Theodoor Teut- de laatste loodjes

Iedereen heeft er wel eens van gehoord “de laatste loodjes wegen het zwaarst”.

Zo ook voor Theodoor Teut, enigszins op leeftijd en op gewicht gekomen, en overgehaald mee te doen met de “gezellige oktober zondagmiddag mannen en vrouwen competitie”.

Hoe begon het?

Het begon allemaal niet zo goed, er moest al om 11. 30 uur verzameld worden. Wie bedenkt er in godsnaam zo’n vroege tijd op de luie zondag?

Dat betekent volgens het schema van Teut de avond ervoor niet drinken, vroeg naar bed gaan, om 09.00 uur opstaan, de spieren rekken, de hierdoor ontstane transpiratiedruppels wegspoelen onder de douche, ontbijten – vroeg, want anders speel je met een volle maag en het brood belegt met rauw vlees – om de nodige agressie op te doen, korset aansnoeren – met een dikke buik zie je er niet uit en imponeer je je tegenstander niet, tenniskleding aantrekken – want na een jaar niet getennist te hebben, moet dat weer gaan aanvoelen als een tweede huid, een petje zoeken –moet bij de tenniskleding passen en moet bescherming tegen de regen/de zon geven (doorhalen wat verlangd wordt) , tennisrackets uit het vet halen –en een uur in de hand laten gewennen om geen afstotingsverschijnselen te krijgen, de schoenen laten luchten – het vocht van het vorige jaar is intussen schimmel geworden en met groene schoenen is het niet toegestaan te spelen, de diverse knie –pols –kuit – elleboog  – en voet-braces uit de EHBO kist halen, en als laatste een uurtje Yoga doen – om door een ontspannen houding de tegenstander in de waan te laten dat het je allemaal niet kan schelen als je verliest. U ziet het vergt de nodige voorbereiding.

Klokslag 11. 30 uur meldde Teut zich bij de wedstrijdcommissaris Ans. Veel, let wel veel van de mede/tegenspelers waren aanwezig, dus niet allemaal. Onbegrijpelijk, bij zo’n belangrijke competitie. Het bleek dat de afwezigen wel laat naar bed waren gegaan en de eventueel aanwezige kater eerst moesten verwerken. Dit was trouwens standaard voor deze competitie. Enfin om 12.00 uur was een ieder er. Toen bleek dat er nog een ouder/jeugd spel aan de gang was. De ouders transpireerden zich kwijt terwijl de jeugd pas aan het inslaan was. Nadat er gedreigd was met onmiddellijke schorsing verdwenen ze vloekend en tierend van de banen en kon het spel beginnen. Het viel tegen. De regen gooide roet/ nattigheid in het eten en we waren gedwongen het spel -na 1 ½ uur in dit noodweer te moeten doorspelen – af te breken. Het gravel van de banen was uitgelopen en lag overal behalve op de banen. Doorweekt mochten we in het clubhuis de spieren en zweepslagen wat rust geven. Ondertussen werden de groepjes gevormd, mannen bij mannen – behalve als er een mooie vrijgezelle vrouw bij was en vrouwen bij vrouwen – behalve als er een aantrekkelijke, vrijgezelle, rijke man bij was. Teut, opgevoed in eenvoud en monogamie kon zijn ogen en oren niet geloven. Dit was werkelijk Sodom en Gomorra. Toen eenieder om ongeveer 1 uur ’s nachts de tennisvereniging verliet en Teut zijn bedje opzocht duurde het uren voor hij de slaap kon vatten en speelden er allerlei onduidelijke gedachten door zijn hoofd. Nog 3 zondagen moesten er volgen, zouden die ook zo verlopen? Ja dus.

