Theodoor Teut- Het Teut syndroom

Hebben we hebben het er eigenlijk wel eens over gehad, ik denk het niet, maar Theodoor Teut heeft een zoon. Teut is een binnenvetter, dus wijdt bijna nooit uit over z’n privé leven. Kort nadat hij naar Nice was vertrokken om Boris Becker te gaan trainen, kreeg hij kennis aan een mooi Frans meisje genaamd Beatrice.
Na enkele maanden intense verkering besloot het tweetal te trouwen en zoals dat wel vaker gaat, raakten zij in verwachting. Met opzet schrijven we hier zij, aangezien Theodoor na de eerste prille zwangerschapsproblemen als rechtgeaarde hypochonder alle verschijnselen in zijn eigen lichaam mee beleefde. Na negen maanden bevielen zij van een zoon, die ze geheel naar de Hollands Franse stijl de naam gaven Thebe. U raadt het The van Theodoor en Be van Beatrice. Als 2e naam kreeg hij de naam van Ce. Theodoor is namelijk een groot liefhebber van muziek en met name Celine Dion geniet zijn voorkeur. Nu kun je een jongen natuurlijk niet Celine noemen, vandaar de afkorting.
Racket
Nadat Thebe Ce de mooie leeftijd van 6 jaar had bereikt, kwam voor Theodoor een keerpunt. Hij had zichzelf namelijk bij de geboorte van zijn zoon al voorgenomen hem alles te leren wat nodig was om een uitzonderlijk tennis speler te worden. Daarom kreeg Thebe Ce in de wieg al een racket in zijn handen om aan het gevoel te wennen. Dit gaf wel de nodige problemen bij het kindermeisje, want alles wat in de wieg en later in de box lag werd door de jongen met een zwieperd de kamer ingejaagd. Maar wat een voldoening gaf dit voor de familie als Thebe Ce ’s avonds lekker lag te slapen met een tennisbal in zijn handen. Ook een gevoel van veiligheid, want een tennisbal stop je niet zo gauw in je mond en het heeft geen oortjes en oogjes die ervan af gepeuterd kunnen worden zoals bijvoorbeeld bij een beer.
Isostar
Zodra Thebe Ce van de borst af was, want flessenvoeding was natuurlijk uit den boze, werd
t ‘ie gelijk aan de Isostar gezet. Voor een jongen van 5, een crack in de dop, was dit de beste drank vonden zijn ouders. Op zijn zesde verjaardag kreeg hij een heuse bespanning set en drie kilo van de beste snaren. Om het sociale gevoel bij de jongen bij te brengen werd hij eerst in een tennisklasje geplaatst. Samen met 3 andere kinderen kreeg hij les op de tennisvereniging Huizen. Als vader daar groot kon worden, kon zoon het ook, zo redeneerde Theodoor, bovendien was Rene Wittenborg een vriend van hem. Thebe Ce was wel een kop groter dan de andere jongens en had bovendien een paar knuisten als een volwassen man. De eerste bal die Rene aanspeelde werd dan ook met een forse mep teruggeslagen, helaas op de linker oogbol van de trainer. De arme Rene heeft gelukkig het werk na 2 weken kunnen hervatten. In de tussentijd gaf Teut zelf maar training. Echte sportlui hebben een floers voor de ogen als ze een wedstrijd spelen, dus werd de zoon getraind in de vaktaal: “haat je tegenstander, toon geen medelijden, sla recht op het lichaam, trek je niets aan van blessures, intimideer met je ogen en je lichaamstaal en slaak af en toe een forse vloek”. Dat had Thebe Ce zich goed in de oren geknoopt. Hij stond als een echte pro te trainen, vloekte, zuchtte en wierp zich voor elke bal die over het net kwam, helaas voor zijn tennispartner en voor de tennissers op de naburige banen. Die komt er wel, zeiden de mensen aan de kant van de baan als ze hem zo zagen oefenen. Die zal nooit vrienden maken, zeiden de medespelers in het veld.
Jeugdcompetitie
Na een jaar kon Thebe Ce al deelnemen aan de jeugdcompetitie en na 2 jaar werd hij clubkampioen voor de jeugd. Hij ging van C naar B, kreeg nog steeds les van Rene en van zijn vader, maar hij vond geen tegenstanders en geen vrienden meer op de vereniging. Gelukkig kwamen er allerlei hoge mensen van andere verenigingen – vaak bestuursleden en/ of trainers -, op hem af, probeerden hem over te halen bij hun te komen spelen, in ruil voor gratis abonnement, gratis trainingspakken, gratis rackets en gratis consumpties. Ja, ze boden hem zelfs een gratis vriendin aan, dat had nog heel wat voeten in de aarde, want het arme kind -de dochter van de voorzitter – werd op straffe van zakgeld onthouding gedwongen hier aan deel te nemen. Dat was natuurlijk spekkie voor zijn bekkie, zoals een mooi Frans spreekwoord luidt. Thebe Ce verhuisde naar een andere vereniging, met net van die cracks als hij, die net zulke ouders hadden als hij. Dat werden zijn nieuwe vrienden.
Thebe Ce had het goed voor elkaar, die zou nog wel eens van zich laten horen.

