Theodoor Teut- en Jan Bolkestein

Theodoor was nu al een seizoen lid van de tennisvereniging en had steeds vol bewondering gekeken naar de heer Bolkenstein, de groundsman. Die man had echt liefde voor zijn werk. Nu ja, bedacht hij, dat zou ik ook hebben als ik eigenaar van zo’n mooi tennispark was.  Niet alleen was hij ’s mor­gens de eerste om het clubhuis te openen, ook ’s avonds en in de weekenden was de heer Bolkenstein nog op de club te vinden. Hij zorgde altijd voor de eerste koffie, zodat de vroege bardienst eerst goed wakker kon worden maar zorgde er ook persoonlijk voor dat de avondbardienst meteen aan het werk kon. Ik zou wel eens een dagje mee willen lopen, dacht Theodoor. Dan kan ik later als ik veel geld gespaard heb, misschien ook wel een tennis­parkje kopen.

Koning te rijk
 Zo gevraagd, zo gedaan. De heer Bolkenstein had daar helemaal geen bezwaar tegen en zei Theodoor zich de volgende dag te melden om 8.00 uur precies. Theodoor was de koning te rijk. Hij had een schitterende droom, hij liep met een pet in de vorm van een kroon over een heel groot tennis­park. Achter hem liepen wel tientallen jonge vrouwen die hem vroegen om zijn gade te mogen worden. Maar hij zei alleen; “Diegene die deze tennisschoen past, is de toekomstige mevrouw Teut”. Gillend storten de vrouwen zich op de tennisschoen om hem te passen en ….. toen werd hij wakker. De rest van de nacht deed hij van spanning geen oog dicht. Hij had ’s avonds zijn ouders gebeld en die deelden zijn enthousi­asme. En broer Hendrik, de autori­teit op tennis­gebied, zei hem: “Dit is je kans, broertje, grijp hem met beide han­den”. Zijn broer placht zich altijd erg zakelijk uit te druk­ken. Hendrik had dan ook voordat hij werkeloos werd, jaren op de markt gestaan met borstels en kammen, zodat t’ie heel goed wist waar Abraham de ketchup haalde. Theodoor zag de heer Bolkenstein altijd met een petje op lopen en dacht eraan dat hij op zolder ook een baseballpet had liggen met daarop de woorden DOG. Eens gekregen van een meisje die hij jarenlang tevergeefs achterna was gelopen. Ze had Theodoor verteld dat DOG een hele beroemde Amerikaanse foot­balclub was, dus hij was er wat trots op.

De volgende dag.

Het was zeven uur en Theodoor werd met een heel blij gevoel wakker. Gewassen, tanden gepoetst en gegeten, daarna zijn speciale groundsmanpak aangetrokken. Eerst nog een paar witte boterhammetjes met boter en kaas ingepakt en op naar de club. De heer Bolkenstein stond al te wachten. Eerst maar eens het clubhuis openen en de koffiepot aanzetten. Daarna de stof­zuiger gepakt en de hele ruimte schoongemaakt. Zo nu eerst een bakje koffie. Daarna de banen controleren. Af en toe een heuveltje gravel plattrappen, de lijnen aanstampen en de netten controleren. Daarna naar de werkplaats en de kleine tractor gehaald. “Ga maar achterin zitten, zei de heer B. nu dat liet Theodoor zich geen twee keer zeggen en nam midden in een hoop gravel plaats. Jammer, dat er nog geen spelers waren om deze eigenaar en zijn vriend, want zo voelde Theodoor zich toch wel, door het park te zien rijden. Er waren wat kuilen in baan 3 en die moesten opgevuld worden en platgewalst. Ondertussen was het negen uur geworden en tijd om de poort te openen om de bardienst door te laten.

“Even wegwijs maken met de kassa, de afwasautomaat en de koffieautomaat”: zei de heer B. “en dan gaan we weer verder”. Eerst maar eens de tuin wat aanharken, daarna het gras maaien en de prullenbakken legen. Daar kwam toch heel wat bij kijken, bedacht Theodoor zich.

