Geschiedenis een 4

Het valt me elke keer weer op dat “de Nederlander” zo slecht in geschiedenis is. Nu ben ik zelf al een behoorlijke tijd van school, maar bepaalde gebeurtenissen zullen me altijd bij blijven. Misschien omdat het me boeit of omdat de leraar geschiedenis op de HBS een uitermate goede verteller was. Ik haalde dan ook altijd voor geschiedenis mijn beste cijfer. Ik heb wel een bepaald ijkpunt en dat is vanaf ongeveer 1400 na Christus.  Wij spraken toen over Vaderlandse Geschiedenis.

Op Wikipedia lees ik “Het begrip Vaderlandse geschiedenis is in de laatste decennia in onbruik geraakt, omdat het werd geassocieerd met nationalisme en oubolligheid. Kinderen zouden te weinig oog krijgen voor de keerzijde van de geschiedenis, zoals de slavernij. Ook zou de nadruk teveel liggen op feiten, en te weinig op begrip. Het geschiedenisonderwijs werd daarom meer thematisch aangeboden”.

Nationalistisch
Misschien dat daar wel de fout ligt, natuurlijk moet je niet Nationalistisch zijn. Ik bedoel we zijn maar een klein land, zonder eigen munt en met een taal die door slechts 23 miljoen mensen wereldwijd wordt gesproken en waarbij de Vlamingen meestal het Nationale Dictee winnen. Waarom zou je trots zijn op je land, JP heeft het geprobeerd en werd honend neergesabeld.
Het is misschien beter om te weten wat er in de wereld gebeurt, bijvoorbeeld in het Midden Oosten, want daar is de actie. Of in het Verre Oosten want daar wordt geschiedenis geschreven. Daar moeten we ons op richten niet op Nederland, dat doen zij wel.

Van Dale omschrijft Geschiedenis; “alles wat gebeurd is”.
Nou, dat is nogal wat. Er gebeurt zoveel en er is ook zoveel gebeurd, misschien dat daarom men het oog op de toekomst heeft en niet op het verleden.
Dan vergeet je bepaalde politieke uitspraken of belangrijke beslissingen, of dicht je bepaald politieke partijen een status toe die ver van de werkelijkheid afstaat.
Dan denk je er niet meer over na, waarom wij in een Europese Unie zitten en we elk land wat maar wil toetreden na verloop van tijd toelaten.
Dan vertrouw je de politici die hakketakkend in de Tweede Kamer door de interpellatiemicrofoon de tegenstanders kleineren.
Dan bouw je op de politieke lijsttrekker, die maar even vergeet dat zijn eigen partij de veroorzaker is van alle ellende en die daar nu het kabinet op aanvalt.
Dan laat je je zand in je ogen strooien door een van de duizenden deskundigen, die in een actualiteiten rubriek weer eens op komt draven.
Dan lik je je wonden en denk, hadden zij maar iets meer van de Vaderlandse Geschiedenis af geweten!

Theodoor Teut- Niet slecht, helemaal niet slecht.

De eerste leden hebben al kennis gemaakt met de sessie Gastheerschap, die gegeven wordt door Theodoor Teut. Teut kan heel tevreden terugkijken, alles liep op rolletjes. Ook de leden zelf zijn razend enthousiast, vooral de mannelijke leden doen er werkelijk alles aan om de perfecte gastheer uit te hangen, dat is toch het afgelopen seizoen wel eens anders geweest.

Studentes
Er wordt tijdens deze sessies gewerkt met 2 ingehuurde studentes, één van 24 en één van 25 jaar oud. Jacqueline en Natasha, zo heten de beide meisjes zijn erg geliefd. Beide dames zijn goed geproportioneerd, slank. Blond haar, hemelsblauwe ogen en ca. 1.75 meter lang. Theodoor heeft ze via een speciaal bureau kunnen inhuren. Zo’n bureau dat eigenlijk alleen maar met intelligente mensen werkt, want de meisjes van dit bureau moesten ook wel eens mee naar zakendinertjes en zakenreizen. Hoewel de sessie goed verlopen heeft Teut toch tijdens de gehouden avonden bemerkt dat echtparen eigenlijk niet tegelijkertijd op een avond de cursus moeten volgen. Er blijken nogal eens verschillen in inzicht te zijn, hoe ver je moet gaan als gastheer of gastvrouw. 

