www.shrink.nl
Ron is al meer dan 50 jaar getrouwd. Sinds mijn eerste computer in 1987 ben ik begonnen met het schrijven van verhalen en columns voor diverse bladen.
Virtual of reality - De geneugten van het web
Ron is al meer dan 50 jaar getrouwd. Sinds mijn eerste computer in 1987 ben ik begonnen met het schrijven van verhalen en columns voor diverse bladen.
Computer Stress
Wat een opwinding. Hele dagen ben ik in de weer om ruimte in mijn huis te scheppen. Mijn vrouw en kinderen heb ik gezegd hun overbodige spullen op de rommelmarkt te verkopen en de hond heeft haar voorraad botten moeten begraven. Wat is er aan de hand?
- Ik verkoop mijn oude computer niet en misschien dat ik de nieuwe ook maar niet aanschaf.
- Ik koop de nieuwe computer wel en bewaar de oude.
- Ik bewaar alle oude diskettes
- Ik moet zorgen dat ik over wat meer tijd kan beschikken
- Ik ga uitkijken naar een groter huis
- Ik ga apart wonen en laat de oude computer bij mijn vrouw en kinderen en geef ze geen
- sleutel van mijn nieuwe huis.
- Ik ga langzaam maar zeker overspannen worden en vraag een intakegesprek aan bij de
- psychiater.
Ron is al meer dan 50 jaar getrouwd. Sinds mijn eerste computer in 1987 ben ik begonnen met het schrijven van verhalen en columns voor diverse bladen.
Kruiwagentje
Kruiwagentje
Enigszins voorbereid was ik wel, maar toch was mijn dag gemaakt toen ik ´s morgens op de deurmat een brief vond van de zakenclub. Deze club, in het Engels wel eens omschreven als businessclub, heeft als leden alleen gegoede burgers, rijk geworden door volstrekt legitieme handel.
Ik had er met de notaris van het dorp wel eens over gesproken, of hoe de ballotage dan in het werk ging en wat het minimum inkomen moest zijn om lid te worden. Toen ik de volgende ochtend bij de personeelschef voor het bureau stond om een flinke opslag los te krijgen keek hij mij meewarig aan. "Dit soort clubs is voor u en mij niet weggelegd"; zei hij mij, en ik kon af door de zijdeur.
Tandarts
Een paar dagen later lag ik bij de tandarts in de stoel. De goede man werkt zeer hard, heeft naast zijn 4‑ daagse praktijk in het dorp nog een dag praktijk in een ander dorp. Moet twee huizen onderhouden, heeft een paar paarden en moet daarnaast zijn drie auto´s nog wekelijks een wasbeurt geven. Ik zou niet graag in zijn schoenen staan.
Terwijl hij drukdoende was mijn gebit te reguleren, vertelde ik hem over de nieuwe computer die weldra mijn leven zou verrijken. De mogelijkheden om verenigingsbladen te maken, de financiën te beheren, mail- merges te maken etc. Verrast keek hij mij over zijn monddoekje aan, en sprak: "bent u lid van de club"? Ik vroeg hem of hij misschien de zakenclub bedoelde, want ja, het salaris van een tandarts was misschien ook niet toereikend om lid te mogen worden.
Welnu, waarschijnlijk toch wel, want deze goede man beheerde de financiën van deze club en was dus bestuurslid. Enigszins bedremmeld zei ik hem dat mijn salaris nét niet toereikend was, maar dat ik het allemaal eens met de personeelschef besproken had.
"Geen zorgen, dat komt allemaal wel goed"; zei mijn tandarts, " want waar zijn kruiwagens voor". Daar hoefde ik niet lang over na te denken en ik antwoordde meteen dat ik er wel eens een leende van de buurman, want zand kruien zonder kruiwagen vergt enorm veel tijd.
"Ik zal met mijn confrères eens over u praten"; zei hij bij het weggaan tegen mij, "U hoort van ons". Ik legde wat geld op tafel, want de tandarts hield van contant afrekenen. Ik kreeg geen bonnetje want dat was goedkoper, mij een zorg.
Daar lag dus de brief, of ik mij dinsdagavond a.s. om 19.00 uur sharp wilde melden in de "Blauwe Club" in de dorpsstraat alhier. Ik riep vrouw, kinderen en hond en vertelde hen het goede nieuws. Apetrots waren ze, en ik ging meteen naar de buurman met de kruiwagen om hem het goed nieuws te vertellen. "Zo zie je maar"; zei hij, "Je moet nooit een oude kruiwagen wegdoen". Dat moest ik wel beamen.