www.shrink.nl

Enig idee hoeveel personen dringend psychiatrische hulp nodig hebben? Enig idee hoeveel mensen de weg kwijt zijn? Ik weet het niet en eigenlijk wil ik het niet weten ook. Maar aangezien ik redelijk sociaal ben ingesteld heb ik een home-page opgezet onder de mooie titel www.Shrink.nl waarin gratis tips en trucs aan diegenen worden gegeven, die het zo hard nodig hebben.

Old Shatterhand
Kijk eens om u heen, ziet u nog wel eens mensen lachen? Ja, als ze een borrel te veel op hebben, maar over het algemeen is het toch ikke, ikke, ikke en de ander kan me wat.
Het recht van de sterkste lijkt te gaan gelden. Vroeger genoot ik van boeken als Arendsoog en Old Shatterhand, voor de dames onder u, dat zijn verhalen uit het wilde westen, waar inderdaad de sterkste altijd won en dat was dan ook degene met de witte hoed. Deze persoon echter had, zoals men dat pleegt te zeggen, een goede inborst. Hij schoot wel de kwaden overhoop maar zou nog geen vlieg kwaad doen. Om in termen van de meisjes roman te spreken de sjeik met het witte paard.
Nu daar is in het dagelijks leven geen sprake meer van. Het witte paard wordt in de laatste weken van november en de eerste week van december alleen nog maar bereden door Sinterklaas, en sjeiks wonen allang niet meer in grote tenten in de woestijn, maar in keurige villa’s of paleizen met een uitstekende airconditioning. De sterken van deze tijd hebben over het algemeen een redelijk criminele achtergrond en zijn het prototype van de persoon waar onze ouders ons altijd voor gewaarschuwd hebben. We zijn aanbeland in de tijd van overleven of ondergaan.

Om u als medemens te wapenen tegen deze agressieve wereld en bij de overlevers te laten behoren heb ik een aantal adviezen van deze website op papier geplaatst. Natuurlijk kunt u het via de Shrink site allemaal nog eens rustig nalezen.

Het verkeer:
Als een voetganger de weg dreigt over te steken, zelfs op een zebrapad, trap dan op het gaspedaal en geef een hengst op de toeter, zodat de persoon of plotseling problemen met zijn hart krijgt of gaat rennen voor het leven.
Als fietsers met zijn tweeën naast elkaar fietsen, wijk dan niet uit maar draai uw stuur licht naar rechts en druk ze gewoon van de weg af. Durft er iemand iets van te zeggen, stap dan uit, zorg dat u een stevige knuppel in de hand hebt en vraag of er iets is. Indien de benadeelde persoon, in zijn ogen tenminste, dat beaamt, hef dan de knuppel op en zeg op kalme toon dat de problemen nog wel iets groter kunnen worden.
Bij een voorrangsweg; Als u met uw auto een voorrangsweg nadert met daarop een aankomend voertuig, rijdt dan hard op die auto af. Stopt de ander, rijdt dan door. Stopt t’ie niet, schrikt ‘ie zich in ieder geval rot en zal de volgende keer zeker stoppen.