Terwijl de mannen het uiterste geven, zijn de vrouwen onvriendelijk en kortaf. Theodoor denkt dat het er waarschijnlijk mee te maken heeft dat de sessies in het najaar en de winter worden gegeven, een periode waarin de meeste vrouwelijke leden liever bij de open haard zitten, dan in een niet al te warm clubhuis. De mannen zijn meer gehard en vragen zelfs of de sessies niet langer mogen duren. Na afloop van de sessies worden de dames weer opgehaald door waarschijnlijk een oom, een boom van een kerel uit een of ander tropisch land, die er, denkt Theodoor, voor moet zorgen dat er onderweg niets met de meisjes gebeurt. Ze zijn nog zo jong en onschuldig en het is immers niet pluis op straat. Bovendien moeten ze helemaal naar Amsterdam.

Visitekaartje
De studentes zitten waarschijnlijk in hun laatste jaar, want ze zijn al druk bezig om een baan te zoeken. Alle mannelijke leden krijgen een visitekaartje, zodat als er een baan voorhanden is, ze de meisjes meteen kunnen bellen. Toch blijkt dat Jacqueline en Natasha onze vrouwelijke leden laag inschatten anders hadden ze hen ook wel een visitekaartje gegeven. Hoeveel vrouwelijke leden van onze vereniging bekleden immers niet belangrijke posities of hebben een eigen bedrijf? Jammer, Theodoor nam zich voor het de studentes toch eens mee te delen.
Het is prettig te weten dat deze sessies zo goed ontvangen worden, want het kost de vereniging allemaal nogal wat. Het budget voor 2000 zal waarschijnlijk wel een fiks tekort laten zien, maar het bestuur heeft gezegd voor kwaliteit te gaan en heeft persoonlijk met de studentes in Amsterdam onderhandeld. Het zal het komende seizoen dan ook wel een hele verandering zijn, te zien hoe er in onze vereniging met nieuwelingen en andere klanten wordt omgegaan. De Kuil en de Bijvanck zijn waarschijnlijk erg jaloers.

Cursus, effectief omgaan met je partner
Nu deze sessies zo’n succes zijn, zal er op vrijwillige basis in april door Theodoor Teut een cursus effectief omgaan met je partner worden gegeven. Tijdens de laatste sessie gingen een aantal vrouwelijke leden met hun mannelijke partners op de vuist. Zomaar, zonder duidelijk aanwijsbare reden.
Ook de beide studentes werden aangevallen, terwijl zij toch hun uiterste best deden om de argeloze klant/ het nieuwe lid uit te hangen. Misschien dat de echtgenotes het verhaal niet begrepen dat Natasha tijdens deze sessie vertelde. Een zeer interessant verhaal ongetwijfeld, want Teut zag dat alle aanwezige mannen aan haar lippen hingen. Toch leuk dat meisjes op deze jeugdige leeftijd al zoveel leuks kunnen vertellen. Theodoor kreeg een wee gevoel in zijn maag en tranen in zijn ogen, toen hij er aan dacht dat hij misschien ook wel 2 dochters van deze leeftijd zou hebben gehad.
Als hij niet gekozen had voor een carrière als tennistrainer van Boris Becker en als textiel magnaat in Nice zou het waarschijnlijk heel anders hebben gelopen. Maar het was nog niet te laat, hij zag er nog aantrekkelijk uit en misschien kwam hij het komende seizoen wel wat gescheiden vrouwtjes tegen. Je weet maar nooit.

Hoezo Vertrouwelijk

RTL Nieuws heeft op 26 maart het stuk geopenbaard, dat eigenlijk maandag 28 maart voor de Tweede Kamer vertrouwelijk ter inzage zou liggen.
De brief heeft betrekking op de evacuatie van het personeelslid de Waal, die op dat moment in Libië werkzaam was. Het stuk  is gericht aan
1. de secretaris generaal van het ministerie van buitenlandse zaken, de heer Kroonenburg
2. in kopie aan  Erik Oostwegel en
3. geschreven door de company secretay van Royal Haskoning.