Ballast
Dinsdagavond, in mijn beste pak gestoken, een gleufhoed op het hoofd en van tevoren even naar de kapper geweest, stond ik voor de deur van de "Blauwe Club". Een man, die volgens mij generaal was, zo´n mooi uniform had hij aan en anders mocht hij natuurlijk geen lid zijn, deed de deur open. "U bent?"; vroeg hij, waarop ik mijn naam zei en de brief toonde. In een grote zaal achter een enorme tafel zaten 6 personen op mij te wachten, het bestuur. Ik herkende de tandarts, de dokter, de dierenarts, de aannemer, de notaris en de bankdirecteur.
"Wat is uw ballast"; vroeg de dokter. Leuk die belangstelling, ik was drie weken geleden bij hem geweest, moest op de weegschaal plaatsnemen, kreeg wat adviezen mee en had contant afgerekend. Want de dokter stelde prijs op cash geld. Dat was meer te vertrouwen dan de bank, bovendien kreeg ik korting, alleen kreeg ik geen bonnetje mee'.
Ik vertelde hem dat ik na het bezoek aan hem, drie weken geleden, er al in geslaagd was om drie kilo's kwijt te raken, nu nog 5 kilo´s te zwaar was en 85 kilo woog, maar dat zijn adviezen goed geholpen hadden.
Alle personen achter de tafel begonnen druk te praten met elkaar, waarschijnlijk waren zij ook te zwaar en wilden van mij weten hoe ik erin slaagde om af te vallen.
CV
"Heeft u uw CV bij u"; vroeg mij de aannemer. Daar moest ik toch wel even om lachen, deze man moest toch weten dat hij twee jaar geleden bij mij een cv had aangelegd, ik had hem zelfs nog contant betaald. Dat was goedkoper had hij gezegd, maar dan kreeg ik geen bonnetje, mij een zorg. "Hij doet het nog steeds goed"; antwoordde ik dan ook. Weer begonnen de heren druk te praten.
"Wat is uw achtergrond"; vroeg de dierenarts. Goed dat ik zo snel van begrip ben, want deze persoon wist precies waar ik vandaan kwam, hij had zelfs bij ons in de schuur de kalveren gehaald en de koeien onderzocht. En mijn vader betaalde hem dan altijd contant, want dat was goedkoper alleen kreeg hij geen bonnetje, hem een zorg. "Ik ben er een van Krelis de Rampselaar en met vader gaat het goed, dank u".
"Wat is uw vermogen"; vroeg de directeur van de bank. Ook daar wist ik natuurlijk een antwoord op. Vijf weken geleden was ik nog bij hem geweest, omdat ik een erfenis van een oom had ontvangen, die ik veilig bij de bank onder wilde brengen. Alleen kreeg ik wel een kwitantie, maar werd het geld niet op een rekening geplaatst. Hij zou het veilig voor mij beleggen, dan hoefde mijn naam niet te worden vermeld en kreeg ik een hogere rente, mij een zorg. "Ik heb de kwitantie nog liggen, maakt u zich maar geen zorgen"; antwoordde ik.
Het bestuur, sprak bij monde van de voorzitter de notaris mij toe, en zei: "Wij denken dat u toch niet goed in deze club thuishoort". Waarop ik beleefd antwoordde: "Ik denk het wel, van alle praktijken in de afgelopen jaren, alle contante betalingen, alle verrichtingen zonder nota heb ik wat bewijzen achter de hand gehouden. Ook van u notaris, waar ik met bemiddeling van u met een boel contant geld de aankoop van mijn huis gefinancierd heb".
Even werd er door de heren druk overlegd, ze stonden op en kwamen vanachter de tafel naar mij toe en heten mij hartelijk welkom bij de club.
Met een knipoog naar de tandarts zei ik;" Waar kruiwagens al niet goed voor zijn, mijn buurman zei het al".
Elke maand ligt er nu een mooi Clubblad op tafel en de mailings worden door mij verzorgd. De financiën blijven echter in handen van de tandarts, mij een zorg.
Ron.A. Mazer
Ron is al meer dan 50 jaar getrouwd. Sinds mijn eerste computer in 1987 ben ik begonnen met het schrijven van verhalen en columns voor diverse bladen.