De laatste zondag

Het weer was anders, windkracht 10 maar de regen kreeg geen kans net zo min als om een goede bal te slaan. De commissaris had beslist om op 11.00 uur te beginnen om de gemiste wedstrijden nog in te halen. Onzalig idee, maar ja wie is Teut om daar tegen in te gaan. Ans staat namelijk haar mannetje/vrouwtje, bovendien heb je Jan ook nog. Scheel van vermoeidheid en scheef van de spierpijn verliet Theodoor om 17.00 uur het strijdperk. Gevochten als een leeuw maar ten onder gegaan als een onderzeeboot/ Titanic. Gelukkig stonden de hapjes en de warme ossenstaartsoep al klaar. Een van de leden had nog gebeld naar een plaatselijke koek – en zopie tent of t’ie beschikbaar was voor deze middag. Maar ja, zondag hè. Na een hoop rekenwerk, waarbij de captains van de teams eerst aan de leugendetector gingen om te horen of de uitslagen wel eerlijk waren vermeld, werden de prijswinnaars bekend. Gelukkig viel Teut met zijn team in de prijzen, tenminste hij werd aangehaald. Een zekere Cor H., bekend om zijn trouwe hondenblik en grote snor, bleek de meeste steekpenningen te hebben neergelegd en was de winnaar. In de wandelgangen bleek ook dat hij een speciaal team om zich heen had kunnen formeren. Net als alle overige teams was ook Teut gedwongen met allerlei middelmatige personen te spelen. Leuk was wel dat er bij de prijzen gekeken werd naar het geslacht. De vrouwen kregen een bloemetje en de heren een fles wijn. Dit terwijl de meeste vrouwen aanwezig hem wel lusten. De vrouwen mochten ook de soep en het brood – met kruidenboter – verspreiden onder de aanwezigen. Een bos bloemen was er over en die ging naar een bepaalde vrouw, namelijk Gerrie B. die zich ondanks haar ziekte uit bed had gesleept om aan dit evenement deel te kunnen nemen. Die vrouw heeft pas karakter, bedacht Teut.

Ook wedstrijdcommissaris Ans kreeg een bloemetje voor de door haar gevoerde regie en organisatie. Man Jan had het nakijken en moest voor straf de bar opruimen.

Gelukkig was het de laatste keer, maar je leert je leden wel kennen. Nadat er afspraken waren gemaakt over saunabezoek – mixed – en over allerhande cijfermateriaal ging een ieder “beschonken” zijns/ haars weegs.

Ans goed gedaan en Teut doet volgend jaar beslist weer mee!

(In dit verhaal is de waarheid enigszins geweld aangedaan, het korreltje zout kunt u vinden in uw of mijn keuken).

 

Theodoor Teut- en Jan Bolkestein

Theodoor was nu al een seizoen lid van de tennisvereniging en had steeds vol bewondering gekeken naar de heer Bolkenstein, de groundsman. Die man had echt liefde voor zijn werk. Nu ja, bedacht hij, dat zou ik ook hebben als ik eigenaar van zo’n mooi tennispark was.  Niet alleen was hij ’s mor­gens de eerste om het clubhuis te openen, ook ’s avonds en in de weekenden was de heer Bolkenstein nog op de club te vinden. Hij zorgde altijd voor de eerste koffie, zodat de vroege bardienst eerst goed wakker kon worden maar zorgde er ook persoonlijk voor dat de avondbardienst meteen aan het werk kon. Ik zou wel eens een dagje mee willen lopen, dacht Theodoor. Dan kan ik later als ik veel geld gespaard heb, misschien ook wel een tennis­parkje kopen.

Koning te rijk
 Zo gevraagd, zo gedaan. De heer Bolkenstein had daar helemaal geen bezwaar tegen en zei Theodoor zich de volgende dag te melden om 8.00 uur precies. Theodoor was de koning te rijk. Hij had een schitterende droom, hij liep met een pet in de vorm van een kroon over een heel groot tennis­park. Achter hem liepen wel tientallen jonge vrouwen die hem vroegen om zijn gade te mogen worden. Maar hij zei alleen; “Diegene die deze tennisschoen past, is de toekomstige mevrouw Teut”. Gillend storten de vrouwen zich op de tennisschoen om hem te passen en ….. toen werd hij wakker. De rest van de nacht deed hij van spanning geen oog dicht. Hij had ’s avonds zijn ouders gebeld en die deelden zijn enthousi­asme. En broer Hendrik, de autori­teit op tennis­gebied, zei hem: “Dit is je kans, broertje, grijp hem met beide han­den”. Zijn broer placht zich altijd erg zakelijk uit te druk­ken. Hendrik had dan ook voordat hij werkeloos werd, jaren op de markt gestaan met borstels en kammen, zodat t’ie heel goed wist waar Abraham de ketchup haalde. Theodoor zag de heer Bolkenstein altijd met een petje op lopen en dacht eraan dat hij op zolder ook een baseballpet had liggen met daarop de woorden DOG. Eens gekregen van een meisje die hij jarenlang tevergeefs achterna was gelopen. Ze had Theodoor verteld dat DOG een hele beroemde Amerikaanse foot­balclub was, dus hij was er wat trots op.

De volgende dag.