Afscheid

Het was 11.00 uur geworden en het was tijd voor een boterham en een kop koffie. Toen ze zo vertrouwelijk naast elkaar aan de bar zaten, vertelde de heer Bolken­stein dat hij de club ging verlaten. Daar ging me een schok door Theodoor heen. Bent u ziek of failliet meneer Bolken­stein. “Noem mij maar Jan”: zei de aangesprokene, “neen, ik ben niet ziek, ik ga alleen mijn positie verbeteren”. Nu wat dat precies inhield wist Theodoor niet, maar het klonk wel indrukwekkend. “Wordt het park dan verkocht?”: vroeg hij. “Nee hoor er komt alleen een ander in mijn plaats”. Goh, dat was toch een domper op de vreugde van dit dagje. “Ik denk”: zei Theodoor, “dat het heel moeilijk zal zijn om zo’n goede groun­dsman te vervangen”. “Er wordt door u zoveel werk verricht en u bent ook altijd zo vriendelijk, vooral tegen de jeugd”. Jan stond op van zijn barkruk en zei geëmotioneerd; “we moesten maar weer eens verder gaan”. Het hele verdere werkschema werd afgedraaid. Banen sproeien, klusjes verrichten, ballen verkopen, machines schoonmaken en invetten, clubleden met verkeerd schoeisel of kleding even van de baan halen. “Ja, w
ant dat is door het bestuur aan mij gedelegeerd”: zei Jan B. Om half vijf hing Theodoor’s tong op zijn schoenen en liepen ze getwee naar de bar. Zo een pilsje, dan voel je je weer mens. Om zes uur was het tijd om naar huis te gaan. Theodoor had een vermoeide, doch geweldige dag gehad.

“Ik zal je missen Jan Bolkenstein”; zei hij zacht bij het afscheid.

Theodoor Teut- gaat de bar runnen

Bardiensten behoren tot het verleden

Uit zeer betrouwbare bron ontvingen wij het bericht dat Theo­door Teut, de ex-hulp van ‘biertje’ Jan ‘sproeien’ Bolken­stijn, de exploitatie gaat overnemen van het clubhuis van onze ten­nisvereniging Huizen. Niet alleen het clubhuis zal onderha­vig zijn aan allerlei veranderingen ook de bar zal op profes­sione­le wijze gerund worden.

Theodoor Teut is na jaren lang de persoonlijke trainer van Boris Becker te zijn geweest, het mondaine leventje in Nice beu en heeft besloten terug te keren naar zijn grote liefde ‘Tennisvereniging Huizen’.

Waarom privatisering?

Allereerst natuurlijk omdat in deze tijd privatisering nu eenmaal een must is, het rijk, de provincie en de overheid doen het, dus onze tennisvereniging kan daarbij niet achter­blijven. Ten tweede is het bestuur, en in het bijzonder de clubhuis­com­missie, het clubhuis en het runnen van de bar meer dan zat. De opmerkingen over vervuiling van de ruimtes in het clubhuis door de leden en de slechte opbrengst van de bar hebben tij­dens menige be­stuursvergade­ring de sfeer verziekt. Daarnaast het feit dat de betrokkenheid van de leden zo sterk is afgeno­men dat er van samenhorigheid geen sprake meer is, heeft het bestuur hiertoe doen besluiten.

Baan 10

Verwacht wordt dat de prijs die Th. Teut voor de exploitatie overheeft de clubkas weer zodanig kan spekken, dat gedacht kan worden aan het aanleggen van baan 10 op het huidige parkeerterrein.

Voor de leden zal, behalve het niet meer hoeven vervullen van bardiensten weinig veranderen. De consumptie prijzen zullen licht omhoog gaan, maar die waren toch al te laag, en het assortiment zal toenemen. De heer Teut heeft zich al uitge­sproken voor “een cafetaria-achtig/ petit restaurant aandoe­nerig” clubhuis. Naar verluidt heeft men reeds contact ge­zocht met ons lid W.S. te Huizen, om als kok in dienst te komen. Daar deze persoon over uitstekende referenties be­schikt.