De wandeling.
Als u met de hond in het park wandelt en u komt een wandelaar tegen, groet deze dan niet maar loop stug door. Kijkt de wandelaar u aan en/ of dreigt hij of zij u te groeten, kijk dan terug met een blik van, heb ik wat van je aan? Beter is nog te snauwen; “wat kijk je nou man”.
Op momenten dat u in de stad loopt gooi dan toffee papiertjes en frites zakjes gerust op de grond. Iedere gemeente heeft een reinigingsdienst en daar betaalt u toch grof voor.
Dat geld ook voor het uitje met de hond, laat uw hond rustig zijn behoefte doen op plaatsen waar het hem of haar uitkomt. Het is voor kinderen en voor ouders een heilzame therapie en goed voor de fijne motoriek om tussen de ribbels van de schoenzolen de rommel uit te peuteren. Bovendien hoe zou u het vinden om van uw geliefde plek verjaagd te worden?

De supermarkt.
Speciaal voor de dames onder ons. Als klanten te lang staan te wachten of in bepaalde schappen te lang naar uw zin zoeken, duw deze personen dan opzij of ondersteboven  en vervolg uw weg. Als men met winkelwagentjes het pad verspert, geeft u uw wagentje een forse duw zodat de andere wagentjes alle andere richtingen opvliegen behalve de goede. Ook het rijden van winkelwagentjes tegen benen, geeft een superieur gevoel.
Ga gerust met uw 20 verschillende artikelen bij de ‘niet meer dan 8 artikelen’ kassa staan. Een minachtende blik naar de protesterende bediende doet wonderen.

De trein/metro
Leg in trein of metro op de zitplaats naast u, ik ga er vanuit dat u een zitplaats heeft ‘genomen’, uw krant of koffer. Indien iemand dreigt naast u plaats te willen nemen, pak dan uit uw overjas een injectiespuit en ga deze aandachtig bestuderen. Bij het in- en uitstappen houdt u de ellebogen naar buiten, zodat haastige personen er in ieder geval een paar fraaie blauwe plekken aan  overhouden.

Het werk/ de arbeidsplaats
Een tip voor de kantoormedewerkers, rijdt de parkeerplaats bij uw kantoor met een rotgang op en af, liefst met gierende banden. Rem net iets voor de auto voor u. Geef als welkom en als afscheid een luide hengst op de claxon en parkeer op twee vakken. Uw auto is een kostbaar voorwerp, dus u mag gerust wat ruimte innemen.
Zodra u het gebouw binnengaat, groet dan vooral niet, of laat een brom horen. Negeren levert het meeste ontzag op. Neem uw koffie in de hand en zorg dat u een duidelijk spoor van druppelende koffie op de grond achterlaat, zodat men zich bewust is van uw aanwezigheid.

De buurt
Dat luide claxonneren geldt natuurlijk ook als u diep in de nacht wegrijdt bij vrienden of kennissen. Roep op straat ook nog even luid tot ziens of doei, zodat een ieder zich gegroet weet, ook diegenen die op dat moment op bed liggen.
Natuurlijk betaalt u reinigingsrecht, dus schudt uw auto asbak gerust leeg op straat.

U ziet het heel wat huiswerk deze keer. U kunt echter, zodra u thuis bent en vrouw- of manlief de pantoffels heeft aangedragen, dit masker laten vallen en genieten van de veilige warmte van uw gezin. Een tip moet ik u nog geven, op de web site staat hij vooraan, ik hoop dus dat u het bovenstaande nog niet uitgevoerd hebt. 

Indien de andere persoon dezelfde cursus op www.Shrink.nl heeft gevolgd en als uiterlijke kenmerken heeft: 1.90 lang, 120 kilo zwaar, ruig behaard, diepliggende ogen en een laag voorhoofd, tatoeages over het hele lichaam en een pittbull aan zijn zijde, volg dan de andere cursus ook van mijn hand. Deze cursus is te vinden op www.vlucht.nl maar hierover volgende keer.
 

 

(dit verhaal is geschreven voor PC- Prive Info nr: 21- augustus 1997)

Virtual of reality - De geneugten van het web

Eens in de zoveel maanden ga ik een avondje stappen in mijn geboortedorp. Vaak ontmoet ik dan wat oude klasgenoten waarmee ik dan weer heerlijk oude tijden ga ophalen. Helaas kom ik soms ook personen tegen waar ik niet al te beste herinneringen aan heb en dus probeer te omzeilen.