Het was zeven uur en Theodoor werd met een heel blij gevoel wakker. Gewassen, tanden gepoetst en gegeten, daarna zijn speciale groundsmanpak aangetrokken. Eerst nog een paar witte boterhammetjes met boter en kaas ingepakt en op naar de club. De heer Bolkenstein stond al te wachten. Eerst maar eens het clubhuis openen en de koffiepot aanzetten. Daarna de stof­zuiger gepakt en de hele ruimte schoongemaakt. Zo nu eerst een bakje koffie. Daarna de banen controleren. Af en toe een heuveltje gravel plattrappen, de lijnen aanstampen en de netten controleren. Daarna naar de werkplaats en de kleine tractor gehaald. “Ga maar achterin zitten, zei de heer B. nu dat liet Theodoor zich geen twee keer zeggen en nam midden in een hoop gravel plaats. Jammer, dat er nog geen spelers waren om deze eigenaar en zijn vriend, want zo voelde Theodoor zich toch wel, door het park te zien rijden. Er waren wat kuilen in baan 3 en die moesten opgevuld worden en platgewalst. Ondertussen was het negen uur geworden en tijd om de poort te openen om de bardienst door te laten.

“Even wegwijs maken met de kassa, de afwasautomaat en de koffieautomaat”: zei de heer B. “en dan gaan we weer verder”. Eerst maar eens de tuin wat aanharken, daarna het gras maaien en de prullenbakken legen. Daar kwam toch heel wat bij kijken, bedacht Theodoor zich.

Afscheid

Het was 11.00 uur geworden en het was tijd voor een boterham en een kop koffie. Toen ze zo vertrouwelijk naast elkaar aan de bar zaten, vertelde de heer Bolken­stein dat hij de club ging verlaten. Daar ging me een schok door Theodoor heen. Bent u ziek of failliet meneer Bolken­stein. “Noem mij maar Jan”: zei de aangesprokene, “neen, ik ben niet ziek, ik ga alleen mijn positie verbeteren”. Nu wat dat precies inhield wist Theodoor niet, maar het klonk wel indrukwekkend. “Wordt het park dan verkocht?”: vroeg hij. “Nee hoor er komt alleen een ander in mijn plaats”. Goh, dat was toch een domper op de vreugde van dit dagje. “Ik denk”: zei Theodoor, “dat het heel moeilijk zal zijn om zo’n goede groun­dsman te vervangen”. “Er wordt door u zoveel werk verricht en u bent ook altijd zo vriendelijk, vooral tegen de jeugd”. Jan stond op van zijn barkruk en zei geëmotioneerd; “we moesten maar weer eens verder gaan”. Het hele verdere werkschema werd afgedraaid. Banen sproeien, klusjes verrichten, ballen verkopen, machines schoonmaken en invetten, clubleden met verkeerd schoeisel of kleding even van de baan halen. “Ja, w
ant dat is door het bestuur aan mij gedelegeerd”: zei Jan B. Om half vijf hing Theodoor’s tong op zijn schoenen en liepen ze getwee naar de bar. Zo een pilsje, dan voel je je weer mens. Om zes uur was het tijd om naar huis te gaan. Theodoor had een vermoeide, doch geweldige dag gehad.

“Ik zal je missen Jan Bolkenstein”; zei hij zacht bij het afscheid.

Theodoor Teut- gaat de bar runnen

Bardiensten behoren tot het verleden

Uit zeer betrouwbare bron ontvingen wij het bericht dat Theo­door Teut, de ex-hulp van ‘biertje’ Jan ‘sproeien’ Bolken­stijn, de exploitatie gaat overnemen van het clubhuis van onze ten­nisvereniging Huizen. Niet alleen het clubhuis zal onderha­vig zijn aan allerlei veranderingen ook de bar zal op profes­sione­le wijze gerund worden.

Theodoor Teut is na jaren lang de persoonlijke trainer van Boris Becker te zijn geweest, het mondaine leventje in Nice beu en heeft besloten terug te keren naar zijn grote liefde ‘Tennisvereniging Huizen’.

Waarom privatisering?

Allereerst natuurlijk omdat in deze tijd privatisering nu eenmaal een must is, het rijk, de provincie en de overheid doen het, dus onze tennisvereniging kan daarbij niet achter­blijven. Ten tweede is het bestuur, en in het bijzonder de clubhuis­com­missie, het clubhuis en het runnen van de bar meer dan zat. De opmerkingen over vervuiling van de ruimtes in het clubhuis door de leden en de slechte opbrengst van de bar hebben tij­dens menige be­stuursvergade­ring de sfeer verziekt. Daarnaast het feit dat de betrokkenheid van de leden zo sterk is afgeno­men dat er van samenhorigheid geen sprake meer is, heeft het bestuur hiertoe doen besluiten.