Welgeteld 3 personen staan in de brief vermeld, maar hoe ik zoek RTL staat niet bij de geadresseerden. Dat kan maar een ding betekenen, een van de drie personen heeft de brief verstuurd, of RTL heeft toegang tot de documenten middels illegale ingangen. Feit is dat vertrouwelijkheid tegenwoordig maar een lege huls is, hoe vaak maakt de media tegenwoordig geen vertrouwelijk stukken openbaar. Op het moment dat journalisten tekst en uitleg moeten komen geven, hoe ze aan die bronnen komen kunnen ze zich dan beroepen op journalistiek brongeheim. Maar naast dat de 2e kamer nu allerlei vragen aan de desbetreffende bewindslieden stelt is het mijns inziens erg eenvoudig om eens te onderzoeken wie van die drie personen nu eigenlijk gelekt heeft. Zij kunnen zich niet op het brongeheim  beroepen.

Onderzoekende Media

Het is een hype geworden, alles moet op straat.
Dagbladen en tv nieuwsprogramma's buitelen over elkaar heen om informatie te vinden over bedrijven of personen. Was er vroeger alleen de roddelpers die op de loer lag om smeuïge feiten te publiceren, tegenwoordig zitten onderzoekers in opdracht van de redacties van kranten en nieuwsprogramma's het web af te speuren met haast forensisch precisiewerk om achtergronden boven tafel te krijgen.

In heel veel gevallen wordt er goed werk verricht en kunnen officieren van justitie criminelen voor het gerecht brengen of Tweede Kamer politici vragen stellen aan de bewindvoerders, maar soms ook kun je je afvragen of het wel verstandig is dat er zoveel informatie in de openbaarheid verschijnt.
Recent is het bericht over de helikopterpiloot Yvonne Niersman. De landing in Libië waar zij ook bij betrokken was had een vervelend gevolg voor met name de bemanning, de mislukte evacuatie van 2 burgers bezorgde Nederland het schaamrood op de kaken. Vooral Tweede Kamer politici willen het fijne van de zaak weten, de bewindvoerder moet op het matje komen. Mevrouw Niersman is naar het schijnt eerder betrokken bij een diplomatieke rel over vermeende schending van het luchtruim van Venezuela
Wat voegt dit toe aan het nieuws? Is zij een notoire schender van nationale landsgrenzen en is zij op eigen initiatief dit luchtruim binnengedrongen of zouden er op dat moment andere belangen gespeeld hebben bij onze nationale krijgsmacht.
Ik vertrouw liever op de  kennis van inlichtingendiensten en legercommandanten, die ondanks dat er wel eens iets misgaat, beschikken over informatie waar de gewone burger gelukkig geen weet van heeft. Natuurlijk hebben politici het recht om vragen te stellen, maar dat kan ook in een vertrouwelijke commissie en hoeft voor wat mij betreft niet in de pers.
Want willen wij alles wel weten en wordt er van die wetenschap misschien wel misbruik gemaakt door minder frisse lieden.

Theodoor Teut- de bardienst

Theodoor keek op zijn horloge, half zes al, hij moest maar eens naar de tennisvereniging gaan. Zijn bardienst partner zou er vast al zijn. In het clubhuis aangekomen zag hij al een hele rits jeugd voor de bar staan, er werd zeker iets verloot. Maar nee hoor, de tennisspeelster die nu de tussen -bardienst vervulde stond het ene glas drinken na het andere uit te schen­ken. Voor het op en neer klapbare blad van de bar stond de andere meute jongeren snoep aan te wijzen en ijs te bestel­len.

Afgemeld
De barjuffrouw, die eigenlijk iets heel anders in het dagelijkse leven is, stond met zweetdruppeltjes op haar hoofd de bestel­lingen te verwerken. Theodoor vroeg aan de eigenaar van de baan, de groundsman, of hij achter de bar mocht lopen, en dat mocht. ”Bent u maar alleen”; vroeg hij aan de juffrouw achter de bar. “Ja, zuchtte ze, de andere bardienst belde me op want ze voelde zich plotseling niet erg lekker en zei; “dat het toch niet druk zou worden.” En ja als iemand ziek is, moet ie niet hier komen sloven, maar lekker in bed kruipen. Maar het is wel druk, ik heb al voor ruim tweehonderd Euro omgezet en dat geld komt grotendeels van de jeugd.

Theodoor herinner­de zich dat, toen hij nog jong was en op de padvinde­rij zat, hij nooit geld bij zich had. Nee, een lekkere boter­ham met kaas in een vetvrij papiertje en een beker met melk. Niet van die dunne melk zoals tegenwoordig maar met van die dikke room erop. Maar ja, de jeugd van tegenwoor­dig was zo lang, al die cola en marsen en ander snoepgoed zou wel goed voor ze zijn. Op de baan deden ze tenminste vaak verwoede pogingen om de ballen stuk te slaan.

