www.shrink.nl

Enig idee hoeveel personen dringend psychiatrische hulp nodig hebben? Enig idee hoeveel mensen de weg kwijt zijn? Ik weet het niet en eigenlijk wil ik het niet weten ook. Maar aangezien ik redelijk sociaal ben ingesteld heb ik een home-page opgezet onder de mooie titel www.Shrink.nl waarin gratis tips en trucs aan diegenen worden gegeven, die het zo hard nodig hebben.

Old Shatterhand
Kijk eens om u heen, ziet u nog wel eens mensen lachen? Ja, als ze een borrel te veel op hebben, maar over het algemeen is het toch ikke, ikke, ikke en de ander kan me wat.
Het recht van de sterkste lijkt te gaan gelden. Vroeger genoot ik van boeken als Arendsoog en Old Shatterhand, voor de dames onder u, dat zijn verhalen uit het wilde westen, waar inderdaad de sterkste altijd won en dat was dan ook degene met de witte hoed. Deze persoon echter had, zoals men dat pleegt te zeggen, een goede inborst. Hij schoot wel de kwaden overhoop maar zou nog geen vlieg kwaad doen. Om in termen van de meisjes roman te spreken de sjeik met het witte paard.
Nu daar is in het dagelijks leven geen sprake meer van. Het witte paard wordt in de laatste weken van november en de eerste week van december alleen nog maar bereden door Sinterklaas, en sjeiks wonen allang niet meer in grote tenten in de woestijn, maar in keurige villa’s of paleizen met een uitstekende airconditioning. De sterken van deze tijd hebben over het algemeen een redelijk criminele achtergrond en zijn het prototype van de persoon waar onze ouders ons altijd voor gewaarschuwd hebben. We zijn aanbeland in de tijd van overleven of ondergaan.

Om u als medemens te wapenen tegen deze agressieve wereld en bij de overlevers te laten behoren heb ik een aantal adviezen van deze website op papier geplaatst. Natuurlijk kunt u het via de Shrink site allemaal nog eens rustig nalezen.

Het verkeer:
Als een voetganger de weg dreigt over te steken, zelfs op een zebrapad, trap dan op het gaspedaal en geef een hengst op de toeter, zodat de persoon of plotseling problemen met zijn hart krijgt of gaat rennen voor het leven.
Als fietsers met zijn tweeën naast elkaar fietsen, wijk dan niet uit maar draai uw stuur licht naar rechts en druk ze gewoon van de weg af. Durft er iemand iets van te zeggen, stap dan uit, zorg dat u een stevige knuppel in de hand hebt en vraag of er iets is. Indien de benadeelde persoon, in zijn ogen tenminste, dat beaamt, hef dan de knuppel op en zeg op kalme toon dat de problemen nog wel iets groter kunnen worden.
Bij een voorrangsweg; Als u met uw auto een voorrangsweg nadert met daarop een aankomend voertuig, rijdt dan hard op die auto af. Stopt de ander, rijdt dan door. Stopt t’ie niet, schrikt ‘ie zich in ieder geval rot en zal de volgende keer zeker stoppen.

De wandeling.
Als u met de hond in het park wandelt en u komt een wandelaar tegen, groet deze dan niet maar loop stug door. Kijkt de wandelaar u aan en/ of dreigt hij of zij u te groeten, kijk dan terug met een blik van, heb ik wat van je aan? Beter is nog te snauwen; “wat kijk je nou man”.
Op momenten dat u in de stad loopt gooi dan toffee papiertjes en frites zakjes gerust op de grond. Iedere gemeente heeft een reinigingsdienst en daar betaalt u toch grof voor.
Dat geld ook voor het uitje met de hond, laat uw hond rustig zijn behoefte doen op plaatsen waar het hem of haar uitkomt. Het is voor kinderen en voor ouders een heilzame therapie en goed voor de fijne motoriek om tussen de ribbels van de schoenzolen de rommel uit te peuteren. Bovendien hoe zou u het vinden om van uw geliefde plek verjaagd te worden?