Wij houden u op de hoogte !!

Theodoor Teut- naar Zuid-Frankrijk

‘Met Theodoor Teut’, zei de lange ietwat stuntelige slungel­ach­tige man aan de telefoon, ‘wat kan ik voor u beteken?’ Had Theodoor dat maar nooit gevraagd, of misschien toch wel. Er klonk een stem met een sterk Frans accent uit het luisterge­deelte van de hoorn. ‘Bent u dat lid van tennisvereniging Huizen, die zo vaak in het clubblad is verschenen?’ vroeg de stem. Theodoor moest toegeven dat dat zo was.

De persoon aan de andere kant stelde zich voor als Jean Claude Duballe en zei dat hij op zoek was naar een man als Theodoor om een jaar in het Zuid -Franse Nice te komen werken. Hij bezat een groot amusementspark met tennisbanen, zwembaden en sauna’s. Zowel overdekt als open. De betaling zou wel overeen te komen zijn. Dit was een kans waar Theodoor op zat te wachten. Al jaren zonder werk, nu een pracht kans in Zuid-Frankrijk in de zon met mooie gebruinde dames in kleine bikini’s, het water liep hem uit de mond. ‘Ik doe het’; vertelde hij Jean Claude, ‘Stuur maar een vliegticket’.

Dat ticket lag de volgende dag al in de bus, Theodoor had nauwelijks tijd om afscheid te nemen van zijn vader en moeder, zus Gertruida, broer Hendrik, Oom Jacobus, neef Zebedeus en neef Thobias.

Ook jullie, leden van de tennisvereniging, had Theodoor graag een handje en nog liever een zoentje gegeven, maar helaas…. Time flies.

Naschrift redactie

Voorlopig zullen we het zonder Theodoor moeten doen, misschien dat hij een kaartjes stuurt, we houden u op de hoogte. Het wordt wel stil op ons mooie tennispark, Jan weg en Theodoor weg.

Theodoor Teut- Groeten uit Nice

Van Theodoor Teut ontvingen wij een ansichtkaart met daarop de  volgende tekst

Lieve leden,

Ik mis jullie allemaal, maar heb het reuze naar mijn zin in Zuid-Frankrijk. Jean-Claude heeft me aan een hele mooie baan geholpen. Ik ben de privé groundsman van Boris Becker gewor­den. Dat betekent het grootste gedeelte van de dag in de zon liggen, zwemmen, ik heb ondertussen leren zwemmen, dat leek me beter, en naar de chique dames kijken. Ik heb ondertussen ook een huwelijksaanzoek gekregen van een schatrijke Amerikaanse, maar heb haar om wat bedenktijd gevraagd.

Ik heb altijd graag naar de girls van TV Huizen mogen kijken, maar hier zie je ook wat hoor. Bijvoorbeeld een blonde vrouw met………………­(wij vinden het beter om hier in te grijpen en enige censuur toe te passen, aangezien Theodoor nogal wat jeugdige fans heeft, die misschien geschokt zouden zijn door de woorden van hun idool, red.)

Hoe is het verder met jullie, schrijf me gauw eens terug. Dat kan altijd via de redactie: Theodoor Teut, Hotel Carlton, Nice, France.

Salut, Theodoor Teut.

N.B.

Het handschrift van Theodoor is niet geheel duidelijk, vandaar dat we mevrouw P. Uil – Uit, grafoloog van beroep hebben ge­vraagd het geschrevene te vertalen en ons eens te vertellen hoe het werkelijk met hem is.