De juf­frouw, Ellie heette ze, had haar klanten weggewerkt en was nu druk bezig om de kas te tellen. Al het geld lag op de bar, muntjes links en papier­geld rechts. Dat moest nadat het geteld was in een zakje, vertelde ze en de verschillen moest je op een briefje erbij zetten.

De uitleg
Theodoor hoopte maar dat zijn bardienst maat wist hoe de kassa en de koffieautomaat werkte, want het zag er maar ingewikkeld uit. “Heel eenvou­dig”; zei de groundsman, “ik leg het je wel even uit”. Hij vertelde hoe de koffie­automaat, de kassa, de afwasauto­maat, de frituur, de magnetron en de bakplaat werk­ten. Ook kreeg Theodoor de gele­genheid om de koelkasten en de vriezers in het grote hok te bekijken. Wat zaten er veel vliegjes in die ruimte, zeker een nest. De groundsman wist wel veel van techniek, bedacht Theodoor, tja als eigenaar moet je veel weten, anders had ie het nooit zo ver geschopt.

Theodoor voelde zich ook al groei­en. Straks zou hij tijde­lijk de baas zijn over al deze dingen. Samen met zijn bardienst collega. Waar bleef die eigenlijk, het was al kwart over zes.

In de (S)tennis stond met wie hij bardienst had, Hilde Beker -in de Hand. Mooie naam, ze zou wel getrouwd zijn. Opeens kwam er een knul van ongeveer zestien jaar op hem toegelopen. Ik ben Bram en ik kom je helpen. Nu dat vond Theodoor wel aardig. Samen met Hilde en Bram zou hij het wel rooien. Bram hielp hem uit de droom. “Hilde heeft mij haar bardienst gegeven”. “Ik ben haar buur­jongen”, ging hij verder, Hilde had er niet zo veel zin in, dus vroeg ze het aan mij”. Nou dat vond Theodoor wel sympathiek van die Bram, dat hij zomaar voor zijn buur­vrouw insprong. “Tennis je al lang?”; vroeg hij hem. Nee, ik tennis niet, ik zit op hockey, dat speel je wat lager en zonder net. Het leuke vind ik van zo’n bar­dienst dat je gratis kunt drinken en er nog wat mee ver­dient ook.

Verdiensten
Dat was nieuw voor Theodoor.” Wat verdienen we er dan mee?” vroeg hij Bram. “Nee, jij niet, maar ik, Hilde heeft me namelijk € 25,= gege­ven voor vanavond, ongeveer €4,= per uur, snel verdient niet?” antwoordde Bram.

Lang had Theodoor niet om er over na te denken, want de eerste avond klanten kwamen er al aan. “Vijf koffie en is t’ie vers” vroeg een bezwete heer met een band om zijn hoofd. Theodoor dacht het wel. Hij berekende aan de hand van het consumptie bord hoe duur het was. “Vijf Euro alstublieft”; zei hij. Och doe er ook nog maar een witte wijn en een AA tje bij; zei de bezwete man en gaf Theodoor een briefje van honderd. Ai, dat betekende op­nieuw rekenen voor Theodoor, had hij vroeger maar wat beter opgelet op school, dan was dat hoofdrekenen wat snel­ler ge­gaan. Moeilijk trouwens, om wisselgeld te vinden in een kassa die net gestart was. “Hebt u misschien een kleiner bil­jet?”vroeg Theodoor de man. “Kleiner, kleiner, dit is al klein “; zei de bezwete heer die trouwens heel wat vrouwen om zich heen had, hij zou wel ont­zettend goed spelen dacht Theo­door. “Weet je wat; zei de verzamelende man, onthoud het maar en als je genoeg wisselgeld hebt, kom ik wel terug” Dat was een goede afspraak vond Theodoor.