De supermarkt.
Speciaal voor de dames onder ons. Als klanten te lang staan te wachten of in bepaalde schappen te lang naar uw zin zoeken, duw deze personen dan opzij of ondersteboven  en vervolg uw weg. Als men met winkelwagentjes het pad verspert, geeft u uw wagentje een forse duw zodat de andere wagentjes alle andere richtingen opvliegen behalve de goede. Ook het rijden van winkelwagentjes tegen benen, geeft een superieur gevoel.
Ga gerust met uw 20 verschillende artikelen bij de ‘niet meer dan 8 artikelen’ kassa staan. Een minachtende blik naar de protesterende bediende doet wonderen.

De trein/metro
Leg in trein of metro op de zitplaats naast u, ik ga er vanuit dat u een zitplaats heeft ‘genomen’, uw krant of koffer. Indien iemand dreigt naast u plaats te willen nemen, pak dan uit uw overjas een injectiespuit en ga deze aandachtig bestuderen. Bij het in- en uitstappen houdt u de ellebogen naar buiten, zodat haastige personen er in ieder geval een paar fraaie blauwe plekken aan  overhouden.

Het werk/ de arbeidsplaats
Een tip voor de kantoormedewerkers, rijdt de parkeerplaats bij uw kantoor met een rotgang op en af, liefst met gierende banden. Rem net iets voor de auto voor u. Geef als welkom en als afscheid een luide hengst op de claxon en parkeer op twee vakken. Uw auto is een kostbaar voorwerp, dus u mag gerust wat ruimte innemen.
Zodra u het gebouw binnengaat, groet dan vooral niet, of laat een brom horen. Negeren levert het meeste ontzag op. Neem uw koffie in de hand en zorg dat u een duidelijk spoor van druppelende koffie op de grond achterlaat, zodat men zich bewust is van uw aanwezigheid.

De buurt
Dat luide claxonneren geldt natuurlijk ook als u diep in de nacht wegrijdt bij vrienden of kennissen. Roep op straat ook nog even luid tot ziens of doei, zodat een ieder zich gegroet weet, ook diegenen die op dat moment op bed liggen.
Natuurlijk betaalt u reinigingsrecht, dus schudt uw auto asbak gerust leeg op straat.

U ziet het heel wat huiswerk deze keer. U kunt echter, zodra u thuis bent en vrouw- of manlief de pantoffels heeft aangedragen, dit masker laten vallen en genieten van de veilige warmte van uw gezin. Een tip moet ik u nog geven, op de web site staat hij vooraan, ik hoop dus dat u het bovenstaande nog niet uitgevoerd hebt. 

Indien de andere persoon dezelfde cursus op www.Shrink.nl heeft gevolgd en als uiterlijke kenmerken heeft: 1.90 lang, 120 kilo zwaar, ruig behaard, diepliggende ogen en een laag voorhoofd, tatoeages over het hele lichaam en een pittbull aan zijn zijde, volg dan de andere cursus ook van mijn hand. Deze cursus is te vinden op www.vlucht.nl maar hierover volgende keer.
 

 

(dit verhaal is geschreven voor PC- Prive Info nr: 21- augustus 1997)

Virtual of reality - De geneugten van het web

Eens in de zoveel maanden ga ik een avondje stappen in mijn geboortedorp. Vaak ontmoet ik dan wat oude klasgenoten waarmee ik dan weer heerlijk oude tijden ga ophalen. Helaas kom ik soms ook personen tegen waar ik niet al te beste herinneringen aan heb en dus probeer te omzeilen.