Zij vertelt: Theodoor begint heel stabiel. Uit het handschrift kan ik zien dat halverwege de brief een blonde vrouw Theodoor in haar ban krijgt en hem duidelijk van zijn apropos brengt. Als hij over de girls van TV Huizen schrijft worden de emoties duidelijk te veel. Bijna aan het einde van de brief is daar een donkere vrouw bijgekomen en lijkt Theodoor wat haast te hebben om de brief te beëindigen. Dat zal waarschijnlijk komen omdat hij met z’n gedachten bij het verre Huizen is, en de tranen van zijn wangen biggelen. Ik vraag me af of hij het daar wel zal redden.

Tot zover het relaas van onze grafoloog.

(Wij zijn door de laatste woorden van mevr. P. Uil-Uit toch enigszins bezorgd geworden, daarom lieve leden schrijf Theo­door eens terug, red.)

Theodoor Teut

Theodoor Teut- op bezoek in Nice

De familie Mazer was dit jaar op vakantie naar de Cote D’azur en besloot om Theodoor Teut met een bezoekje te vereren.

hier volgt het relaas.

We besloten op een warme ochtend naar Nice, hotel Carlton af te reizen. Theodoor had immers in zijn laatste brief geschre­ven dat hij daar verbleef.  Van te voren hadden we ervoor gezorgd de netste kleren in de auto te leggen, want je kunt nooit weten. Het hotel zag er in ieder geval erg statig uit, vallet carboys bij de ingang, een portier die de “gouden” deur open ­hield en een prachtige lounge waar de airconditioning volgens ons op volle toeren moest draaien om de buitentemperatuur van 37  naar 20  terug te brengen.

Bij de receptie aangekomen vroegen we naar de hotelkamer van de Teut. De vriendelijke recep­tio­niste reageerde­ meteen, ah monsieur Teut, vous etes familie. Wij legden haar uit dat we de heer Teut van de Hui­zense tennisvereniging kenden en dat het hem en ons waarschijnlijk een groot plezier zou doen elkaar te ontmoeten. Het bleek dat Theodoor de beschikking had over 5 kamers, allen naaste elkaar gelegen op de eerste verdieping. We zouden opgehaald worden door de secretaris van monsieur Teut. Een persoon kwam op ons af met een gebreide short, sweater en met een haarband aan, met de initialen T.T. ” Bonjour, je suis Henry Teut”: zei hij, “de secretaris van Theo”. De naam Henry kwam ons enigszins bekend voor maar we konden hem niet meteen plaatsen.

Fans

We werden naar de ontvangstkamer gebracht waar een statige heer ons naar de identiteitsbewijzen vroeg, ook hij was gekleed als Henry, bovendien droeg hij een badge met Jacques op z’n shirt. Na wat vragen mochten we dan door naar Theodoor. Deze lag languit op een massagebed, waar hij werd gemasseerd door een aantrekkelijk uitziende dame, die haar instructies kreeg van een struise vrouw, in de gebreide kle­ding met op haar badge “Gétru. Een fotograaf in outfit met badge Thobias begon driftig foto’s van ons te maken. ” U bent fans”, vroeg Theodoor ons? “Een beetje”, verklaarden wij,” u heeft het niet slecht gedaan sinds uw vertrek bij de Huizer Tennis­vereniging”. Nee, antwoordde onze held, ik heb zelfs mijn familie laten overkomen, en ben een modehuis begonnen met zelfgebreide tennis-outfit. Toen ging ons een licht branden, Henry was Hendrik, de broer, Gétru was Gertruida, de zus die in de verpleging zat en Jacques, oom Jacobus. De rest was ook allemaal aanwezig.

Volgende keer het vervolg 

Theodoor Teut- Het Teut syndroom

Hebben we hebben het er eigenlijk wel eens over gehad, ik denk het niet, maar Theodoor Teut heeft een zoon. Teut is een binnenvetter, dus wijdt bijna nooit uit over z’n privé leven. Kort nadat hij naar Nice was vertrokken om Boris Becker te gaan trainen, kreeg hij kennis aan een mooi Frans meisje genaamd Beatrice.