Ervaring
Ander­half uur later leek het wel of Theodoor nooit anders had gedaan, de kroketten lagen opengebarsten in het vet, de verkoolde tosti’s sprongen uit het appa­raat, de ham­burgers lagen te kronkelen op de plaat en zijn broek was nat van al het bier, dat te snel in de glazen werd geschonken. Zijn 16 jarige maatje ging al een beetje wazig kijken, maar ja die had ook al aardig wat bier op. Toch had Theodoor zien staan “dat je één consumptie voor jezelf mag nuttigen”. Maar misschien had Bram het wel betaald dus…

Iemand zat al ruim drie kwartier aan de telefoon, raar trou­wens dat je zomaar voor niks mocht bellen. Tenminste niemand gooide een € 0,20 in de bus. De tennisvereniging zou wel genoeg verdienen, of misschien korting krijgen van KPN. Mis­schien kon hij tante Clara in Amerika ook eens bellen, als het toch voor niets was.

Aan de bar zaten al sinds zes uur een paar mannen aardig door te drinken. Die zouden wel alleen zijn bedacht Theodoor, net als ik. Ze zoeken waarschijn­lijk gezel­ligheid bij de andere leden van de vereniging. Af en toe kwam er eens iemand achter de bar en ging de keuken binnen, of de opslagruimte, allemaal heel gemoedelijk. Toch wel mooi, een gezellige bar waar ook nog eens sociaal werk werd gedaan. Hij voelde zich steeds meer thuis bij de club.

Doorwerken
“Hee, schiet eens op, riep een opgeschoten jongeman, Je staat hier niet om te niksen.” Nee dat was waar, hij moest er wel met zijn hoofd bijblijven, gelukkig had de eigenaar niets gehoord, want anders had er wat gezwaaid.

Eindelijk was het half elf, tijd om te sluiten. Nu zou er iemand van het bestuur komen om af te sluiten had Theodoor begrepen, goh het zat nog steeds vol met mensen. Hij begon het geld uit de kassa op het blad achter de bar te leggen. Geef mij nog maar vijf bier, barman, riep een man met een rood aangelopen gezicht. Dat zou wel van alle zon gekomen zijn, opperde Theodoor. De bestellin­gen stroomden nog binnen, en Theodoor kon pas om kwart voor twaalf de kas opma­ken.

Tevreden over alle Euro’s die hij voor de club ver­dient had en dolgelukkig over de nieuwe vrien­den die hij vanavond had leren kennen, verliet hij om twaalf uur het clubhuis. Als het hek nog maar open was, want anders moest hij zijn fiets laten staan.

(volgende keer de toernooi commissie)

Theodoor Teut - de commissie

De commissies

Theodoor Teut- de commissie
Theodoor moest er eens over nadenken. Die man had hem wel uitgenodigd om in een commissie plaats te nemen maar welke commis­sie zou nu voor hem het meest geschikt zijn? Wat voor commis­sies waren er eigenlijk en wat zou een commis­sie eigen­lijk zijn. Hij had van zijn Oom Jacobus, die verte­genwoordiger in  damesondergoed was geweest, wel eens gehoord dat, als hij veel had verkocht, hij een commissie kreeg. Niet in ondergoed, want oom Jacobus was niet getrouwd, maar in geld. En verkopen kon zijn oom wel. Hij zag er goed uit en placht de vrouwen die hij tegenkwam altijd te prijzen met hun kleding. " alleen uw ondergoed doet aan uw figuur een beetje afbreuk": zei hij dan. Daarna togen die vrouwen dan naar het achterka­mertje om een van zijn monsters, niet te verwarren met enge beesten, te passen. Als hij daarna met open mond de bewuste vrouw weer tevoorschijn zag komen en haar complimenteus een kushand gaf, dan was ze verkocht. En hij kreeg zijn commissie. Theodoor zou er maar eens met zijn oom over praten, want hij zou niet weten wat hij op de tennisclub zou moeten verkopen om er commissie van te krijgen. Behalve misschien tennisballen, maar daar had meneer Bolkenstijn, de eigenaar, al een handeltje in. "Theo­door": zei oom Jacobus," een commissie is een werkgroep, een aantal mensen, dat bepaalde zaken regelt of organiseert en bij jouw tennis­club zal het wel zo zijn dat een van de leden van het bestuur over het algemeen de voorzitter van die commissie is".