Bart
Zo ook een week of twee geleden. Ik stond met Barbara van Veen, nog steeds een heerlijke vrouw, aan de bar toen Bart op me af kwam. Bart, 1.90 meter lang 120 kilo zwaar en de lucht van een nest jonge katten om zich heen. Een zoon van gescheiden ouders, altijd in om een ander onderuit te halen en om de leraren te pesten. Door zijn gewelddadige houding vroegtij­dig van school gestuurd. Vijfentwintig jaar niet gezien, maar wel redelijk zijn ‘loopbaan’ gevolgd. Vele arrestaties wegens openbare dronkenschap, geweldpleging, roof- en zedendelic­ten.
U kunt zich indenken dat ik niet echt blij was hem te zien, maar ja wat doe je. Hoi Bart, hoe gaat het ermee leek mij de beste oplossing. Na een vriendelijke klop op mijn schouder, tenminste ik neem aan dat t’ie vriendelijk bedoeld was, het leek meer op een poging tot doodslag, begon Bart te vertellen dat hij ‘bevrijdt’ was. Na enige jaren in de gevangenis te hebben gezeten, getrouwd en gescheiden te zijn, zijn kinderen mishandeld te hebben en zichzelf bijna voor de trein te hebben gegooid, had hij een oplossing gevonden. Hij was sinds enige tijd in het bezit van een Multi Media Personal Computer en erg bevangen door Virtual Reality. (Voor degenen die niet weten wat dat is, via een speciale bril en geluidsapparatuur een denkbeeldige wereld binnengaan en alles life meemaken).

Computer
“Hij had altijd van die rare nijgingen, zo vertelde hij. Het ging dan troebel worden in zijn hoofd en hij wist niet goed meer wat hij deed. Zijn psychiater, toegewezen door het Pieter Baan centrum, had hem aangeraden een computer aan te schaffen. Dan kon hij zijn gedachten een verzetten”. Dat was geen kunst voor Bart, een kraak was gauw gezet en met de nieuwste programmatuur en software in zijn bestelbusje, -waarin hij rondreed zonder rijbewijs, verze­kering of belasting - ging hij naar huis.
Het eerste wat hij deed was foto’s van zijn familie scannen. Hij liet ze via de maker van een softwareprogramma verwerken in een fighter programma en kon ze, zodra hij behoefte daartoe voelde, helemaal in elkaar slaan. Het virtuele bloed droop van het beeldscherm af. Daarna kreeg hij een programma in handen waar hij als chauffeur van een bus, andere wegge­bruikers moest ontwijken. Hij raakte ze allemaal en de ledematen spatten alle kanten op. Toen vond hij op het World Wide Web een site waar allerlei dames ter beschikking stonden en  bracht daar vele uren op door. Af en toe begaf hij zich onder de supporters van een club, dan zocht hij virtuele andere supporters op en ging eens flink. Hij bezocht een virtuele disco en schoot een paar mensen overhoop. Hij overviel virtuele villa’s en vermoordde en beroofde de bewoners. Het leven was heerlijk, dankzij de PC. Als hij het echt niet meer zag zitten sprong hij van een virtueel perron voor een virtuele rijdende sneltrein.

Geur van spanning
Barbara en ik keken hem met grote ogen aan. “Jij bent op je PC met al dat soort zaken bezig “; vroeg ik hem. “Ja, vind je het niet geweldig, nu hoef ik tenminste de straat niet meer op,” antwoordde Bart. “Een ding;” zei hij, “mis ik wel, dat is de geur van spanning, van angst. Daar heeft de PC nog geen antwoord op.”
Ik vroeg hem een redelijk benepen stem wat zijn psychiater daar van vond en wat hij daar dan aan deed..

“Och: zei Bart, “ik heb nu een virtuele psychiater, die volledig ingesteld is op mijn behoeften, als het advies me niet bevalt, vermoord ik hem en anders mag hij blijven. En om de geur weer op te snuiven, ga ik af en toe gewapend met bril en oorwarmers de straat op en leef me nog eens uit in de realiteit.”

