Kartonnen dozen

• Gepubliceerd op 30 oktober 2019
• Artikel bewerken
• Statistieken weergeven

Status is online

Ron Mazer

Director at VTS Groep Nederland B.V.

21 artikelen

Om de zoveel tijd sta ik de privé ontvangen kartonnen dozen in elkaar te vouwen, te stampen, klein te snijden om maar zoveel mogelijk ruimte in de papierbak te hebben. Ook op mijn bedrijf ontvang ik zeer veel kartonnen dozen en oefen ik dezelfde therapie uit.

Waarom hebben we niet een soort van garantiesysteem. dat je de dozen kan retourneren of dat je ze zorgvuldig in elkaar gevouwen en ontdaan van plastic tape naar een inzamelingspunt/ scheidingsstation kan brengen, waar een ander ze weer kan hergebruiken. Iedere gemeente heeft wel een scheidingsstation. In plaats van je karton in de pers te gooien wordt het netjes opgevouwen en in een container bewaard. Ondernemers en particulieren kunnen ze gratis ophalen.

Bij bedrijven kun je dozen die van een bepaalde leverancier afkomstig zijn bij een volgende aflevering retour geven. Kan voor sommige leveranciers en particulieren die iets moeten verzenden toch aardig wat geld schelen. Bij de verhuisbranche is dat al het geval.

Wat gaat er aan vooraf

Fabrikant maakt doos, De ondernemer koopt, dus betaalt voor doos. De klant ontvangt doos en 

a. gooit hem bij het oud-papier zodat er later weer nieuw karton kan worden gefabriceerd of 

b. levert hem in bij de ondernemer of bij een scheidingsstation (elke stad heeft er een).

b. scheelt uit sortering bij de afvalverwerker, verwerking, fabricage (energie), transport en geld.

Binnenkort is het weer tijd voor de kerstpakketten, naast de honderden miljoenen kartonnen dozen die dagelijks de fabriek verlaten, kom er nog c.a. 1.5 miljoen dozen bij. Misschien eens beginnen deze weer her te gebruiken?

Kriebels over benaming hoog- of laag opgeleiden

Kriebels over benaming hoog- of laag opgeleiden

Ik krijg altijd de kriebels als ik berichten lees met betrekking tot hoog- of laagopgeleiden.
Het zegt immers niets over je intelligentie maar meer over de scholing die je gevolgd hebt (kunnen volgen). Daarom spreekt mij praktisch- en theoretisch opgeleiden meer aan.

Daarnaast is mijn mening dat de theoretisch opgeleide van nu niet te vergelijken is met die van de oudere generatie. Waar men vroeger met een goede opleiding in de juiste baan terecht kwam, is de afgestudeerde van nu vaak gedwongen onder zijn of haar niveau te werken.

Hbo/wo-geschoolde werknemers ervaren meer autonomie in hun werk, maar zijn ook vaker uitgeput dan lager opgeleiden. Ook voor ‘leeg zijn aan het eind van de werkdag’ voeren de theoretisch opgeleiden de lijst aan, met 35 procent die daar enkele keren per maand of dagelijks mee te maken heeft. Hoge werkdruk, toename van informatiestromen, gestoord worden door collega’s, de lastige werk-privébalans, bereikbaar zijn buiten werktijden. Er is bijna geen ruimte meer voor ontspanning. ’De klachten zijn het grootst onder de leeftijdsgroep 25 tot en met 34 jaar.

CBS en TNO deden onderzoek onder ruim 60.000 werknemers tussen 15 en 75 jaar oud. Van hen geeft 28 procent aan dat ze afgelopen jaar vaak of altijd meer informatie te verwerken kregen dan ze aankonden. Vier jaar eerder was dat nog 24 procent.

Opvallend is dat de groep die aangeeft last te hebben van de informatieovervloed, vele malen groter is onder theoretisch geschoolden. 40 procent van hen heeft last van een teveel aan informatie, terwijl dat onder praktisch geschoolden maar 14 procent is.

“De levensverwachting van hoogopgeleide 65-jarigen is de afgelopen jaren toegenomen, terwijl die van laagopgeleiden gelijk bleef. Het verschil in levensverwachting tussen hoog- en laagopgeleiden was in de periode 2015 tot en met 2018 ruim vier jaar bij vrouwen en ruim vijf jaar bij mannen”.