Bart
Zo ook een week of twee geleden. Ik stond met Barbara van Veen, nog steeds een heerlijke vrouw, aan de bar toen Bart op me af kwam. Bart, 1.90 meter lang 120 kilo zwaar en de lucht van een nest jonge katten om zich heen. Een zoon van gescheiden ouders, altijd in om een ander onderuit te halen en om de leraren te pesten. Door zijn gewelddadige houding vroegtij­dig van school gestuurd. Vijfentwintig jaar niet gezien, maar wel redelijk zijn ‘loopbaan’ gevolgd. Vele arrestaties wegens openbare dronkenschap, geweldpleging, roof- en zedendelic­ten.
U kunt zich indenken dat ik niet echt blij was hem te zien, maar ja wat doe je. Hoi Bart, hoe gaat het ermee leek mij de beste oplossing. Na een vriendelijke klop op mijn schouder, tenminste ik neem aan dat t’ie vriendelijk bedoeld was, het leek meer op een poging tot doodslag, begon Bart te vertellen dat hij ‘bevrijdt’ was. Na enige jaren in de gevangenis te hebben gezeten, getrouwd en gescheiden te zijn, zijn kinderen mishandeld te hebben en zichzelf bijna voor de trein te hebben gegooid, had hij een oplossing gevonden. Hij was sinds enige tijd in het bezit van een Multi Media Personal Computer en erg bevangen door Virtual Reality. (Voor degenen die niet weten wat dat is, via een speciale bril en geluidsapparatuur een denkbeeldige wereld binnengaan en alles life meemaken).

Computer
“Hij had altijd van die rare nijgingen, zo vertelde hij. Het ging dan troebel worden in zijn hoofd en hij wist niet goed meer wat hij deed. Zijn psychiater, toegewezen door het Pieter Baan centrum, had hem aangeraden een computer aan te schaffen. Dan kon hij zijn gedachten een verzetten”. Dat was geen kunst voor Bart, een kraak was gauw gezet en met de nieuwste programmatuur en software in zijn bestelbusje, -waarin hij rondreed zonder rijbewijs, verze­kering of belasting - ging hij naar huis.
Het eerste wat hij deed was foto’s van zijn familie scannen. Hij liet ze via de maker van een softwareprogramma verwerken in een fighter programma en kon ze, zodra hij behoefte daartoe voelde, helemaal in elkaar slaan. Het virtuele bloed droop van het beeldscherm af. Daarna kreeg hij een programma in handen waar hij als chauffeur van een bus, andere wegge­bruikers moest ontwijken. Hij raakte ze allemaal en de ledematen spatten alle kanten op. Toen vond hij op het World Wide Web een site waar allerlei dames ter beschikking stonden en  bracht daar vele uren op door. Af en toe begaf hij zich onder de supporters van een club, dan zocht hij virtuele andere supporters op en ging eens flink. Hij bezocht een virtuele disco en schoot een paar mensen overhoop. Hij overviel virtuele villa’s en vermoordde en beroofde de bewoners. Het leven was heerlijk, dankzij de PC. Als hij het echt niet meer zag zitten sprong hij van een virtueel perron voor een virtuele rijdende sneltrein.

Geur van spanning
Barbara en ik keken hem met grote ogen aan. “Jij bent op je PC met al dat soort zaken bezig “; vroeg ik hem. “Ja, vind je het niet geweldig, nu hoef ik tenminste de straat niet meer op,” antwoordde Bart. “Een ding;” zei hij, “mis ik wel, dat is de geur van spanning, van angst. Daar heeft de PC nog geen antwoord op.”
Ik vroeg hem een redelijk benepen stem wat zijn psychiater daar van vond en wat hij daar dan aan deed..

“Och: zei Bart, “ik heb nu een virtuele psychiater, die volledig ingesteld is op mijn behoeften, als het advies me niet bevalt, vermoord ik hem en anders mag hij blijven. En om de geur weer op te snuiven, ga ik af en toe gewapend met bril en oorwarmers de straat op en leef me nog eens uit in de realiteit.”

(dit verhaal is geschreven voor PC- Prive Info nr: 20 (15 maart 1997)

Computer Stress

Computer Stress
Wat een opwinding. Hele dagen ben ik in de weer om ruimte in mijn huis te scheppen. Mijn vrouw en kinderen heb ik gezegd hun  overbodige spullen op de rommelmarkt te verkopen en de hond heeft haar voorraad botten moeten begraven. Wat is er aan de hand? 
Er komt een nieuwe computer!