(dit verhaal is geschreven voor PC- Prive Info nr: 20 (15 maart 1997)

Computer Stress

Computer Stress
Wat een opwinding. Hele dagen ben ik in de weer om ruimte in mijn huis te scheppen. Mijn vrouw en kinderen heb ik gezegd hun  overbodige spullen op de rommelmarkt te verkopen en de hond heeft haar voorraad botten moeten begraven. Wat is er aan de hand? 
Er komt een nieuwe computer!

Probleem 1
Dat betekent een complete reorganisatie. En stelt mij voor een aantal grote problemen zoals:
1.      Wat doe ik met de oude computer
2.      Wat doe ik met de software op die oude computer
3.      Wat doe ik met de soundblaster in die oude computer
4.      Wat doe ik met de fax -modemkaart in mijn oude computer
5.      Wat doe ik met alle software op mijn 5 1/4 inch diskettes
6.      Wat doe ik daarna met alle oude 5 1/4 inch diskettes
7.      Wat doe ik met de oude printer

Probleem 2
Als ik al die vragen beantwoord heb, dient zich een volgend probleem aan namelijk:
a.     Waar zal ik de nieuwe computer zetten
b.     Hoe voorkom ik dat mijn vrouw en kinderen dagelijks uren zitten te internetten of te faxen, voor de hond heb ik, ondanks het feit dat ik denk dat ze zeer verstandig is,  niet zo’n angst.
c.     Zal ik weer, net zoals in 1989 toen de eerste computer in huis kwam, tot diep in de nacht gebogen zitten achter het scherm, daarbij vrouw, kinderen en hond sterk verwaarlozend.
d.     Zal ik wel om kunnen gaan met Internet
e.      Zal de verplichte opleiding niet te zwaar zijn
f.     Zullen de maandelijkse lasten niet te hoog zijn

U ziet het valt allemaal niet mee.

Antwoorden 1
Natuurlijk zijn er antwoorden op al deze vragen
ad. 1.   De oude computer kan ik tegen een minimaal bedrag verkopen
ad.2.    De software op de oude computer kan ik naar diskettes kopiëren
ad.3     De soundblaster kan ik misschien wel in de nieuwe PC bouwen
ad.4.    De fax -modemkaart is overbodig geworden en moet ik verkopen
ad.5     Alle software, tenminste die ik denk nodig te hebben naar 3 ½  inch diskettes kopiëren
ad.6     Leegmaken en weggooien, weggeven heeft dunkt me, geen zin.
Ad.7    Bewaren om bijvoorbeeld etiketten of zaken te drukken waarbij de afdruk kwaliteit een ondergeschikte rol speelt.

Antwoorden 2
ad a.    Als ik de computer beneden zet, zitten mijn kinderen er mee te spelen, en zet ik hem boven dan wil
            mijn vrouw er mee spelen.   
ad b.    Misschien kan ik de computer beveiligen met een wachtwoord
ad c.    Die kans zit er dik in, maar misschien krijgen mijn vrouw en kinderen de smaak wel te pakken en wordt ik sterk verwaarloosd.
ad d.    Misschien moet ik wel een cursus gaan volgen
ad e.    Misschien wel, misschien niet
ad f.     Misschien wel, misschien niet

Vragen 3
Daarbij komen natuurlijk weer andere vragen naar boven namelijk:
ad ad.1.  Wat voor bedrag moet ik voor die oude computer vragen
ad ad.2.  Kopiëren betekent een hele hoop tijd en die heb ik niet
ad ad.3.  Heb ik de gebruiksaanwijzing nog wel
ad ad.4.  Wat moet ik voor zo’ n kaart vragen
ad ad.5.  Wat wil ik nog gebruiken en hoeveel tijd ben ik wel niet bezig om te kopiëren en ik heb dus geen
              tijd
ad ad.6.  leegmaken kost ook weer tijd en vallen deze diskettes nu onder gewoon afval of chemisch afval.
ad ad.7.  Waar laat ik in godsnaam een tweede printer

Antwoorden 3
ad.ad.a.  Misschien moet ik mijn oude computer wel houden
ad ad.b.  Dan moet ik het wel ergens opschrijven, en mijn vrouw komt overal achter
ad ad.c.  Altijd weer die twijfel
ad ad.d.  Daar heb ik natuurlijk weer geen tijd voor
ad ad.e.  Altijd weer die twijfel
ad ad f.  Altijd weer die twijfel.