De grijze man

Theodoor toog daarop naar het clubhuis en zag een man met grijs haar staan. Grijs haar, dat betekend dat die man waar­schijnlijk ook heel wijs is, had Theodoor op school geleerd. "Pardon meneer, kunt u mij vertellen wat voor commissies er zijn?" De wijze grijze man greep een clubblad en wees hem op de laatste pagina's, daar stonden ze allemaal; De clubhuis-com­missie, die moesten waarschijnlijk als het clubhuis versleten was een nieuw bouwen. Zoals vroeger Theodoor met zijn vriend, de enige die hij ooit had gehad een clubhuis in de wilgen maakte. De festiviteiten-commis­sie, nu van een feestje hield Theo­door wel, zijn verjaardags­feest­jes waren ook altijd heel gezellig, alle familie kwam dan langs. De jeugdcommis­sie, daar zou hij waarschijnlijk wel te oud voor zijn, daar zitten alleen maar jonge mensen in, dacht ie. De redactiecommissie, "daar ben ik de voorzitter van": zei de grijze wijze man. Nu als je daar in zat en zoveel­ moest opschrij­ven, moest je wel wijs zijn dacht Theodoor in zich zelf. De technische commis­sie, daar was hij nou nooit handig in ge­weest. Een band plak­ken liep altijd uit op een binnenband die aan de buitenband zat vastgeplakt en het ven­tiel kreeg hij ook nooit meer op zijn plaats, dus dat zou wel niets voor hem zijn. De toernooi­com­missie, ha toernooien dat wist hij nog van de televisie. Ivanhoe, de ridder op zijn witte paard met zijn schildknaap Gurth, die deed altijd mee aan toernooien. Nou van vech­ten hield hij niet zo, dus.... De Parkcommissie, dat zag hij wel zitten. Lekker in het park lopen en een beetje de kwajon­gens in de gaten houden of ze geen fikkie zaten te steken.

Afgekeurd

Theodoor wilde vroeger eigenlijk bij de Politie, maar omdat hij zo'n last van platvoeten had en een beetje bijziend was, werd hij afgekeurd. Nu hij zou maar eens beginnen met de clubhuis-com­mis­sie, eerst maar eens iemand gevraagd die er wel iets van zou weten.

Hij zag iemand lopen met grijs haar en met een hele grote stofzui­ger, met Gooisch Stofzuigercentrum erop, achter hem aan. Veel wijze mensen in die vereniging dacht hij. "Par­don meneer, kunt u mij iets meer vertellen over de club­huis-­commissie"? "Dat treft": zei de grijze man met een vriendelijk gezicht," vraagt u maar, ik ben William van Gog en lid van die commissie". "Toch geen familie van de beroemde schilder" opper­de Theo­door? "Nee die had er een h'tje bij": antwoordde Willi­am. Theodoor snapte het niet zo goed maar die William stond zo te lachen dat hij maar meedeed.

Taakverdeling

De taken zijn als volgt verdeeld: Een lid van de commissie zorgt voor de bardien­sten en koopt het snoep in. Een ander lid voor de elektrische apparatuur, zoals de koffiemachine, de vaatwasser, de magne­tron etc. De voorzit­ter van deze commissie, doet de coördinatie.  Een nieuw lid van deze cie.(commis­sie) luistert naar klachten over bedorven voedsel, niet dat dit voorkomt, slecht schoongemaakte ruimten, dat komt ook niet voor, en controleert de schoonmaakploeg. Daarnaast verricht ze hand- en spandiensten. Een ander nieuw commissie­lid, is de notulist. Theodoor keek Wil­liam vragend aan dus legde hij het uit, een notulist schrijft op wat er in de commissievergadering besproken of besloten wordt. En ondergeteken­de, ik dus, zorg voor de drank­voorraad, de diepvriesproducten, de broodjes en verdere le­vensmiddelen. Daar­naast voor de bar, het schoonmaken van de bakplaat en het vet voor de frituur. We vergaderen de eerste maanden van het seizoen zo'n drie keer en daarna om de 5 tot 6 weken. U moet er maar eens bijkomen zitten. Nou dat liet Theodoor zich geen twee keer zeggen. Eerst zou hij vanavond zijn bardienst eens vervullen, dan kon hij ook al eens een beetje achter de scher­men kijken.