Baan 10

Verwacht wordt dat de prijs die Th. Teut voor de exploitatie overheeft de clubkas weer zodanig kan spekken, dat gedacht kan worden aan het aanleggen van baan 10 op het huidige parkeerterrein.

Voor de leden zal, behalve het niet meer hoeven vervullen van bardiensten weinig veranderen. De consumptie prijzen zullen licht omhoog gaan, maar die waren toch al te laag, en het assortiment zal toenemen. De heer Teut heeft zich al uitge­sproken voor “een cafetaria-achtig/ petit restaurant aandoe­nerig” clubhuis. Naar verluidt heeft men reeds contact ge­zocht met ons lid W.S. te Huizen, om als kok in dienst te komen. Daar deze persoon over uitstekende referenties be­schikt.

Wij houden u op de hoogte !!

Theodoor Teut- naar Zuid-Frankrijk

‘Met Theodoor Teut’, zei de lange ietwat stuntelige slungel­ach­tige man aan de telefoon, ‘wat kan ik voor u beteken?’ Had Theodoor dat maar nooit gevraagd, of misschien toch wel. Er klonk een stem met een sterk Frans accent uit het luisterge­deelte van de hoorn. ‘Bent u dat lid van tennisvereniging Huizen, die zo vaak in het clubblad is verschenen?’ vroeg de stem. Theodoor moest toegeven dat dat zo was.

De persoon aan de andere kant stelde zich voor als Jean Claude Duballe en zei dat hij op zoek was naar een man als Theodoor om een jaar in het Zuid -Franse Nice te komen werken. Hij bezat een groot amusementspark met tennisbanen, zwembaden en sauna’s. Zowel overdekt als open. De betaling zou wel overeen te komen zijn. Dit was een kans waar Theodoor op zat te wachten. Al jaren zonder werk, nu een pracht kans in Zuid-Frankrijk in de zon met mooie gebruinde dames in kleine bikini’s, het water liep hem uit de mond. ‘Ik doe het’; vertelde hij Jean Claude, ‘Stuur maar een vliegticket’.

Dat ticket lag de volgende dag al in de bus, Theodoor had nauwelijks tijd om afscheid te nemen van zijn vader en moeder, zus Gertruida, broer Hendrik, Oom Jacobus, neef Zebedeus en neef Thobias.

Ook jullie, leden van de tennisvereniging, had Theodoor graag een handje en nog liever een zoentje gegeven, maar helaas…. Time flies.

Naschrift redactie

Voorlopig zullen we het zonder Theodoor moeten doen, misschien dat hij een kaartjes stuurt, we houden u op de hoogte. Het wordt wel stil op ons mooie tennispark, Jan weg en Theodoor weg.

Theodoor Teut- Groeten uit Nice

Van Theodoor Teut ontvingen wij een ansichtkaart met daarop de  volgende tekst

Lieve leden,

Ik mis jullie allemaal, maar heb het reuze naar mijn zin in Zuid-Frankrijk. Jean-Claude heeft me aan een hele mooie baan geholpen. Ik ben de privé groundsman van Boris Becker gewor­den. Dat betekent het grootste gedeelte van de dag in de zon liggen, zwemmen, ik heb ondertussen leren zwemmen, dat leek me beter, en naar de chique dames kijken. Ik heb ondertussen ook een huwelijksaanzoek gekregen van een schatrijke Amerikaanse, maar heb haar om wat bedenktijd gevraagd.

Ik heb altijd graag naar de girls van TV Huizen mogen kijken, maar hier zie je ook wat hoor. Bijvoorbeeld een blonde vrouw met………………­(wij vinden het beter om hier in te grijpen en enige censuur toe te passen, aangezien Theodoor nogal wat jeugdige fans heeft, die misschien geschokt zouden zijn door de woorden van hun idool, red.)

Hoe is het verder met jullie, schrijf me gauw eens terug. Dat kan altijd via de redactie: Theodoor Teut, Hotel Carlton, Nice, France.

Salut, Theodoor Teut.

N.B.

Het handschrift van Theodoor is niet geheel duidelijk, vandaar dat we mevrouw P. Uil – Uit, grafoloog van beroep hebben ge­vraagd het geschrevene te vertalen en ons eens te vertellen hoe het werkelijk met hem is.