Na enkele maanden intense verkering besloot het tweetal te trouwen en zoals dat wel vaker gaat, raakten zij in verwachting. Met opzet schrijven we hier zij, aangezien Theodoor na de eerste prille zwangerschapsproblemen als rechtgeaarde hypochonder alle verschijnselen in zijn eigen lichaam mee beleefde. Na negen maanden bevielen zij van een zoon, die ze geheel naar de Hollands Franse stijl de naam gaven Thebe. U raadt het The van Theodoor en Be van Beatrice. Als 2e naam kreeg hij de naam van Ce. Theodoor is namelijk een groot liefhebber van muziek en met name Celine Dion geniet zijn voorkeur. Nu kun je een jongen natuurlijk niet Celine noemen, vandaar de afkorting.

Racket
Nadat Thebe Ce de mooie leeftijd van 6 jaar had bereikt, kwam voor Theodoor een keerpunt. Hij had zichzelf namelijk bij de geboorte van zijn zoon al voorgenomen hem alles te leren wat nodig was om een uitzonderlijk tennis speler te worden. Daarom kreeg Thebe Ce in de wieg al een racket in zijn handen om aan het gevoel te wennen. Dit gaf wel de nodige problemen bij het kindermeisje, want alles wat in de wieg en later in de box lag werd door de jongen met een zwieperd de kamer ingejaagd. Maar wat een voldoening gaf dit voor de familie als Thebe Ce ’s avonds lekker lag te slapen met een tennisbal in zijn handen. Ook een gevoel van veiligheid, want een tennisbal stop je niet zo gauw in je mond en het heeft geen oortjes en oogjes die ervan af gepeuterd kunnen worden zoals bijvoorbeeld bij een beer.

Isostar

Zodra Thebe Ce van de borst af was, want flessenvoeding was natuurlijk uit den boze, werd
t ‘ie gelijk aan de Isostar gezet. Voor een jongen van 5, een crack in de dop, was dit de beste drank vonden zijn ouders. Op zijn zesde verjaardag kreeg hij een heuse bespanning set en drie kilo van de beste snaren. Om het sociale gevoel bij de jongen bij te brengen werd hij eerst in een tennisklasje geplaatst. Samen met 3 andere kinderen kreeg hij les op de tennisvereniging Huizen. Als vader daar groot kon worden, kon zoon het ook, zo redeneerde Theodoor, bovendien was Rene Wittenborg een vriend van hem. Thebe Ce was wel een kop groter dan de andere jongens en had bovendien een paar knuisten als een volwassen man. De eerste bal die Rene aanspeelde werd dan ook met een forse mep teruggeslagen, helaas op de linker oogbol van de trainer. De arme Rene heeft gelukkig het werk na 2 weken kunnen hervatten. In de tussentijd gaf Teut zelf maar training. Echte sportlui hebben een floers voor de ogen als ze een wedstrijd spelen, dus werd de zoon getraind in de vaktaal: “haat je tegenstander, toon geen medelijden, sla recht op het lichaam, trek je niets aan van blessures, intimideer met je ogen en je lichaamstaal en slaak af en toe een forse vloek”. Dat had Thebe Ce zich goed in de oren geknoopt. Hij stond als een echte pro te trainen, vloekte, zuchtte en wierp zich voor elke bal die over het net kwam, helaas voor zijn tennispartner en voor de tennissers op de naburige banen. Die komt er wel, zeiden de mensen aan de kant van de baan als ze hem zo zagen oefenen. Die zal nooit vrienden maken, zeiden de medespelers in het veld.