Zie ik het nog wel
Al deze vragen en al deze antwoorden roepen weer nieuwe vragen en nieuwe antwoorden op
maar het komt er in het kort op neer:
  • Ik verkoop mijn oude computer niet en misschien dat ik de nieuwe ook maar niet aanschaf.
  • Ik koop de nieuwe computer wel en bewaar de oude.
  • Ik bewaar alle oude diskettes
  • Ik moet zorgen dat ik over wat meer tijd kan beschikken
  • Ik ga uitkijken naar een groter huis
  • Ik ga apart wonen en laat de oude computer bij mijn vrouw en kinderen en geef ze geen
  • sleutel van mijn nieuwe huis.
  • Ik ga langzaam maar zeker overspannen worden en vraag een intakegesprek aan bij de
  • psychiater.
(dit verhaal is geschreven voor PC- Prive Info nr: 18 - 1996)


Kruiwagentje

Kruiwagentje

Enigszins voorbereid was ik wel, maar toch was mijn dag gemaakt toen ik ´s morgens op de deurmat een brief vond van de zakenclub. Deze club, in het Engels wel eens omschreven als businessclub, heeft als leden alleen gegoede burgers, rijk geworden door volstrekt legitieme handel.

Ik had er met de notaris van het dorp wel eens over gesproken, of hoe de ballotage dan in het werk ging en wat het minimum inkomen moest zijn om lid te worden. Toen ik de volgende ochtend bij de personeelschef voor het bureau stond om een flinke opslag los te krijgen keek hij mij meewarig aan. "Dit soort clubs is voor u en mij niet weggelegd"; zei hij mij, en ik kon af door de zijdeur.

Tandarts

Een paar dagen later lag ik bij de tandarts in de stoel. De goede man werkt zeer hard, heeft naast zijn 4‑ daagse praktijk in het dorp nog een dag praktijk in een ander dorp. Moet twee huizen onderhouden, heeft een paar paarden en moet daarnaast zijn drie auto´s nog wekelijks een wasbeurt geven. Ik zou niet graag in zijn schoenen staan.

Terwijl hij drukdoende was mijn gebit te reguleren, vertelde ik hem over de nieuwe computer die weldra mijn leven zou verrijken. De mogelijkheden om verenigingsbladen te maken, de financiën te beheren, mail- merges te maken etc. Verrast keek hij mij over zijn monddoekje aan, en sprak: "bent u lid van de club"? Ik vroeg hem of hij misschien de zakenclub bedoelde, want ja, het salaris van een tandarts was misschien ook niet toereikend om lid te mogen worden.

Welnu, waarschijnlijk toch wel, want deze goede man beheerde de financiën van deze club en was dus bestuurslid. Enigszins bedremmeld zei ik hem dat mijn salaris nét niet toereikend was, maar dat ik het allemaal eens met de personeelschef besproken had.

"Geen zorgen, dat komt allemaal wel goed"; zei mijn tandarts, " want waar zijn kruiwagens voor". Daar hoefde ik niet lang over na te denken en ik antwoordde meteen dat ik er wel eens een leende van de buurman, want zand kruien zonder kruiwagen vergt enorm veel tijd.

"Ik zal met mijn confrères eens over u praten"; zei hij bij het weggaan tegen mij, "U hoort van ons". Ik legde wat geld op tafel, want de tandarts hield van contant afrekenen. Ik kreeg geen bonnetje want dat was goedkoper, mij een zorg.

Daar lag dus de brief, of ik mij dinsdagavond a.s. om 19.00 uur sharp wilde melden in de "Blauwe Club" in de dorpsstraat alhier. Ik riep vrouw, kinderen en hond en vertelde hen het goede nieuws. Apetrots waren ze, en ik ging meteen naar de buurman met de kruiwagen om hem het goed nieuws te vertellen. "Zo zie je maar"; zei hij, "Je moet nooit een oude kruiwagen wegdoen". Dat moest ik wel beamen.