Probleem 1
Dat betekent een complete reorganisatie. En stelt mij voor een aantal grote problemen zoals:
1.      Wat doe ik met de oude computer
2.      Wat doe ik met de software op die oude computer
3.      Wat doe ik met de soundblaster in die oude computer
4.      Wat doe ik met de fax -modemkaart in mijn oude computer
5.      Wat doe ik met alle software op mijn 5 1/4 inch diskettes
6.      Wat doe ik daarna met alle oude 5 1/4 inch diskettes
7.      Wat doe ik met de oude printer

Probleem 2
Als ik al die vragen beantwoord heb, dient zich een volgend probleem aan namelijk:
a.     Waar zal ik de nieuwe computer zetten
b.     Hoe voorkom ik dat mijn vrouw en kinderen dagelijks uren zitten te internetten of te faxen, voor de hond heb ik, ondanks het feit dat ik denk dat ze zeer verstandig is,  niet zo’n angst.
c.     Zal ik weer, net zoals in 1989 toen de eerste computer in huis kwam, tot diep in de nacht gebogen zitten achter het scherm, daarbij vrouw, kinderen en hond sterk verwaarlozend.
d.     Zal ik wel om kunnen gaan met Internet
e.      Zal de verplichte opleiding niet te zwaar zijn
f.     Zullen de maandelijkse lasten niet te hoog zijn

U ziet het valt allemaal niet mee.

Antwoorden 1
Natuurlijk zijn er antwoorden op al deze vragen
ad. 1.   De oude computer kan ik tegen een minimaal bedrag verkopen
ad.2.    De software op de oude computer kan ik naar diskettes kopiëren
ad.3     De soundblaster kan ik misschien wel in de nieuwe PC bouwen
ad.4.    De fax -modemkaart is overbodig geworden en moet ik verkopen
ad.5     Alle software, tenminste die ik denk nodig te hebben naar 3 ½  inch diskettes kopiëren
ad.6     Leegmaken en weggooien, weggeven heeft dunkt me, geen zin.
Ad.7    Bewaren om bijvoorbeeld etiketten of zaken te drukken waarbij de afdruk kwaliteit een ondergeschikte rol speelt.

Antwoorden 2
ad a.    Als ik de computer beneden zet, zitten mijn kinderen er mee te spelen, en zet ik hem boven dan wil
            mijn vrouw er mee spelen.   
ad b.    Misschien kan ik de computer beveiligen met een wachtwoord
ad c.    Die kans zit er dik in, maar misschien krijgen mijn vrouw en kinderen de smaak wel te pakken en wordt ik sterk verwaarloosd.
ad d.    Misschien moet ik wel een cursus gaan volgen
ad e.    Misschien wel, misschien niet
ad f.     Misschien wel, misschien niet

Vragen 3
Daarbij komen natuurlijk weer andere vragen naar boven namelijk:
ad ad.1.  Wat voor bedrag moet ik voor die oude computer vragen
ad ad.2.  Kopiëren betekent een hele hoop tijd en die heb ik niet
ad ad.3.  Heb ik de gebruiksaanwijzing nog wel
ad ad.4.  Wat moet ik voor zo’ n kaart vragen
ad ad.5.  Wat wil ik nog gebruiken en hoeveel tijd ben ik wel niet bezig om te kopiëren en ik heb dus geen
              tijd
ad ad.6.  leegmaken kost ook weer tijd en vallen deze diskettes nu onder gewoon afval of chemisch afval.
ad ad.7.  Waar laat ik in godsnaam een tweede printer

Antwoorden 3
ad.ad.a.  Misschien moet ik mijn oude computer wel houden
ad ad.b.  Dan moet ik het wel ergens opschrijven, en mijn vrouw komt overal achter
ad ad.c.  Altijd weer die twijfel
ad ad.d.  Daar heb ik natuurlijk weer geen tijd voor
ad ad.e.  Altijd weer die twijfel
ad ad f.  Altijd weer die twijfel.