Jeugdcompetitie

Na een jaar kon Thebe Ce al deelnemen aan de jeugdcompetitie en na 2 jaar werd hij clubkampioen voor de jeugd. Hij ging van C naar B, kreeg nog steeds les van Rene en van zijn vader, maar hij vond geen tegenstanders en geen vrienden meer op de vereniging. Gelukkig kwamen er allerlei hoge mensen van andere verenigingen – vaak bestuursleden en/ of trainers -, op hem af, probeerden hem over te halen bij hun te komen spelen, in ruil voor gratis abonnement, gratis trainingspakken, gratis rackets en gratis consumpties. Ja, ze boden hem zelfs een gratis vriendin aan, dat had nog heel wat voeten in de aarde, want het arme kind -de dochter van de voorzitter – werd op straffe van zakgeld onthouding gedwongen hier aan deel te nemen. Dat was natuurlijk spekkie voor zijn bekkie, zoals een mooi Frans spreekwoord luidt. Thebe Ce verhuisde naar een andere vereniging, met net van die cracks als hij, die net zulke ouders hadden als hij. Dat werden zijn nieuwe vrienden.
Thebe Ce had het goed voor elkaar, die zou nog wel eens van zich laten horen.

www.shrink.nl

Enig idee hoeveel personen dringend psychiatrische hulp nodig hebben? Enig idee hoeveel mensen de weg kwijt zijn? Ik weet het niet en eigenlijk wil ik het niet weten ook. Maar aangezien ik redelijk sociaal ben ingesteld heb ik een home-page opgezet onder de mooie titel www.Shrink.nl waarin gratis tips en trucs aan diegenen worden gegeven, die het zo hard nodig hebben.

Old Shatterhand

Kijk eens om u heen, ziet u nog wel eens mensen lachen? Ja, als ze een borrel te veel op hebben, maar over het algemeen is het toch ikke, ikke, ikke en de ander kan me wat.

Het recht van de sterkste lijkt te gaan gelden. Vroeger genoot ik van boeken als Arendsoog en Old Shatterhand, voor de dames onder u, dat zijn verhalen uit het wilde westen, waar inderdaad de sterkste altijd won en dat was dan ook degene met de witte hoed. Deze persoon echter had, zoals men dat pleegt te zeggen, een goede inborst. Hij schoot wel de kwaden overhoop maar zou nog geen vlieg kwaad doen. Om in termen van de meisjes roman te spreken de sjeik met het witte paard.

Nu daar is in het dagelijks leven geen sprake meer van. Het witte paard wordt in de laatste weken van november en de eerste week van december alleen nog maar bereden door Sinterklaas, en sjeiks wonen allang niet meer in grote tenten in de woestijn, maar in keurige villa’s of paleizen met een uitstekende airconditioning. De sterken van deze tijd hebben over het algemeen een redelijk criminele achtergrond en zijn het prototype van de persoon waar onze ouders ons altijd voor gewaarschuwd hebben. We zijn aanbeland in de tijd van overleven of ondergaan.

Om u als medemens te wapenen tegen deze agressieve wereld en bij de overlevers te laten behoren heb ik een aantal adviezen van deze website op papier geplaatst. Natuurlijk kunt u het via de Shrink site allemaal nog eens rustig nalezen.

Het verkeer:

Als een voetganger de weg dreigt over te steken, zelfs op een zebrapad, trap dan op het gaspedaal en geef een hengst op de toeter, zodat de persoon of plotseling problemen met zijn hart krijgt of gaat rennen voor het leven.

Als fietsers met zijn tweeën naast elkaar fietsen, wijk dan niet uit maar draai uw stuur licht naar rechts en druk ze gewoon van de weg af. Durft er iemand iets van te zeggen, stap dan uit, zorg dat u een stevige knuppel in de hand hebt en vraag of er iets is. Indien de benadeelde persoon, in zijn ogen tenminste, dat beaamt, hef dan de knuppel op en zeg op kalme toon dat de problemen nog wel iets groter kunnen worden.

Bij een voorrangsweg; Als u met uw auto een voorrangsweg nadert met daarop een aankomend voertuig, rijdt dan hard op die auto af. Stopt de ander, rijdt dan door. Stopt t’ie niet, schrikt ‘ie zich in ieder geval rot en zal de volgende keer zeker stoppen.

De wandeling.

