Teut’s analyse op de mensen achter het Open Toernooi.
Af en toe vraag je je af hoe de personen achter het Open Toernooi denken, voelen en beleven. Reden voor Theodoor Teut om eens een diepgaand onderzoek te verrichten.
Als ik ’s nachts de stukjes van de commissieleden lees, denk ik volkomen doorgedraaid maar wat ontzettend leuk geformuleerd
Er zit natuurlijk een ploeg mensen, die zo volkomen op elkaar zijn ingespeeld en zo close met elkaar zijn dat menig jaloerse echtgeno(ot)(te) wel eens rond 2:00 uur in de morgen bij thuiskomst van een van deze personen vraagt: “waar kom jij in hemelsnaam vandaan?” Waarop onze begeleiders aan het stotteren slaan en door schade en schande wijs geworden zeggen uit de kroeg”. Want wie gelooft er nou, dat deze kanjers alleen maar tot diep in de nacht aan het plannen en organiseren zijn, niemand toch.
Volgens ingewijden is de situatie ook zo bij de kookploeg. Ik zit niet graag in een pannetje te roeren - ben ik ook niet voor geschikt, eitje bakken lukt wel - maar wie gelooft er nou dat deze mensen uit clubliefde in een bloedhete keuken lekkere hapjes voor de hongerige spelers en aanwezigen maken. Niemand toch. Er moet meer aan de hand zijn.
Theodoor Teut,
ervaringsdeskundige bij uitstek, is eens aan het observeren geslagen. Heeft
zich stiekem in de toernooikamer onder het bureau verstopt, taperecorder
aangezet, camcorder in de aanslag en heeft gewacht tot het moment dat een van
de aanwezigen de mist in zou gaan.
De kleinste toespeling, (on)gewenste
intimiteiten, hij zou alles vastleggen op tape en camera. Niets, helemaal niets
van dit alles. Alleen een gigantische pijn in knieën, nek en rug toen hij op
zijn knieën midden in de nacht het toernooi hok verliet.
Ook bij de kokkies,
Leo’s Angels, ja ja de naam alleen al vraagt om sensatie, ging hij verstopt in
een aanrechtkastje wachten op het moment suprême. Zelfde resultaat, knieën, nek
en rug waren slechts door een chiropractor weer in fatsoen te krijgen. Maar
schandalige opnamen, helaas nee.
Wat zag Theodoor over het hoofd, er moest toch iets zijn. Hij ging te rade bij de man met de baard. Deze, de voorzitter, legde uit dat het gewoon een kwestie van clubliefde was. De toernooileiding, voedingsdeskundigen en helpers laten hun partner gewoon een week alleen om anderen te plezieren. Onbegrijpelijk. En waarderen de vereniging, de leden en de gasten dit dan wel, vroeg hij Ron.
De voorzitter legde uit dat dit wel het geval was, alleen werd er niet zo over gesproken. Je moet mensen immers niet te veel prijzen, krijgen ze alleen maar kapsones van. Pas als ze het werk niet meer doen, krijgen ze de nodige waardering.
Teut begreep dit laatste uiteraard goed en besloot op dat moment te wachten