Zie ik het nog wel
Al deze vragen en al deze antwoorden roepen weer nieuwe vragen en nieuwe antwoorden op
maar het komt er in het kort op neer:
  • Ik verkoop mijn oude computer niet en misschien dat ik de nieuwe ook maar niet aanschaf.
  • Ik koop de nieuwe computer wel en bewaar de oude.
  • Ik bewaar alle oude diskettes
  • Ik moet zorgen dat ik over wat meer tijd kan beschikken
  • Ik ga uitkijken naar een groter huis
  • Ik ga apart wonen en laat de oude computer bij mijn vrouw en kinderen en geef ze geen
  • sleutel van mijn nieuwe huis.
  • Ik ga langzaam maar zeker overspannen worden en vraag een intakegesprek aan bij de
  • psychiater.
(dit verhaal is geschreven voor PC- Prive Info nr: 18 - 1996)


Kruiwagentje

Kruiwagentje

Enigszins voorbereid was ik wel, maar toch was mijn dag gemaakt toen ik ´s morgens op de deurmat een brief vond van de zakenclub. Deze club, in het Engels wel eens omschreven als businessclub, heeft als leden alleen gegoede burgers, rijk geworden door volstrekt legitieme handel.

Ik had er met de notaris van het dorp wel eens over gesproken, of hoe de ballotage dan in het werk ging en wat het minimum inkomen moest zijn om lid te worden. Toen ik de volgende ochtend bij de personeelschef voor het bureau stond om een flinke opslag los te krijgen keek hij mij meewarig aan. "Dit soort clubs is voor u en mij niet weggelegd"; zei hij mij, en ik kon af door de zijdeur.

Tandarts

Een paar dagen later lag ik bij de tandarts in de stoel. De goede man werkt zeer hard, heeft naast zijn 4‑ daagse praktijk in het dorp nog een dag praktijk in een ander dorp. Moet twee huizen onderhouden, heeft een paar paarden en moet daarnaast zijn drie auto´s nog wekelijks een wasbeurt geven. Ik zou niet graag in zijn schoenen staan.

Terwijl hij drukdoende was mijn gebit te reguleren, vertelde ik hem over de nieuwe computer die weldra mijn leven zou verrijken. De mogelijkheden om verenigingsbladen te maken, de financiën te beheren, mail- merges te maken etc. Verrast keek hij mij over zijn monddoekje aan, en sprak: "bent u lid van de club"? Ik vroeg hem of hij misschien de zakenclub bedoelde, want ja, het salaris van een tandarts was misschien ook niet toereikend om lid te mogen worden.

Welnu, waarschijnlijk toch wel, want deze goede man beheerde de financiën van deze club en was dus bestuurslid. Enigszins bedremmeld zei ik hem dat mijn salaris nét niet toereikend was, maar dat ik het allemaal eens met de personeelschef besproken had.

"Geen zorgen, dat komt allemaal wel goed"; zei mijn tandarts, " want waar zijn kruiwagens voor". Daar hoefde ik niet lang over na te denken en ik antwoordde meteen dat ik er wel eens een leende van de buurman, want zand kruien zonder kruiwagen vergt enorm veel tijd.

"Ik zal met mijn confrères eens over u praten"; zei hij bij het weggaan tegen mij, "U hoort van ons". Ik legde wat geld op tafel, want de tandarts hield van contant afrekenen. Ik kreeg geen bonnetje want dat was goedkoper, mij een zorg.

Daar lag dus de brief, of ik mij dinsdagavond a.s. om 19.00 uur sharp wilde melden in de "Blauwe Club" in de dorpsstraat alhier. Ik riep vrouw, kinderen en hond en vertelde hen het goede nieuws. Apetrots waren ze, en ik ging meteen naar de buurman met de kruiwagen om hem het goed nieuws te vertellen. "Zo zie je maar"; zei hij, "Je moet nooit een oude kruiwagen wegdoen". Dat moest ik wel beamen.