Ballast

Dinsdagavond, in mijn beste pak gestoken, een gleufhoed op het hoofd en van tevoren even naar de kapper geweest, stond ik voor de deur van de "Blauwe Club". Een man, die volgens mij generaal was, zo´n mooi uniform had hij aan en anders mocht hij natuurlijk geen lid zijn, deed de deur open. "U bent?"; vroeg hij, waarop ik mijn naam zei en de brief toonde. In een grote zaal achter een enorme tafel zaten 6 personen op mij te wachten, het bestuur. Ik herken­de de tandarts, de dokter, de dierenarts, de aannemer, de notaris en de bankdirecteur.

"Wat is uw ballast"; vroeg de dokter. Leuk die belangstelling, ik was drie weken geleden bij hem geweest, moest op de weegschaal plaatsnemen, kreeg wat adviezen mee en had contant afgerekend. Want de dokter stelde prijs op cash geld. Dat was meer te vertrouwen dan de bank, bovendien kreeg ik korting, alleen kreeg ik geen bonnetje mee'. 

Ik vertelde hem dat ik na het bezoek aan hem, drie weken geleden, er al in geslaagd was om drie kilo's kwijt te raken, nu nog 5 kilo´s te zwaar was en 85 kilo woog, maar dat zijn adviezen goed geholpen hadden.

Alle personen achter de tafel begonnen druk te praten met elkaar, waarschijnlijk waren zij ook te zwaar en wilden van mij weten hoe ik erin slaagde om af te vallen.

CV

"Heeft u uw CV bij u"; vroeg mij de aannemer. Daar moest ik toch wel even om lachen, deze man moest toch weten dat hij twee jaar geleden bij mij een cv had aangelegd, ik had hem zelfs nog contant betaald. Dat was goedkoper had hij gezegd, maar dan kreeg ik geen bon­netje, mij een zorg. "Hij doet het nog steeds goed"; antwoordde ik dan ook. Weer begonnen de heren druk te praten.

"Wat is uw achtergrond"; vroeg de dierenarts. Goed dat ik zo snel van begrip ben, want deze persoon wist precies waar ik vandaan kwam, hij had zelfs bij ons in de schuur de kalveren gehaald en de koeien onderzocht. En mijn vader betaalde hem dan altijd contant, want dat was goed­koper alleen kreeg hij geen bonnetje, hem een zorg. "Ik ben er een van Krelis de Rampselaar en met vader gaat het goed, dank u".

"Wat is uw vermogen"; vroeg de directeur van de bank. Ook daar wist ik natuurlijk een antwoord op. Vijf weken geleden was ik nog bij hem geweest, omdat ik een erfenis van een oom had ontvangen, die ik veilig bij de bank onder wilde brengen. Alleen kreeg ik wel een kwitantie, maar werd het geld niet op een rekening geplaatst. Hij zou het veilig voor mij beleggen, dan hoefde mijn naam niet te worden vermeld en kreeg ik een hogere rente, mij een zorg. "Ik heb de kwitantie nog liggen, maakt u zich maar geen zorgen"; antwoordde ik.

Het bestuur, sprak bij monde van de voorzitter de notaris mij toe, en zei: "Wij denken dat u toch niet goed in deze club thuishoort". Waarop ik beleefd antwoordde: "Ik denk het wel, van alle praktijken in de afgelopen jaren, alle contante betalingen, alle verrichtingen zonder nota heb ik wat bewijzen achter de hand gehouden. Ook van u notaris, waar ik met bemiddeling van u met een boel contant geld de aankoop van mijn huis gefinancierd heb".

Even werd er door de heren druk overlegd, ze stonden op en kwamen vanachter de tafel naar mij toe en heten mij hartelijk welkom bij de club.

Met een knipoog naar de tandarts zei ik;" Waar kruiwagens al niet goed voor zijn, mijn buurman zei het al".

Elke maand ligt er nu een mooi Clubblad op tafel en de mailings worden door mij verzorgd. De financiën blijven echter in handen van de tandarts, mij een zorg.

Ron.A. Mazer

(dit verhaal is gepubliceerd in PC- Info nr: 19 -1996)


Sinterklaas, Kerstman en Paashaas, feesten vol uitbuiting

De gemoederen in Nederland lopen hoog op. Normaal gebeurt dat tijdens hete zomers, wanneer de hersens overmatig verwarmd zijn en alcohol d...