Mannen (hbo/wo): 82,9 jaar

Mannen (primair onderwijs/vmbo): 76,5 jaar (verschil van 6,4 jaar)

Vrouwen (hbo/wo): 85,4 jaar

Vrouwen (primair onderwijs/vmbo): 80,6 jaar (verschil van 4,8 jaar) [1]

De slag om Groningen

De slag om Groningen
Laat ik beginnen met te zeggen dat het lot van de Groningers me zeer aan het hart gaat. Je zult daar maar wonen in het besef dat elk moment de aarde weer gaat scheuren en jij en je geliefden worden blootgesteld aan gevaren. Je huis en andere gebouwen scheuren en dreigen in te storten en jij wacht al jaren op een vergoeding van de kosten. Als je hiermee te maken hebt wordt je vanzelf opgezadeld met ook nog eens psychische ongemakken.

De Randstad, normaal niet bijster geïnteresseerd in wat er buiten haar eigen territorium gebeurt zag haar kans. Dagbladen, actualiteitenprogramma’s en talkshows gaven de afgelopen tijden de slachtoffers van de aardbevingen, veroorzaakt door de gaswinning een podium. Journalisten en presentatoren legden leden van het kabinet het vuur aan de schenen met het oog om hen te laten toegeven dat ze veel te passief gehandeld hebben.

Alles voor de Bühne?

Tweede Kamerleden eisten voor het oog van de camera’s dat voorzitters van de raden van bestuur van Shell, Exxon en de Nam ter plaatse verklaringen opstelden en ondertekenden. Het liefst moest de aardgaskraan nog met onmiddellijke ingang helemaal dicht gedraaid worden.

Laten we even niet vergeten dat er Gemeenteraadsverkiezingen aan komen. Een teken voor veel partijen om zich van hun goede kant te laten zien en daardoor misschien een goede uitslag te bewerkstelligen.

Wij allen zijn schuldig

We kunnen nu allemaal wel de schuld aan het kabinet geven, maar vergeet niet dat wij Nederlanders allemaal van de aardgasbaten hebben geprofiteerd en er nog steeds van profiteren.

De aardgasbaten vormen een substantiële bron van inkomsten voor Nederland. Om ervoor te zorgen dat alle Nederlanders kunnen genieten van de rijkdom van de eigen delfstoffen, heeft de Nederlandse regering in de jaren ‘60 een systeem bedacht en geïmplementeerd om ervoor te zorgen dat een groot deel van de opbrengsten van aardgaswinning in de staatskas belanden. In totaal heeft het Nederland sinds de jaren ‘60 al meer dan € 265 miljard aan aardgasbaten opgeleverd.

Naast directe staatsinkomsten uit aardgas brengt het Nederlandse aardgas ook veel andere economische voordelen, zoals werkgelegenheid en lokale investeringen. Er werken ruim 16.300 mensen in de upstream aardgasindustrie en toeleverende bedrijven. In Nederland zijn zo’n 16 operators (gasmaatschappijen) actief. Deze operators investeren in aardgasprojecten en besteden gedeelten van hun werkzaamheden uit wat leidt tot extra inkomen voor lokale ondernemers en voor gemeenten.

Voorlopig hebben wij in Nederland nog steeds veel Gronings aardgas nodig, alternatieven zijn er nog niet. Ca. 7 miljoen afnemers gebruiken dagelijks aardgas: huishoudens, industrie, land- en tuinbouw en in het vervoer.

Hoe nu verder?

De Groningers moeten snel geholpen worden, dat staat vast. Maar met de gaskraan helemaal dicht draaien zijn we er niet. Aardbevingen zullen naar verwachting nog steeds op treden. Ik weet niet of het mogelijk is, maar is het misschien een idee om de baten uit het Groninger aardgas aan te wenden om alle kwetsbare plekken in Groningen aardbevingsproef te maken. Dat kost waarschijnlijk minder dan dat het oplevert en is sneller gerealiseerd. Intussen kan gewerkt worden aan alternatieven.

Theodoor Teut- L'ecole Caganer

Theodoor Teut- L'ecole Caganer 

  

 Het is inmiddels 12 jaar geleden dat we iets van Theodoor Teut hebben gehoord...

Teut die in 1997 op 35 jarige leeftijd lid was geworden van de Tennisvereniging Huizen en met zijn eigen aanpak geliefd was bij jong en oud. Een heel gewone ziel met het hart op de goede plek en een beetje goedgelovig, maar altijd respect toonde voor de ander.
Theodoor die met een door zijn zus Gertruida gebreide tennis outfit op de club verscheen. Bandages voor ellebogen, onderarmen, knieën en enkels had en zodra hij ging tennissen een veiligheidsbril op zijn hoofd zette, want de mogelijkheid van een bal op je ogen was immers altijd aanwezig.
Teut die het van assistent groundsman van Jan Bolkestein tot personal manager van Boris Becker had geschopt. Theodoor, die in Monte Carlo zijn eigen wool- imperium was begonnen onder de naam TT en beroemd was geworden met zelfgebreide tennisoutfits.