(volgende keer de bardienst)

Theodoor Teut - de praktijk

TheodoorTeut- de praktijk
Theodoor kreeg van de tennis trainer een brief in de bus dat hij voortaan op donderdagmiddag van 16.45 uur tot 17.45 uur in een klasje van acht personen tennisles kon genieten. Dat kwam goed uit. Theodoor wist op donderdag niet goed hoe hij de dag moest doorkomen, want hij zat al tijden zonder werk en de biblio­theek was op donderdag de hele dag gesloten. Dat werk was toch wel een probleem, hij had al diverse baantjes gehad maar op de een of andere manier hield hij het nooit lang vol. Zijn bazen vertelden hem dan dat hij veel te goed was voor dit werk en dat hij onder z'n niveau zat te werken. Nu dat was natuurlijk wel een pluim, alleen wist Theodoor niet wat zijn niveau was, maar daar kwam hij nog wel eens achter.

Donderdag
Ondertussen was het donderdag geworden en om 14.00 uur besloot Theodoor om zijn conditie eens wat op te vijzelen. Hij trok zijn soldatenkist­jes aan die hij ooit op de rommelmarkt had gekocht om wat stoerder over te komen en bereid­de zich voor op een lange wandeling door de parken van Huizen. Na een uur lopen had hij al vijf kilometer afgelegd en was drijfnat van het zweet, maar ja nu nog terug naar huis. Gelukkig kwam zus Gertruida langs gefietst en mocht hij bij haar, achterop de bagagedrager naar huis. Snel zijn tenniskleding aangedaan en naar de tennisvereniging gefietst. Bij de vereniging aangekomen be­merkte hij dat hij wat vergeten was.  Namelijk zijn tennisrac­ket, zijn hand­doek, sham­poo en zeep. Vooral die laatste attributen waren erg be­langrijk.

Hygiëne

Theo­door had namelijk van zijn ouders geleerd dat hygiëne heel belang­rijk was en dat vrouwen daar heel gevoelig voor waren als een man zich goed verzorgde. Theo­door wilde toch nog wel eens een keer aan de vrouw en misschien zat er wel eentje naar hem te kijken dus, snel maar weer naar huis. Thuis­gekomen merkte hij dat al dat lopen en fietsen toch wel wat energie had gevergd dus even snel 4 boterhammen met kaas klaargemaakt een beker melk erbij en vlug even naar binnen werken, dat kon nog wel. Goh, het was al bijna tijd voor de tennisles. Snel weer naar de tennisvereniging gefietst en geluk­kig hij was nog net op tijd. Zijn medespelers waren wel wat klein uitgeval­len, maar nu kon hij ze eens tot voorbeeld zijn. Dat zou wat zijn "Theodoor, idool van de Huizer tennis jeugd", hij zag het al voor zich. Eerst maar even een rondje warmlo­pen: zei de tennisle­raar, dat is goed voor de spieren. Poeh, dat viel tegen met die boter­hammen en die melk, het klotste alle­maal in zijn buik. Oei, nu kreeg hij nog steken in zijn zij ook, zou dat zijn blindedarm kunnen zijn? Daarna moesten ze allemaal een paar kniebui­gingen maken en dan weer verder rennen. Toen was het moment gekomen, ze kregen van de tennisleraar allemaal een bal, een nieuwe dit keer en niet een oude van de hond en moesten probe­ren om de bal omhoog te spelen en weer op het racket terug te laten vallen. Dat viel niet mee, die kleine kinderen hadden waarschijn­lijk al geoe­fend want die deden het veel beter, zag Theodoor. Na dit gejongleer moesten ze met z'n tweeën ieder aan een kant van het net gaan staan en de bal over het net slaan.

Pijn

Theodoor slaagde erin om de bal er overheen te krijgen maar wat nu, het kleine jonge­tje mepte de bal weer keihard terug. Ai, dat deed pijn, zo'n bal in je maag. Hoewel het jonge­tje toch wel wat vals grijnsde, ge­loofde Theodoor niet dat hij het expres deed. Waarschijnlijk kwam dit door het verschil in lengte. Eindelijk de les zat erop, dat viel niet mee maar even door­zet­ten  want hij wilde niet als een volslagen leek op de tennis­club aankomen wanneer over een maand het openingstoer­nooi zou zijn. Tja, daar zat hij toch wel wat mee in zijn maag.