Als u met de hond in het park wandelt en u komt een wandelaar tegen, groet deze dan niet maar loop stug door. Kijkt de wandelaar u aan en/ of dreigt hij of zij u te groeten, kijk dan terug met een blik van, heb ik wat van je aan? Beter is nog te snauwen; “wat kijk je nou man”.

Op momenten dat u in de stad loopt gooi dan toffee papiertjes en frites zakjes gerust op de grond. Iedere gemeente heeft een reinigingsdienst en daar betaalt u toch grof voor.

Dat geld ook voor het uitje met de hond, laat uw hond rustig zijn behoefte doen op plaatsen waar het hem of haar uitkomt. Het is voor kinderen en voor ouders een heilzame therapie en goed voor de fijne motoriek om tussen de ribbels van de schoenzolen de rommel uit te peuteren. Bovendien hoe zou u het vinden om van uw geliefde plek verjaagd te worden?

De supermarkt.

Speciaal voor de dames onder ons. Als klanten te lang staan te wachten of in bepaalde schappen te lang naar uw zin zoeken, duw deze personen dan opzij of ondersteboven  en vervolg uw weg. Als men met winkelwagentjes het pad verspert, geeft u uw wagentje een forse duw zodat de andere wagentjes alle andere richtingen opvliegen behalve de goede. Ook het rijden van winkelwagentjes tegen benen, geeft een superieur gevoel.

Ga gerust met uw 20 verschillende artikelen bij de ‘niet meer dan 8 artikelen’ kassa staan. Een minachtende blik naar de protesterende bediende doet wonderen.

De trein/metro

Leg in trein of metro op de zitplaats naast u, ik ga er vanuit dat u een zitplaats heeft ‘genomen’, uw krant of koffer. Indien iemand dreigt naast u plaats te willen nemen, pak dan uit uw overjas een injectiespuit en ga deze aandachtig bestuderen. Bij het in- en uitstappen houdt u de ellebogen naar buiten, zodat haastige personen er in ieder geval een paar fraaie blauwe plekken aan  overhouden.

Het werk/ de arbeidsplaats

Een tip voor de kantoormedewerkers, rijdt de parkeerplaats bij uw kantoor met een rotgang op en af, liefst met gierende banden. Rem net iets voor de auto voor u. Geef als welkom en als afscheid een luide hengst op de claxon en parkeer op twee vakken. Uw auto is een kostbaar voorwerp, dus u mag gerust wat ruimte innemen.

Zodra u het gebouw binnengaat, groet dan vooral niet, of laat een brom horen. Negeren levert het meeste ontzag op. Neem uw koffie in de hand en zorg dat u een duidelijk spoor van druppelende koffie op de grond achterlaat, zodat men zich bewust is van uw aanwezigheid.

De buurt

Dat luide claxonneren geldt natuurlijk ook als u diep in de nacht wegrijdt bij vrienden of kennissen. Roep op straat ook nog even luid tot ziens of doei, zodat een ieder zich gegroet weet, ook diegenen die op dat moment op bed liggen.

Natuurlijk betaalt u reinigingsrecht, dus schudt uw auto asbak gerust leeg op straat.

U ziet het heel wat huiswerk deze keer. U kunt echter, zodra u thuis bent en vrouw- of manlief de pantoffels heeft aangedragen, dit masker laten vallen en genieten van de veilige warmte van uw gezin. Een tip moet ik u nog geven, op de web site staat hij vooraan, ik hoop dus dat u het bovenstaande nog niet uitgevoerd hebt. 

Indien de andere persoon dezelfde cursus op www.Shrink.nl heeft gevolgd en als uiterlijke kenmerken heeft: 1.90 lang, 120 kilo zwaar, ruig behaard, diepliggende ogen en een laag voorhoofd, tatoeages over het hele lichaam en een pittbull aan zijn zijde, volg dan de andere cursus ook van mijn hand. Deze cursus is te vinden op www.vlucht.nl maar hierover volgende keer.

 

 

(dit verhaal is geschreven voor PC- Prive Info nr: 21- augustus 1997)