Parijs
Zou Theodoor nog steeds met zijn echtgenote Beatrice en zoon Tehbe Ce in Monte Carlo wonen? Zou hij überhaupt nog leven? Ik besloot hem eerst via de media op te sporen. Genoeg krantenartikelen met de kop Teut verkoopt Wool-Imperium voor miljarden en Wegen scheiden voor Teut en Becker. Maar ja, deze krantenkoppen waren een beetje gedateerd. Ik kwam niet verder.
De familie maar eens proberen. Neef Zebedeus was helaas vorig jaar bij een fietsongeluk in een coma geraakt en was niet aanspreekbaar. Oom Jacobus leefde nog wel, maar was zwaar dement. Zijn ouders waren 5 jaar geleden kort na elkaar overleden. Opeens zag ik een advertentie van Gertruida Teut Tennis ballen gevraagd en een contactadres in Parijs.
Ik besloot de TGV naar Parijs te nemen en Gertruida daar op te zoeken. Een schitterend 17^de eeuws pand in het 7^de arrondissement. Op de gouden plaat aan de gevel stond L’ecole Caganer. Zodra ik aan de bel had getrokken werd de zware deur opengedaan door een prachtig Frans dienstertje. Geheel in uniform zoals het betaamd.

Gertruida
“Oui monsieur”, vroeg ze op vriendelijke toon. Ik vertelde haar in mijn beste Frans op zoek te zijn naar Gertruida Teut. “Ah madame Gétru, s'il vous plaît suivez-moi”. Ze liep bevallig voor me uit en op dat moment herinnerde ik mij waarom ik toen ik jong was in Frankrijk wilde wonen.
In een prachtig ingerichte kamer zat een goed verzorgde knappe vrouw van tegen de 60. “Gertruida?”, vroeg ik voorzichtig. Er werd bevestigend geknikt. “En wie bent u? Uw gezicht komt me zo bekend voor”. “Ik ben Mac, ken je me nog?” “Maar natuurlijk zei ze, je bent er geen dag ouder op geworden”. Waarna een hartelijke omhelzing volgde. “k was eigenlijk op zoek naar Theodoor en dacht: de enige die weet waar hij kan zijn ben jij”.
Theodoor heeft een andere roeping gevolgd en woont in het naburige pand. Hij reist van tijd tot tijd naar zijn instituten in Nice, Ibiza, Zurich en Wenen. Ik heb mijn breipennen neergelegd en ondersteun Theodoor. Zoals altijd. We hebben deze instituten opgericht om de verwende jeugd - de rijkeluiskinderen en de zogenaamde kakkers - herop te voeden tot sociaal begaafde mensen. “Aha, vandaar de advertentie tennis ballen gevraagd”, bracht ik naar voren. Gertruida knikte en ze zei: “door de welvaart van de ouders zijn er steeds meer asociale jongeren in de leeftijd van 10 tot 25 jaar. Soms zelfs nog ouder”.
Op dat moment kwam Theodoor de kamer binnen lopen. Hij zag er verzorgd uit en was gekleed in een mooi pak. “Welkom Mac”, begroette hij mij en op zijn Frans en ik kreeg twee kussen op de wang.

Apprendre la Vie
“Tja.” zei hij, “je zult wel van Gertruida gehoord hebben dat we aan Apprendre la Vie zijn begonnen. In het Nederlands Het lerend leven
“Veel ouders hebben nauwelijks nog tijd voor hun kinderen. Ze hebben zelf een druk sociaal leven, werken beiden, worden gek gemaakt door de media hoe ze eruit moeten zien en hoe hun leven ingevuld moet zijn. Moeten ook nog eens allerlei hand- en span diensten verrichten op de scholen van hun kroost. Ze zetten zich niet in voor de maatschappij of het verenigingsleven. Normale gesprekken zijn niet meer mogelijk. Zijzelf en hun kinderen zitten de hele dag op hun mobieltje te tikken en te kijken. De kinderen op hun beurt hebben weinig tot geen ontzag voor ouderen of voor de hulpdiensten en leven hun eigen leven. Er zijn gelukkig een heleboel uitzonderingen. ”.
“Je boft dat we elkaar nog treffen in Parijs”, zei Teut, “want vanavond vertrek ik naar Hilversum voor de opening van een nieuw instituut”.