Ballast

Dinsdagavond, in mijn beste pak gestoken, een gleufhoed op het hoofd en van tevoren even naar de kapper geweest, stond ik voor de deur van de "Blauwe Club". Een man, die volgens mij generaal was, zo´n mooi uniform had hij aan en anders mocht hij natuurlijk geen lid zijn, deed de deur open. "U bent?"; vroeg hij, waarop ik mijn naam zei en de brief toonde. In een grote zaal achter een enorme tafel zaten 6 personen op mij te wachten, het bestuur. Ik herken­de de tandarts, de dokter, de dierenarts, de aannemer, de notaris en de bankdirecteur.

"Wat is uw ballast"; vroeg de dokter. Leuk die belangstelling, ik was drie weken geleden bij hem geweest, moest op de weegschaal plaatsnemen, kreeg wat adviezen mee en had contant afgerekend. Want de dokter stelde prijs op cash geld. Dat was meer te vertrouwen dan de bank, bovendien kreeg ik korting, alleen kreeg ik geen bonnetje mee'. 

Ik vertelde hem dat ik na het bezoek aan hem, drie weken geleden, er al in geslaagd was om drie kilo's kwijt te raken, nu nog 5 kilo´s te zwaar was en 85 kilo woog, maar dat zijn adviezen goed geholpen hadden.

Alle personen achter de tafel begonnen druk te praten met elkaar, waarschijnlijk waren zij ook te zwaar en wilden van mij weten hoe ik erin slaagde om af te vallen.

CV

"Heeft u uw CV bij u"; vroeg mij de aannemer. Daar moest ik toch wel even om lachen, deze man moest toch weten dat hij twee jaar geleden bij mij een cv had aangelegd, ik had hem zelfs nog contant betaald. Dat was goedkoper had hij gezegd, maar dan kreeg ik geen bon­netje, mij een zorg. "Hij doet het nog steeds goed"; antwoordde ik dan ook. Weer begonnen de heren druk te praten.

"Wat is uw achtergrond"; vroeg de dierenarts. Goed dat ik zo snel van begrip ben, want deze persoon wist precies waar ik vandaan kwam, hij had zelfs bij ons in de schuur de kalveren gehaald en de koeien onderzocht. En mijn vader betaalde hem dan altijd contant, want dat was goed­koper alleen kreeg hij geen bonnetje, hem een zorg. "Ik ben er een van Krelis de Rampselaar en met vader gaat het goed, dank u".

"Wat is uw vermogen"; vroeg de directeur van de bank. Ook daar wist ik natuurlijk een antwoord op. Vijf weken geleden was ik nog bij hem geweest, omdat ik een erfenis van een oom had ontvangen, die ik veilig bij de bank onder wilde brengen. Alleen kreeg ik wel een kwitantie, maar werd het geld niet op een rekening geplaatst. Hij zou het veilig voor mij beleggen, dan hoefde mijn naam niet te worden vermeld en kreeg ik een hogere rente, mij een zorg. "Ik heb de kwitantie nog liggen, maakt u zich maar geen zorgen"; antwoordde ik.

Het bestuur, sprak bij monde van de voorzitter de notaris mij toe, en zei: "Wij denken dat u toch niet goed in deze club thuishoort". Waarop ik beleefd antwoordde: "Ik denk het wel, van alle praktijken in de afgelopen jaren, alle contante betalingen, alle verrichtingen zonder nota heb ik wat bewijzen achter de hand gehouden. Ook van u notaris, waar ik met bemiddeling van u met een boel contant geld de aankoop van mijn huis gefinancierd heb".

Even werd er door de heren druk overlegd, ze stonden op en kwamen vanachter de tafel naar mij toe en heten mij hartelijk welkom bij de club.

Met een knipoog naar de tandarts zei ik;" Waar kruiwagens al niet goed voor zijn, mijn buurman zei het al".

Elke maand ligt er nu een mooi Clubblad op tafel en de mailings worden door mij verzorgd. De financiën blijven echter in handen van de tandarts, mij een zorg.