Zij vertelt: Theodoor begint heel stabiel. Uit het handschrift kan ik zien dat halverwege de brief een blonde vrouw Theodoor in haar ban krijgt en hem duidelijk van zijn apropos brengt. Als hij over de girls van TV Huizen schrijft worden de emoties duidelijk te veel. Bijna aan het einde van de brief is daar een donkere vrouw bijgekomen en lijkt Theodoor wat haast te hebben om de brief te beëindigen. Dat zal waarschijnlijk komen omdat hij met z’n gedachten bij het verre Huizen is, en de tranen van zijn wangen biggelen. Ik vraag me af of hij het daar wel zal redden.

Tot zover het relaas van onze grafoloog.

(Wij zijn door de laatste woorden van mevr. P. Uil-Uit toch enigszins bezorgd geworden, daarom lieve leden schrijf Theo­door eens terug, red.)

Theodoor Teut

Theodoor Teut- op bezoek in Nice

De familie Mazer was dit jaar op vakantie naar de Cote D’azur en besloot om Theodoor Teut met een bezoekje te vereren.

hier volgt het relaas.

We besloten op een warme ochtend naar Nice, hotel Carlton af te reizen. Theodoor had immers in zijn laatste brief geschre­ven dat hij daar verbleef.  Van te voren hadden we ervoor gezorgd de netste kleren in de auto te leggen, want je kunt nooit weten. Het hotel zag er in ieder geval erg statig uit, vallet carboys bij de ingang, een portier die de “gouden” deur open ­hield en een prachtige lounge waar de airconditioning volgens ons op volle toeren moest draaien om de buitentemperatuur van 37  naar 20  terug te brengen.

Bij de receptie aangekomen vroegen we naar de hotelkamer van de Teut. De vriendelijke recep­tio­niste reageerde­ meteen, ah monsieur Teut, vous etes familie. Wij legden haar uit dat we de heer Teut van de Hui­zense tennisvereniging kenden en dat het hem en ons waarschijnlijk een groot plezier zou doen elkaar te ontmoeten. Het bleek dat Theodoor de beschikking had over 5 kamers, allen naaste elkaar gelegen op de eerste verdieping. We zouden opgehaald worden door de secretaris van monsieur Teut. Een persoon kwam op ons af met een gebreide short, sweater en met een haarband aan, met de initialen T.T. ” Bonjour, je suis Henry Teut”: zei hij, “de secretaris van Theo”. De naam Henry kwam ons enigszins bekend voor maar we konden hem niet meteen plaatsen.

Fans

We werden naar de ontvangstkamer gebracht waar een statige heer ons naar de identiteitsbewijzen vroeg, ook hij was gekleed als Henry, bovendien droeg hij een badge met Jacques op z’n shirt. Na wat vragen mochten we dan door naar Theodoor. Deze lag languit op een massagebed, waar hij werd gemasseerd door een aantrekkelijk uitziende dame, die haar instructies kreeg van een struise vrouw, in de gebreide kle­ding met op haar badge “Gétru. Een fotograaf in outfit met badge Thobias begon driftig foto’s van ons te maken. ” U bent fans”, vroeg Theodoor ons? “Een beetje”, verklaarden wij,” u heeft het niet slecht gedaan sinds uw vertrek bij de Huizer Tennis­vereniging”. Nee, antwoordde onze held, ik heb zelfs mijn familie laten overkomen, en ben een modehuis begonnen met zelfgebreide tennis-outfit. Toen ging ons een licht branden, Henry was Hendrik, de broer, Gétru was Gertruida, de zus die in de verpleging zat en Jacques, oom Jacobus. De rest was ook allemaal aanwezig.

Volgende keer het vervolg 

Theodoor Teut- Het Teut syndroom

Hebben we hebben het er eigenlijk wel eens over gehad, ik denk het niet, maar Theodoor Teut heeft een zoon. Teut is een binnenvetter, dus wijdt bijna nooit uit over z’n privé leven. Kort nadat hij naar Nice was vertrokken om Boris Becker te gaan trainen, kreeg hij kennis aan een mooi Frans meisje genaamd Beatrice.