Niet bij ons
“Ik vind de term tennis ballen  een beetje denigrerend”; zei ik. “Als je bijvoorbeeld naar onze tennisvereniging - TV Huizen - kijkt dan valt het reuze mee met de asociale jeugd of met hun ouders. Daar wordt gewoon getennist met elkaar. Na afloop wordt er minimaal gedronken en houdt men een levendig gesprek met het andere team. Gsm’s zitten ver weg gestopt in de sporttas en worden pas bij het verlaten van het park weer tevoorschijn gehaald. Er wordt niet geschreeuwd op de baan en de feestjes eindigen steevast om 23:00 uur. Gewoon zoals het hoort. De commissies zijn goed bemenst en de vereniging wordt gedragen door heel veel vrijwilligers- in alle leeftijdsklassen”.
“Dat komt dan ongetwijfeld door de cursussen die Theodoor in het verleden op jullie vereniging heeft gegeven”; zei Gertruida. “Zoals o.a. Hoe gedraag je je in een commissie? en Effectief omgaan met je partner en gastheerschap. Dus wat jij zegt is dat we eigenlijk Tennisvereniging Huizen als voorbeeld kunnen nemen en we via de media bekend kunnen maken dat er in Huizen nog steeds fatsoen en moraal bestaat?”
“Ik zei dat de leden dat wel op prijs zouden stellen. Zeker in een jaar dat Tennisvereniging Huizen 40 jaar bestaat mogen ze trots zijn dat de oude normen en waarden daar nog steeds gehanteerd en nageleefd worden. Kom binnenkort zelf maar eens langs Theodoor, dan kun je je er zelf van vergewissen”.
Theodoor pinkte een traantje weg, trots als hij was op “zijn vereniging”.
Na dit heerlijke weerzien was het tijd om afscheid te nemen. Met een au revoir et à bientôt stapte ik de deur van het instituut uit. Natuurlijk kreeg het lieftallige dienstertje ook nog een afscheidskus. Gewoon op zijn Nederlands. Eén op elke wang en één op de mond. “C'est une coutume aux Pays-Bas”; zei ik haar. Ze keek me met haar prachtige ogen aan en zei “le mieni aussi”.
Ik zou er zeker nog eens terug komen.

Handen af van ons volkslied!

Ons nationale volkslied, het Wilhelmus ligt onder vuur.

Waarom willen sommige mensen toch afscheid nemen van onze tradities. De eenheid onder de bevolking is al ver te zoeken, maar als het Wilhelmus klinkt komen we even bij elkaar en voelen we ons één.

Nieuwe versie
De Dichter des Vaderlands, Anne Vegter, wil een nieuwe versie van het Nederlandse volkslied schrijven.
Dat zei Vegter in het BNN Radio1-programma De Overnachting.
Volgens Vegter is het huidige volkslied, het Wilhelmus, verouderd. "Wij zijn al lang niet meer overheerst door Spanje. We zijn een ander volk geworden en onze maatschappij is erg veranderd'', aldus de Rotterdamse dichter.

Oorlog
Vele Nederlanders beschouwden tijdens en na de Tweede wereldoorlog het Wilhelmus aan als een symbool van de vrijheid; als een psalm, waarin de roep om bevrijding en gerechtigheid weerklinkt. Zij putten in deze moeilijke tijden kracht uit ons volkslied. Wanneer verzetsmensen voor het vuurpeloton stonden en de dood in de ogen keken, zongen zij het Wilhelmus.

Officiële gelegenheden 
Op dagen waarop het Nederlandse volk iets te vieren of te herdenken heeft, wordt het Wilhelmus gespeeld. Dagen als Koningsdag (27 april) en Bevrijdingsdag (5 mei) zijn dagen waarop het Wilhelmus niet kan ontbreken. Maar ook bij de jaarlijkse dodenherdenking op 4 mei wordt het Wilhelmus gespeeld als eerbetoon aan de gevallenen in de Tweede Wereldoorlog.
Wanneer een lid van ons Koninklijk Huis jarig is wordt het Wilhelmus ook gespeeld.

Sport
Bij bijna alle internationale sportwedstrijden of toernooien wordt wel een nationaal volkslied gespeeld. Bij internationale wedstrijden tussen twee teams wordt het nationale volkslied van beide teams gespeeld voordat de wedstrijd begint. Bij toernooien tussen individuele sporters ligt dit anders. Dan wordt alleen het volkslied gespeeld van de winnaar als afsluiting van de huldigingsceremonie. Op de Olympische Spelen wordt alleen het volkslied van de winnaar gespeeld.

Ondanks het feit dat het Wilhelmus pas sinds 1932 ons nationale volkslied is, bracht het steun en maakte het ons trots.

Ik zeg; "Handen af van ons Wilhelmus".