Openingstoernooi

Een vriende­lijke meneer die hij tijdens de labeluitrei­king had gesproken ver­telde dat het openingstoernooi voor een ieder erg leuk was en dat het niet uitmaakte hoe goed of slecht je speelde, want het was maar voor de lol. Bovendien leerde je eens wat mensen kennen. Nu dat laat­ste was wel erg fijn, want veel vrienden had Theo­door niet, geen één eigenlijk. Over de labeluitreiking gesproken, Theodoor vond dat festijn toch wel heel erg leuk ge­weest. Er stond een drankje voor de mensen klaar en iedereen was zo vriendelijk, het leek wel een grote familie. Als hij daar eens bij zou mogen horen, maar ja hij was een vreemde eend in de bijt natuurlijk. De man achter de drankjes had hem eerst met grote ogen aange­keken maar daarna geprezen toen hij in plaats van een wijntje een glas melk vroeg. "U drinkt niet meneer", zei hij: "Nou bewon­de­renswaardig hoor, ik wou dat ik dat kon­". Theo­door groeide van trots, zo dat deed hij toch maar even. Mis­schien dat hij door zijn instelling, tijdens zijn bardienst de andere leden ook nog wel kon over­tuigen dat alcohol slecht voor de gezondheid was. Hij had zijn vader om raad gevraagd en die zei; nu Theodoor in godsnaam dan maar, maar houd ze in de gaten. Nou dat zou hij wel doen, reken maar. "Zo Theo­door", zei broer Hendrik, de kenner:" Zater­dag mag je op het heilige der heili­gen spelen, ik wens je veel succes". Zijn moeder glom helemaal en wierp nog eens een blik op de mooie foto die ze van Theo­door had gehad.

Het openingstoernooi

De grote dag van het openingstoernooi was daar en Theodoor voelde zich na 4 tennis­lessen toch al een hele crack. Hij stapte op het grote bord in de gang van het club­huis af en keek waar zijn naam stond. Aha, om 10.00 uur moest hij spelen samen met ene heer Visser. Dromerig keek hij over de gravelbanen, het heilige der heili­gen. In zijn tas had hij een kleine jampot, waar hij straks stiekem wat gravel in zou doen, voor de verzameling. Hij zat nog met een brandende vraag; moest hij het gravel nou kussen of niet? Want zo had zijn broer Hendrik verteld:" Dat deden de cracks ook". Hij zou eens goed naar de andere spelers kijken, hoewel je natuurlijk nooit wist of die wel van deze “crack”gewoonte op de hoogte waren. In de bar zag hij dat iedereen heel beleefd was tegen een niet te grote, maar wel brede man, die niet in tenniskleding was gedost. Goedemor­gen meneer van den Hoek, mooi weer vandaag meneer van den Hoek. Dat zou wel de eigenaar zijn, dacht Theodoor, want tegen alle andere mensen was het jij en jou. En ja hoor, die meneer van den Hoek was de grounds­man, dus degene van wie de grond was. Nu die moest hij te vriend hou­den. Hij zou hem volgende keer eens een glaasje melk of een glas limonade aanbieden.

Barbezetting

Achter de bar stond al een lid koffie uit te schenken, goh wat had die man het druk.

Theodoor hoorde dat er eigenlijk nog iemand zou komen, maar die had gisteren toeval­lig allebei zijn handen verstuikt en kon dus niet komen. Toch wel zielig voor die man, want dan kun je ook niet tennissen, maar ja. Wat zag hij daar nou, daar probeerde iemand een kop koffie met een briefje van vijftig Euro te betalen. Dat zou waarschijnlijk wel een hele rijke man zijn. Nou Theodoor had meestal maar een paar losse Euro’s bij zich, maar zeker niet van dat grote geld, want zijn moeder waarschuwde dat er altijd wel mensen waren, die op een ander­mans geld zaten te spinzen.

Wisselen

De per­soon achter de bar deed ondertussen verwoede pogingen om het biljet te kunnen wisselen, maar dat ging mooi niet. Wat een probleem was dat, als hij daar in zijn bardienst maar niet mee te maken kreeg. Daar kwam een man met een baard op hem af: "Bent u Theodoor Teut?", vroeg de man. "Ja dat klopt", zei Theodoor. "Dan wil ik u, als nieuw lid, eens vragen om in een van onze commis­sies zitting te gaan nemen". De schrik sloeg Theodoor om het hart, "Maar.. maar.. dat kan ik helemaal niet", zei hij. "U kunt alles", zei de man:" Als u maar wilt". Nu dat klonk Theodoor bekend in de oren, dat zeiden de leraren op school vroeger ook altijd tegen hem. "Goed", zei hij: " Ik wil het wel eens probe­ren".

(volgende keer de commissie)