Ron.A. Mazer

(dit verhaal is gepubliceerd in PC- Info nr: 19 -1996)


De Zwitserleven vakantie

Wij, mijn gezin en ik zijn dit jaar op vakantie geweest. Nu zult u zeggen wat is daar voor bijzonders aan. Ondergetekende en de beide dochters zijn nogal bezige personen. Lid van allerlei clubjes, veel hobby’s, veel vrienden en kennissen, etc. Ja zelfs de hond kan er wat van, dus besloten we op aandringen van mijn echtgenote dit jaar een natuurvakantie te houden. U kent die reclame waarschijnlijk wel van Valdispert. Nu met dat beeld voor ogen hebben we gezocht naar die ontspannen omgeving én die hebben we gelukkig gevonden. Een hotel waar elke vorm van westerse stress vreemd was, dus geen TV, radio of wekker.

De avond voor vertrek was iedereen druk bezig met koffers pakken, elk gezinslid doet dat zelf bij ons. Alleen de hond wordt een handje geholpen. Nu heb ik niet zo’n klein autootje, maar hij zat stampvol.

Tja je weet nooit wat voor weer je krijgt, was de reactie. Om zes uur ’s ochtends was het gezin klaar voor de reis. Twaalfhonderd kilometer dus met een beetje geluk een uurtje of acht rijden en we zouden op de plaats van bestemming aankomen.

Op de plaats aangekomen kregen wij echt dat Zwitserleven gevoel over ons. Eerst een beetje het dorp verkennen daarna een heerlijk avondmaaltijd en een bezoek aan de hotelbar tot we besloten er maar eens vroeg in te duiken.

De volgende morgen werd ik wakker van een hels kabaal Mijn jongste dochter had haar mini-tv meegenomen en lag naar MTV te kijken, de oudste dochter had haar draagbare cd-speler aangesloten op van die kleine doch luide luidsprekerboxjes. Ik holde naar mijn laptop want er kwam net een bericht voor mij binnen, je moet toch voeling houden met de achterban nietwaar? Mijn vrouw pakte het doosje Valdispert en dreigde de inhoud in een keer in te nemen als we nu niet snel al die elektronische troep achter slot en grendel zouden zetten. De situatie in het oog nemend leek ons dat ook het verstandigste.

Na het rustgevende ontbijt besloten wij een mooie bergwandeling te maken. Een kletterende waterval was het einddoel. Rugzakken op, broodjes, limonade en wijn mee en op weg. Na anderhalf uur werd de eerste stop gehouden. Versnaperingen uit de rugzak en op ons rug liggend naar de lucht kijken, heerlijk.

Plotseling sprong mijn vrouw overeind, we hoorden een vreselijk geluid en waren bang dat de hond gewond was geraakt. Het bleek echter de Nintendo van de jongste dochter te zijn. Net toen dat ding opgeborgen was in de rugzak kwam er een brommend geluid uit een van de rugzakken. We dachten even aan een Frelon, een geweldig grote wesp in Nederland bekend als de Hoornaar. Het bleek echter de buzzer van mijn oudste dochter te zijn. Ze moest even haar vriendje bellen en pakte mijn GSM uit de rugtas. Ik herinnerde me opeens dat ik nog een relatie moest bellen en pakte mijn Psion organizer uit mijn binnenzak.

Gegil en gebonk weerklonk door de Alpen, een geluid dat uit de Nintendo leek te komen maar het was mijn echtgenote die met haar hoofd op een boomstam aan het bonken was. Sociaal voelend als we zijn vroegen we bezorgd of er wat aan de hand was. Als we niet onmiddellijk die troep, stel je voor zo noemde zij onze hoogwaardige elektronische speeltjes, in de rugzakken zouden stoppen en ze erin lieten zitten tot het eind van de vakantie, zou zij de eerste trein naar huis pakken. Natuurlijk waren we daartoe bereid, wie maakt anders het eten klaar nietwaar. De rest van de vakantie verliep uiterst prettig. Wij werden alleen nog gestoord door mijn Timex polscomputer die me eraan herinnerde dat mijn vrouw jarig was. En dat hebben we gevierd. 


 

Sinterklaas, Kerstman en Paashaas, feesten vol uitbuiting

De gemoederen in Nederland lopen hoog op. Normaal gebeurt dat tijdens hete zomers, wanneer de hersens overmatig verwarmd zijn en alcohol d...