Liefde

Liefde is een compositie tussen schepsels niet gericht op een bepaald belang, laat staan op eigen belang.
Echte liefde is zuivere, ongemengde betrokkenheid op de ander.
Echte liefde wordt gevoeld voor de ander als totale persoon, dus niet voor specifieke eigenschappen.

Liefde is veel meer dan de optelsom van een aantrekkelijk uiterlijk, een riant inkomen, een boeiende uitstraling en een charmante babbel.
Wie blind is van liefde zal weliswaar tal van goede eigenschappen in de ander zien, maar steeds het gevoel hebben dat het hem dáár niet in zit.

Liefde gaat immers uit naar een ondefinieerbare grootheid, de ander als persoon.

Politici maken elkaar kapot

Boven tafel gunt deze generatie Haagse politici elkaar van alles, maar onder tafel “maken we elkaar helemaal kapot”, zegt PvdA-leider Diederik Samsom in het NRC. “Iedereen doet daaraan mee, ook ikzelf. Het is een slopend proces. Misschien is het wel de prijs die we betalen voor wat we boven tafel bereiken.” Afgelopen week nog zag Samsom een voorbeeld van politici die “elkaar naar beneden halen nadat er iets moois is gebeurd”. Na het akkoord over het Belastingplan voor volgend jaar zei het CDA dat D66 maar heel weinig had binnengehaald. “Dat vinden mensen geklooi”, zegt Samsom.

Media als Repelsteeltje
Ik ben het niet vaak hem hem eens, maar hier heeft hij wel gelijk in. Het ergste is dat de media over elkaar heen buitelt om dit soort verhalen naar buiten te brengen.

Allerlei cold -cases worden als sinds enige tijd door onderzoeksjournalisten volledig gescand of mogelijke vormfouten of afwijkingen betreffende de integriteit van een politicus. Meestal wordt er dan uit een vertrouwelijk rapport gelekt, zodat oppositiepartijen gretig kunnen inhaken en Kamervragen kunnen gaan stellen. Alles ter meerdere glorie van zichzelf.
Is daar mee het land gediend, nee!

Aftreden!
Als toeschouwers in een Romeinse arena zit de media te wachten tot de desbetreffende politicus door de leeuwen wordt geslacht. Ze speculeren er lustig op los en de uitslag is in hun ogen al bekend. Aftreden!
Zijn of haar positie is onhoudbaar.

Sommige lokale oppositiepartijgenoten brallen ondertussen lustig mee en vullen de social media – vooral van de coalitiepartijen- met hun ongezouten mening. Aftreden!

Wachtgeld
Heeft iemand wel eens nagedacht over de kosten voor de belastingbetaler als een bewindspersoon gedwongen wordt af te treden?
Kabinetsleden hebben recht op wachtgeld, voor maximaal vier jaar. In het eerste jaar is dat tachtig procent van het salaris (zo’n 120.000 euro), in de jaren daarna zeventig procent. Zodra ze een nieuwe baan hebben, wordt het nieuwe inkomen met het wachtgeld verrekend. Wachtgeld voor die periode bedraagt dus al gauw minimaal € 400.000,-

Vertrouwen
Het merendeel van de burgerbevolking verliest hierdoor alle vertrouwen in de politiek, zo ze het al hadden en keert zich steeds meer af. Politici zijn zakkenvullers, leugenaars, ze weten niet wat er speelt in Nederland, etc. Ze moeten maar eens een weekje ruilen met iemand die van de bijstand rond moet komen gaat de laatste weken rond op het sociale internet.

Niet alleen zorg je er voor dat de niet politiek bewuste burger alle respect voor de politicus verliest, je zorgt er ook voor dat steeds minder politici bereid zijn de uitdaging van een politieke loopbaan aan te gaan.

Ideologie
Elke politicus, of ze nou in de gemeenteraad, de provinciale staten of in de Tweede Kamer zitten heeft een ideologie. Voor leden van het kabinet komt daar nog bij, dat ze een meestal goed betaalde baan moeten opgeven.
Hij of zij staat voor de beginselen van de partij waar hij voor zit. Hij heeft diverse trainingen gevolgd, talloze avonden en weekenden opgeofferd. Vakanties vroegtijdig afgebroken en draait over het algemeen meer uren dan welke werknemer ook. Elke 4 jaar is er de spanning of hij weer in de bankjes kan plaatsnemen, of dat hij- weliswaar een aantal jaren ondersteund door wachtgeld- een nieuwe baan moet zoeken.

Misschien dat het ooit nog eens goed komt, maar voorlopig geldt nog steeds het oude gezegde: “wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook de ander niet”