Na enkele maanden intense verkering besloot het tweetal te trouwen en zoals dat wel vaker gaat, raakten zij in verwachting. Met opzet schrijven we hier zij, aangezien Theodoor na de eerste prille zwangerschapsproblemen als rechtgeaarde hypochonder alle verschijnselen in zijn eigen lichaam mee beleefde. Na negen maanden bevielen zij van een zoon, die ze geheel naar de Hollands Franse stijl de naam gaven Thebe. U raadt het The van Theodoor en Be van Beatrice. Als 2e naam kreeg hij de naam van Ce. Theodoor is namelijk een groot liefhebber van muziek en met name Celine Dion geniet zijn voorkeur. Nu kun je een jongen natuurlijk niet Celine noemen, vandaar de afkorting.

Racket
Nadat Thebe Ce de mooie leeftijd van 6 jaar had bereikt, kwam voor Theodoor een keerpunt. Hij had zichzelf namelijk bij de geboorte van zijn zoon al voorgenomen hem alles te leren wat nodig was om een uitzonderlijk tennis speler te worden. Daarom kreeg Thebe Ce in de wieg al een racket in zijn handen om aan het gevoel te wennen. Dit gaf wel de nodige problemen bij het kindermeisje, want alles wat in de wieg en later in de box lag werd door de jongen met een zwieperd de kamer ingejaagd. Maar wat een voldoening gaf dit voor de familie als Thebe Ce ’s avonds lekker lag te slapen met een tennisbal in zijn handen. Ook een gevoel van veiligheid, want een tennisbal stop je niet zo gauw in je mond en het heeft geen oortjes en oogjes die ervan af gepeuterd kunnen worden zoals bijvoorbeeld bij een beer.

Isostar

Zodra Thebe Ce van de borst af was, want flessenvoeding was natuurlijk uit den boze, werd
t ‘ie gelijk aan de Isostar gezet. Voor een jongen van 5, een crack in de dop, was dit de beste drank vonden zijn ouders. Op zijn zesde verjaardag kreeg hij een heuse bespanning set en drie kilo van de beste snaren. Om het sociale gevoel bij de jongen bij te brengen werd hij eerst in een tennisklasje geplaatst. Samen met 3 andere kinderen kreeg hij les op de tennisvereniging Huizen. Als vader daar groot kon worden, kon zoon het ook, zo redeneerde Theodoor, bovendien was Rene Wittenborg een vriend van hem. Thebe Ce was wel een kop groter dan de andere jongens en had bovendien een paar knuisten als een volwassen man. De eerste bal die Rene aanspeelde werd dan ook met een forse mep teruggeslagen, helaas op de linker oogbol van de trainer. De arme Rene heeft gelukkig het werk na 2 weken kunnen hervatten. In de tussentijd gaf Teut zelf maar training. Echte sportlui hebben een floers voor de ogen als ze een wedstrijd spelen, dus werd de zoon getraind in de vaktaal: “haat je tegenstander, toon geen medelijden, sla recht op het lichaam, trek je niets aan van blessures, intimideer met je ogen en je lichaamstaal en slaak af en toe een forse vloek”. Dat had Thebe Ce zich goed in de oren geknoopt. Hij stond als een echte pro te trainen, vloekte, zuchtte en wierp zich voor elke bal die over het net kwam, helaas voor zijn tennispartner en voor de tennissers op de naburige banen. Die komt er wel, zeiden de mensen aan de kant van de baan als ze hem zo zagen oefenen. Die zal nooit vrienden maken, zeiden de medespelers in het veld.

Jeugdcompetitie

Na een jaar kon Thebe Ce al deelnemen aan de jeugdcompetitie en na 2 jaar werd hij clubkampioen voor de jeugd. Hij ging van C naar B, kreeg nog steeds les van Rene en van zijn vader, maar hij vond geen tegenstanders en geen vrienden meer op de vereniging. Gelukkig kwamen er allerlei hoge mensen van andere verenigingen – vaak bestuursleden en/ of trainers -, op hem af, probeerden hem over te halen bij hun te komen spelen, in ruil voor gratis abonnement, gratis trainingspakken, gratis rackets en gratis consumpties. Ja, ze boden hem zelfs een gratis vriendin aan, dat had nog heel wat voeten in de aarde, want het arme kind -de dochter van de voorzitter – werd op straffe van zakgeld onthouding gedwongen hier aan deel te nemen. Dat was natuurlijk spekkie voor zijn bekkie, zoals een mooi Frans spreekwoord luidt. Thebe Ce verhuisde naar een andere vereniging, met net van die cracks als hij, die net zulke ouders hadden als hij. Dat werden zijn nieuwe vrienden.
Thebe Ce had het goed voor elkaar, die zou nog wel eens van zich laten horen.