrijden, met net zo'n kist als bij ons in de tuin stond. Wat grappig dacht ik, er zijn meer mensen op het idee gekomen om te gaan verbouwen. Toen ik echter de oprit opreed zag ik dat onze, mijn kist, was verdwenen.

Sterk zijn

Enigszins wantrouwig vroeg ik mijn vrouw "Waar is onze kist"? Mijn vrouw, lief als ze is zei: ga eens rustig zitten. Ze vertelde me dat ik heel sterk moest zijn, ik dacht nog steeds dat moet je wel zijn om een muur uit te breken. Het was toch wat anders, onze gedachten lagen niet helemaal op een lijn, want de man, de zogenaamde expert, die ons zou komen helpen was in werkelijkheid een chauffeur van een containerbedrijf geweest voor groot afval en die had ons van al mijn verzamelingen afgeholpen.

Langzaam drong tot mij door, dat ik geen verzameling meer had en dat ik daarom zo sterk moest zijn, om dat verlies te dragen. Mijn vrouw vertelde me trots dat de man heel royaal €.100, = had gegeven voor die troep, dus dat we heel blij mochten zijn. Toen ik mijn vrouw voorzichtig vroeg waarom de buurvrouw nu dan eigenlijk gescheiden was, vertelde ze mij dat de buurman ook zo'n verzamelaar was geweest en ..........................Het is nog niet helemaal goed gekomen tussen mijn vrouw en mij, maar de therapeuten geloven dat binnen het jaar alles weer koek en ei is. Ik heb ondertussen in de Dikke van Dale ontdekt dat verbouwen, meerdere betekenissen heeft.

 

PC Info 11-1991