De Zwitserleven vakantie
De avond voor vertrek was iedereen druk bezig met koffers pakken, elk gezinslid doet dat zelf bij ons. Alleen de hond wordt een handje geholpen. Nu heb ik niet zo’n klein autootje, maar hij zat stampvol.
Tja je weet nooit wat voor weer je krijgt, was de reactie. Om zes uur ’s ochtends was het gezin klaar voor de reis. Twaalfhonderd kilometer dus met een beetje geluk een uurtje of acht rijden en we zouden op de plaats van bestemming aankomen.
Op de plaats aangekomen kregen wij echt dat Zwitserleven gevoel over ons. Eerst een beetje het dorp verkennen daarna een heerlijk avondmaaltijd en een bezoek aan de hotelbar tot we besloten er maar eens vroeg in te duiken.
De volgende morgen werd ik wakker van een hels kabaal Mijn jongste dochter had haar mini-tv meegenomen en lag naar MTV te kijken, de oudste dochter had haar draagbare cd-speler aangesloten op van die kleine doch luide luidsprekerboxjes. Ik holde naar mijn laptop want er kwam net een bericht voor mij binnen, je moet toch voeling houden met de achterban nietwaar? Mijn vrouw pakte het doosje Valdispert en dreigde de inhoud in een keer in te nemen als we nu niet snel al die elektronische troep achter slot en grendel zouden zetten. De situatie in het oog nemend leek ons dat ook het verstandigste.
Na het rustgevende ontbijt besloten wij een mooie bergwandeling te maken. Een kletterende waterval was het einddoel. Rugzakken op, broodjes, limonade en wijn mee en op weg. Na anderhalf uur werd de eerste stop gehouden. Versnaperingen uit de rugzak en op ons rug liggend naar de lucht kijken, heerlijk.
Plotseling sprong mijn vrouw overeind, we hoorden een vreselijk geluid en waren bang dat de hond gewond was geraakt. Het bleek echter de Nintendo van de jongste dochter te zijn. Net toen dat ding opgeborgen was in de rugzak kwam er een brommend geluid uit een van de rugzakken. We dachten even aan een Frelon, een geweldig grote wesp in Nederland bekend als de Hoornaar. Het bleek echter de buzzer van mijn oudste dochter te zijn. Ze moest even haar vriendje bellen en pakte mijn GSM uit de rugtas. Ik herinnerde me opeens dat ik nog een relatie moest bellen en pakte mijn Psion organizer uit mijn binnenzak.
Gegil en gebonk weerklonk door de Alpen, een geluid dat uit de Nintendo leek te komen maar het was mijn echtgenote die met haar hoofd op een boomstam aan het bonken was. Sociaal voelend als we zijn vroegen we bezorgd of er wat aan de hand was. Als we niet onmiddellijk die troep, stel je voor zo noemde zij onze hoogwaardige elektronische speeltjes, in de rugzakken zouden stoppen en ze erin lieten zitten tot het eind van de vakantie, zou zij de eerste trein naar huis pakken. Natuurlijk waren we daartoe bereid, wie maakt anders het eten klaar nietwaar. De rest van de vakantie verliep uiterst prettig. Wij werden alleen nog gestoord door mijn Timex polscomputer die me eraan herinnerde dat mijn vrouw jarig was. En dat hebben we gevierd.
Ron is al meer dan 50 jaar getrouwd. Sinds mijn eerste computer in 1987 ben ik begonnen met het schrijven van verhalen en columns voor diverse bladen.
Sinterklaas, Kerstman en Paashaas, feesten vol uitbuiting
De gemoederen in Nederland lopen hoog op. Normaal gebeurt dat tijdens hete zomers, wanneer de hersens overmatig verwarmd zijn en alcohol d...
-
Wie kent Jeroen niet. Jeroen een jonge knul van 22 jaar. Prima opleiding, van goede komaf, een knap uiterlijk en ziet er uit om door een r...
-
Enig idee hoeveel personen dringend psychiatrische hulp nodig hebben? Enig idee hoeveel mensen de weg kwijt zijn? Ik weet het niet en eige...
-
Kruiwagentje Enigszins voorbereid was ik wel, maar toch was mijn dag gemaakt toen ik ´s morgens op de deurmat een brief vond van de za...



